Private Message Novels & Stories

sagot ko. Matapos ang ilang minuto na aming pag-uusap ay bigla na namang may nagsend sa akin ng message. "March 15, XX36" Napakunot ang aking ulo dahil dito. This will be next week monday. Anong balak niyang sabihin dito?

Kung hindi, edi sana more than twenty ang inalokan ko. Chineck ko rin 'yung direct messages ko sa app, wala namang mensahe. Dahil sinabi ko na sa kanila na mas mabuti lapitan ako sa discord app kapag may ipapabasa sa email kung sakali mang makaligtaan ko. Nang masigurong wala nang ibang mensahe ay nag iwan ako ng isang mensahe sa general chat. "Ayoo~ It's nice to see you all having fun~ Sunday is fam day so if you need me, I'll be checking dms at my phone. Have a blessed day!"

Ang mensahe? "Okay… let’s talk soon."

com SUBJECT: SA VILLA. ALAS-OTSO NG UMAGA No message to show.

“Oh, finally!” Mabilis siyang tumayo at halos tumakbo papunta sa terminal. Kumislap ang maliit na icon na hugis sobre sa screen, menu number zero. Ang tanging paraan para makausap si Jaxen. May limitasyon ang haba ng mensahe sa system, kaya hindi niya kayang ipaliwanag ang lahat sa pamamagitan lang ng sulat. Hindi sapat ang mga salita kung hindi niya ito masasabi nang harapan.

Text message PA (personal assistant): Kung wala kang gagawin at gusto mo magpa-lamig ng ulo message mo lang ako →⁠_⁠→ Rea: Gago, tigilan mo ako ᕦ⁠(⁠ò⁠_⁠ó⁠ˇ⁠)⁠ᕤ PA (personal assistant): Wala akong ibig sabihin sa message ko, miss mo na ba? (⁠◠⁠‿⁠◕⁠)

Nakabukas ang kanyang laptop nang biglang tumunog ang mga message notifications. Ilang araw na lang at dadalo na siya sa Montinola family business conference sa BGC. Makakaharap niya ang mga bigating personalidad sa iba't ibang industriya—isang balitang galing mismo kay Hudson Miller. Simple lang ang sagot niya sa message na kakapasok lang: Received. Ding. Mensahe sa phone. Inkstone: Aren't you sleeping yet? Pagkatapos ay biglang na-retract ang message.

Payapa. Tinanggal niya ang kanyang sapatos, huminga nang malalim, at pagkatapos ay umupo sa sopa. Nang ilapag niya ang kanyang telepono sa maliit na mesa, may lumitaw na notification sa screen. Isang mensahe, walang lagda. Tulad ng dati. «Ngayong gabi, 11 PM.»

Ngunit habang tinitingnan niya ang kanyang palad, nakita niya ang isang maliit na notification sa kanyang retinal display na hindi niya inasahan: "Incoming Message from: Anonymous Entity... Hello, Lia. Did you miss me?" ABANGAN…

Ilang beses kong tinangka mag-message, pero laging nauudlot ng kaba at konsensya. Sa wakas, nag-type ako ng simpleng mensahe. “Salamat sa lahat. Hihintayin ko ang tamang panahon.” Ilang minuto ang lumipas bago ko na-send. Hindi ko alam kung mababasa niya, pero para sa akin, sapat na ang malaman niyang hindi pa ako sumusuko.