Drawing With A Message Novels & Stories

Hindi na rin naman ako umaasa pa na magkaka-usap at magkikita pa kaming muli, kumbaga it’s a pure business. Nasa sala ako ngayon ng amin bahay, nag-d-drawing lang kung ano-ano habang hinihintay ang pagdating ng anak ko galing school. Habang busy ako sa pagguhit biglang tumunog ang ang message tone ng cellphone ko, nang tingnan ko sino ang nag-text, isang unregistered number. In-open ko ang message at nanlaki ang mata ko ng makita ko message nito. From: 09123456789

Maiksing sagot niya. Agad ko namang binuksan ang phone niya at dumayo agad sa chat messages. Pinindot ko yung message request at nakita ang mga chat ng mga hayop. "Hi, sorry if we made you uncomfortable yesterday. I hope we can be friends." "The lunch treat is still up, do not hesitate to message me back if you change your mind." Basa ko sa chat nung guy na mukhang bisugo. Nakiki-lunch pa. Bawal! Hindi ako pumapayag.

My lips formed into a grim line when Gavin’s message flashed on my screen. From Zy: Don’t make me wait or else I’ll go straight to your house so that we could talk. Bumilis bigla ang tahip ng dibdib ko sa mensaheng iyon. Agad akong nagtipa ng reply. To Zy: Wala ako sa bahay. Nagulat nalang ako nang hindi ko pa man napipindot ang send button ay biglang inigaw ni Drew ang cellphone ko. I gasped when he started scanning my phone.

“Heto, sa’yo na rin ito. Para kapag magkita ulit tayo e may drawing kang ipapakita sa’kin. Ayos lang kahit hindi ka magaling no. Kahit nga stickman pwede mong idrawing,” “Kung ano man pinagdadaanan mo, lilipas din ‘yan. Hindi man sa ngayon, pero asahan mo na darating din ang araw na iyon.”

Isang simpleng notification na message mula kay Tristan. Sandali akong natigilan bago ko binuksan ang message niya. Akala ko para sa akin ang message, ngunit hindi pala. *Message* "Sabihin mo kay Lola, babalik ako minsan para dalawin siya. Kapag may time ako." Walang emoji na madalas niyang ginagawa noon. Wala ring dagdag na salita iyon lang ang sinabi. Napangiti ako nang mapakla. Magre-reply lang ako ng maikli.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

“Oh, finally!” Mabilis siyang tumayo at halos tumakbo papunta sa terminal. Kumislap ang maliit na icon na hugis sobre sa screen, menu number zero. Ang tanging paraan para makausap si Jaxen. May limitasyon ang haba ng mensahe sa system, kaya hindi niya kayang ipaliwanag ang lahat sa pamamagitan lang ng sulat. Hindi sapat ang mga salita kung hindi niya ito masasabi nang harapan.

Paulit-ulit muna akong bumuga ng hangin at in-scroll ang messages ko sa drafts. “Anong gagawin mo? E-me-message mo lang? Tingin mo, ma-so-solve ang problema mo sa message lang?” Hindi ako sumagot, binabasa ko na kasi ang message na tinipa ko kanina, pero hindi ko sinend. “Kumusta ka na? Busy ka pa ba? Pwede mo ba akong tawagan? Miss na kasi kita.” Mapait akong ngumiti kasabay ang pagpindot ang send.

Okay lang, at least naaliw kami sa pag-drawing at napreskohan pa kami, dahil totoo nga na napaka-hangin ni Jinn. “Halika na, tumunog na ang bell.” sabi sa akin ni Aveera. ”Sandali, kunan ko lang ang drawing natin.” Inilabas ko ang cell at gumawa ng message. ”Nice, remembrance ba `yan ng artwork natin?” tanong ni Jinn. “Oo... ipapadala ko sa special friend ko.” “Special friend?” mukhang interested s’ya sa sinabi ko. “Actually, future mate ko s’ya, pero ayaw pa n’ya ngayon.” kinikilig ko’ng sinabi.

Inilabas ko iyon at nakitang may dalawang mensaheng pinadala ni Jessica. Anxiety hits my system. May mali ba ako nagawa roon sa drawing? Inalala ko kung mayroon ba o wala. Sinunod ko lang din naman ang litrato na nakita ko sa G****e. Ilang sandali ko pang tinitigan ang pangalan ni Jessica sa aking screen bago napagdesisyonan na buksa iyon. Maluwag ang naging paghinga ko nang makitang wala siyang reklamo roon sa drawing ko ngunit agad na nanakit ang ulo nang makita kung saan patungkol ang kanyang mensahe.