Prioritizing Quotes Novels & Stories

"Yes." Binuksan ko ang inbox. Sunod-sunod ang laman, hindi lang ordinaryong emails kundi mga may attachments, follow-ups, at urgent markings. Pinaghiwalay ko agad, inayos ang priority, siniguradong walang detail na mawawala sa proseso. Pero bago pa ako makapag-settle, tumunog ulit ang intercom. "Ava, print the attachments and summarize them." Tumayo ako.

Halos mag-stomp ang babae sa inis. “Whatever. Hindi naman ako nag-iinform.” Tumaas ang baba niya habang sinasabi iyon. “I have priority. So you have to give way.” “Priority?” kunot-noong tanong ni Yumi. Sumagot ang sales manager sa tabi ng babae. “Here, buyers must verify their funds first. Hindi po first come first served. Base po ito sa client's net worth.” Halatang puno ng pangmamaliit ang tono nito.

Nahulog pa ang isang maliit na papel kaya yumuko pa ako para lang makuha iyon. Kunot ang noo ko habang nakatingin sa nakasulat doon. Napakakalat ng pagkakasulat at kung hindi pa iintindihin ay hindi ko mababasa nang maayos. "Keep your eyes on them," pagbasa ko sa quotes. "Keep your eyes on gem," pagtatama ko pa.

"Hindi mahalaga. Hindi naman ako nandito para ipaalam sa iyo. May prayoridad ako, at kailangan mong magbigay-daan kahit ayaw mo!" Lumingon si Chloe, medyo nalilito: "Prayoridad?" Ang babaeng sales manager sa tabi ng babae ay kalmado ring nagsalita, "**Kailangan naming i-verify ang capital ng mga buyer dito. Hindi kami gumagamit ng first-come, first-served basis. Binibigyan namin ng prayoridad ang customer batay sa kanilang kayamanan." Nang magsalita ang kabilang panig, hindi man lang siya tumingin kay Chloe, at ang kanyang attitude ay puno ng paghamak.

Sa kanan naman ang mismong planner kung saan naroon ang kailangan kong gawin sa bawat araw… at puno din ng highlighter. “Maganda ba, sir? Color-coded iyan base sa level ng priority at urgency,” nakangiti niya pang paliwanag na para bang proud na proud siya sa ginawa niya. I looked at the legend she made on the corner of the planner. Pink highlighter means super important and urgent. Green means slightly important and not so urgent. And yellow means not kinda important and not urgent. Napataas ang kilay ko. “Seriously, Cristianna? Mas mabi-busy pa yata ako sa pagtingin sa legend na ginawa mo kaysa sa mismong schedule,” komento ko.

" Isip niyo pala ako ng magandang caption. Wala akong mahanap na magandang quatation. " " Azami, itigil mo na nga muna 'yan. Iyong script mo ang basahin at pagtuunan mo ng pansin, hindi 'yong kung anu-ano. Ibigay mo saakin cellphone mo. " Sinubukan ni Manager Kara na agawin ang cellphone nito pero mabilis itong inilayo ito ni Azami.

Malambing na ngumiti si Queenie York at sinabi, “Sir, Quinton. Hindi na mahalaga kung alam niya ang tungkol dito, o kung siya talaga ang nasa likod niyon..." "Ang pinakamahalagang bagay ngayon ay ang kaarawan ni Grandma York!" "Ipapakita natin ulit ang ating lakas sa publiko sa panahon ng banquet. Ito ang top priority!" "Maghintay tayo hanggang sa nakaayos na ang lahat. At saka natin haharapin si Harvey. Ano sa palagay ninyo?" Ngumiti si Quinton York sa kanyang mga sinabi. "Oo nga, sir. Napakahalaga ng banquet ngayong gabi."

Ramdam ko ang bawat segundo ng katahimikan. Mas nakakapagod pa ito kaysa sa mismong interview. Pagkatapos ay isinara niya ang folder. Ngunit hindi pa rin siya tumingin sa akin. "One final question." Napalunok ako. "If you're given this position..." bahagya niyang iniikot ang mamahaling fountain pen sa pagitan ng mga daliri niya. "...what is your priority?" Pinag-isipan ko ang bawat salitang lalabas sa bibig ko.

Iyon na muna ang aking pagkaka-abalahan. Nakakita ako ng isang mensahe kaya naman pinindot ko iyon. Mula pala kay Sir Gabriel. “Good luck on your first day.” Kahit na sa dawang susunod na araw pa iyon ay pinadalhan na niya ako ng ganitong mensahe. Napangiti tuloy ako at napatipa na. “Thank you, Sir.” Nabigla ako nang maglahao sa aking kamay ang hawak kong phone.

Hindi siya yung pwedeng lapitan ng kahit sino lang. “Paano po kung urgent?” pilit kong tanong, kahit ramdam ko nang paunti-unti akong nauubusan ng pag-asa. “Depende po, Ma’am… pero kadalasan, priority lang po ang mga existing clients or… referrals.” Referrals? Nanlumo ako dahil wala akong kilala. At mukhang wala na akong malalapitan. Parang isa na namang pinto ang nagsara sa harap ko.