Priorities Quotes Novels & Stories

pinakita nito ang ring o wedding ring. “Pinag papasalamat ko dahil he never do anything na pwede namin pag awayan. Mas lalo ang mga bata ang mga bata talaga ang pinaka iniisip ko at priority ko dahil bata pa lang sila marami pa silang dadaanan na pag subok.” Paliwanag nito sa amin.

Hindi siya pwedeng manalo sa emosyon ko. "Alam mo, Liza," nilingon ko na siya, diretso ang tingin, "iba-iba lang talaga tayo ng priorities. Ikaw, importante sayo ang pangalan, pera, at kung paano ka tingnan ng ibang tao. Ako? Importante sakin ay ang mga taong mahal ko at yung mga taong pinapahalagahan ko at pinahahalagahan ako. Mas simple, mas totoo."

pahayag naman ni dad, Napangiti naman ako nang kaniyang sabihin iyon sa akin, at agad naman akong umiling— “Dad, kung ano man ang ginagawa niya ngayon—naiintindihan ko naman yun, lalo na at siya ang CEO, normal lang na maging busy siya at hindi lang naman ako ang priority niya dapat,” saad ko naman sa kaniya,

“Eh di kagaya ng ginawa mo kanina, tumawag ka kapag pauwi ka na para doon pa lang ako magsisimulang mag-asikaso ng aking sarili.” “Ikaw na nga ang bahala. Kung ako lang ang masusunod, gusto ko ay ikaw ang aking top priority.” “Hindi naman porket nag-attend ka ng meeting ay hindi na ako ang top priority mo.” “Sige na nga, halika na lang na at male-late na tayo.” Ngumiti siya sa akin at muling naglapat ang aming mga labi bago magkahawak kamay na lumabas ng aming silid.

Maybe I'm still in shock, so not today. "B-but it's a family event" I reasoned out kahit deep inside ay natutuwa ako na paminsan-minsan pala may magandang epekto din na kasama ako sa priority nya. Teka kasama ng ba? Priority o responsibility? Whatever it is, wala na akong panahon para mag-isip o magtanong sa sarili ko, for now magiging thankful na lang muna ako. "Hindi lang naman ako ang wala doon. They can celebrate without me anyway"

Tuluyan nang tumulo ang luha niya. “Pero sinubukan kong intindihin ka,” basag ang boses niyang sabi. “Sinubukan kong maging patient sa schedule mo.” Tumingin siya rito na parang sugatan. “Pero alam mo ba kung ano ang pinakamasakit? Iyong marealize na hindi ako naging priority mo.” Napailing siya. “Kahit pagkatapos kong gawin ang lahat para protektahan ang image natin.”

Ang negosyo ay patuloy na tumatakbo, pero ang pamilya ko ang unang priyoridad. Isang gabi, habang magkasama kami sa sala at tinitingnan ang mga lumang larawan ng pamilya, sinabi ni Dad, "Alam mo, anak, habang tumatanda, natutunan kong hindi negosyo ang pinakamahalaga. Ang tunay na yaman ay ang pamilya," sabi ni Dad sa akin.

Hindi siya yung pwedeng lapitan ng kahit sino lang. “Paano po kung urgent?” pilit kong tanong, kahit ramdam ko nang paunti-unti akong nauubusan ng pag-asa. “Depende po, Ma’am… pero kadalasan, priority lang po ang mga existing clients or… referrals.” Referrals? Nanlumo ako dahil wala akong kilala. At mukhang wala na akong malalapitan. Parang isa na namang pinto ang nagsara sa harap ko.

lumunok akong muli at tinitigan siya. “Stop yourself from making me your priority, your mom’s case should be your priority and it’s my job to make it successful. It’s my job, even if it costs my life.” Umawang ang labi ko sa seryosong sinabi niya ngunit walang lumabas na salita sa bibig ko. Is he aware?

Akala siguro nito ay parati na lang siya ang Desire na mabait, mahinhin, malambing at sige na lang nang sige. "Maglupasay ako sa harap mo dahil lang hindi mo ako naalala maghapon kahapon? No," she smiled but tears are pooling her eyes, "I will not do that no matter how you neglect me. Lahat ng tao may kanya-kanyang priority sa buhay, at kung hindi ako ang priority ng isang tao, bakit ko naman siya gagawing priority ko? Maraming tao ang pwede kong pagtuunan ng pansin at panahon, hindi ibang tao na wala ako sa listahan ng mga taong naaalala sa maghapon."