Priorities Quotes Novels & Stories

Maybe I'm still in shock, so not today. "B-but it's a family event" I reasoned out kahit deep inside ay natutuwa ako na paminsan-minsan pala may magandang epekto din na kasama ako sa priority nya. Teka kasama ng ba? Priority o responsibility? Whatever it is, wala na akong panahon para mag-isip o magtanong sa sarili ko, for now magiging thankful na lang muna ako. "Hindi lang naman ako ang wala doon. They can celebrate without me anyway"

Tuluyan nang tumulo ang luha niya. “Pero sinubukan kong intindihin ka,” basag ang boses niyang sabi. “Sinubukan kong maging patient sa schedule mo.” Tumingin siya rito na parang sugatan. “Pero alam mo ba kung ano ang pinakamasakit? Iyong marealize na hindi ako naging priority mo.” Napailing siya. “Kahit pagkatapos kong gawin ang lahat para protektahan ang image natin.”

Ang negosyo ay patuloy na tumatakbo, pero ang pamilya ko ang unang priyoridad. Isang gabi, habang magkasama kami sa sala at tinitingnan ang mga lumang larawan ng pamilya, sinabi ni Dad, "Alam mo, anak, habang tumatanda, natutunan kong hindi negosyo ang pinakamahalaga. Ang tunay na yaman ay ang pamilya," sabi ni Dad sa akin.

Hindi siya yung pwedeng lapitan ng kahit sino lang. “Paano po kung urgent?” pilit kong tanong, kahit ramdam ko nang paunti-unti akong nauubusan ng pag-asa. “Depende po, Ma’am… pero kadalasan, priority lang po ang mga existing clients or… referrals.” Referrals? Nanlumo ako dahil wala akong kilala. At mukhang wala na akong malalapitan. Parang isa na namang pinto ang nagsara sa harap ko.

lumunok akong muli at tinitigan siya. “Stop yourself from making me your priority, your mom’s case should be your priority and it’s my job to make it successful. It’s my job, even if it costs my life.” Umawang ang labi ko sa seryosong sinabi niya ngunit walang lumabas na salita sa bibig ko. Is he aware?

“Anyway, akyat na ako. Asikasuhin mo na ang dapat mong asikasuhin. Huwag mo akong masyadong intindihin. Know your top priority.” Hindi na niya ako hinintay na makaimik, humakbang siya paalis at hindi na niya ako nilingon hanggang sa tuluyan na siyang makapasok na mansiyon. Napabuga na lamang ako ng hangin. Gayunpaman ay hindi ko na siya sinundan pa kahit iyon ang sinasabi ng utak ko. Tama siya, dapat ko nang asikasuhin ang dapat kong asikasuhin.

Akala siguro nito ay parati na lang siya ang Desire na mabait, mahinhin, malambing at sige na lang nang sige. "Maglupasay ako sa harap mo dahil lang hindi mo ako naalala maghapon kahapon? No," she smiled but tears are pooling her eyes, "I will not do that no matter how you neglect me. Lahat ng tao may kanya-kanyang priority sa buhay, at kung hindi ako ang priority ng isang tao, bakit ko naman siya gagawing priority ko? Maraming tao ang pwede kong pagtuunan ng pansin at panahon, hindi ibang tao na wala ako sa listahan ng mga taong naaalala sa maghapon."

sagot nito. "Its a no for me! Hindi ka uuwi na mag isa, susunduin kita, ok? " giit n'ya sa kasintahan. "Ok! Ikaw ang bahala, ang inaalala ko lang naman na baka makasagabal ako sa schedule mo." "Hon stop thinking palagi na sagabal ka, cause you are not! Tandaan mo na ikaw ang priority ko, kaya kahit gaano pa ako ka busy, I will always find ways para mahatid at masundo ka."

"Hindi mahalaga. Hindi naman ako nandito para ipaalam sa iyo. May prayoridad ako, at kailangan mong magbigay-daan kahit ayaw mo!" Lumingon si Chloe, medyo nalilito: "Prayoridad?" Ang babaeng sales manager sa tabi ng babae ay kalmado ring nagsalita, "**Kailangan naming i-verify ang capital ng mga buyer dito. Hindi kami gumagamit ng first-come, first-served basis. Binibigyan namin ng prayoridad ang customer batay sa kanilang kayamanan." Nang magsalita ang kabilang panig, hindi man lang siya tumingin kay Chloe, at ang kanyang attitude ay puno ng paghamak.

Ramdam ko ang bawat segundo ng katahimikan. Mas nakakapagod pa ito kaysa sa mismong interview. Pagkatapos ay isinara niya ang folder. Ngunit hindi pa rin siya tumingin sa akin. "One final question." Napalunok ako. "If you're given this position..." bahagya niyang iniikot ang mamahaling fountain pen sa pagitan ng mga daliri niya. "...what is your priority?" Pinag-isipan ko ang bawat salitang lalabas sa bibig ko.