Novel & Cerita Prized Possessions

Ito lang ang babaeng kinahumalingan niya ng sobra-sobra. Ginawaran niya na muna ito ng mabilis na halik sa labi saka niya ito tinitigan sa mga mata at sinagot. "You are my Prized Possesion." _The End_

Kulay itim ang tema ng kanyang silid ngunit napakaliwanag pa rin nito, malawak at salamin ang mga pader dahilan upang kitang-kita ang mga nagtataasang puno na nakapaligid sa kanyang mansyon sa loob ng bente kwatro ektaryang lupain. Sa edad na dyesinwebe ay ipinahawak na kay Silas ang kanilang negosyo at napalago niya ito kung kaya't sa edad niya ngayon na bente otso ay isa na siya sa mga prominenteng pangalan sa bansa. Hindi ko maiwasang hindi maikumpara ang sarili sa aking Padrino gayong dyesi-otso na ako at wala pa ring nararating sa buhay. “Elaina,” napatigil ako sa pag-iisip nang marinig ko ang bariton nitong boses.

Elite, habang sinisigurado na maayos ang seating arrangement. Dahan-dahang ipinasa-pasa ng mga bisita ang kanilang mga regalo: Si Nathaniel ay nagbigay ng luxury designer toy para kay Maddox, kumikislap sa liwanag ng chandelier. Si Carla ay nagbigay ng miniature pram na gawa sa ginto at kristal, espesyal para sa batang Elite heir. Ang kabit na ina ni Charmine ay nagbigay ng designer dress na pambata, may detalyeng kumikislap.

Tama na siguro sa kanya ang isang alarm clock tutal lagi sya late magising. Napatawa ako dahil sa iniisip ko. Ngunit agad iyong napalitan ng busangot dahil naalala ko ang usapan namin kahapon. Yeah, yeah. He probably won't need an alarm clock anymore since meron na sya'ng Lea na gigising sa kanya. Di na rin nya siguro kakailanganin ng towel kasi may Lea na na magbibigay at magpupunas sa kanya. Ayoko din namang magbigay ng picture frame dahil baka picture lang nila ni Lea ang ilagay dun. Lalo na ang mug, baka kasi ipagamit lang nya kay Lea.

"Sir..." "Yes?" Hindi niya ako nililingon. "Pwede po bang upuan kahit saglit lang? Mukhang masarap po sa likod, eh." "No," mabilis at maikli niyang sagot. "Bakit naman po? Upuan naman po ’yan, ah." "Because it's a preserved piece from the late nineteenth century," sagot niya nang may mababang boses. "And it's worth two million."

Buti nga hinawakan ko pa, eh,’ ang mga salitang ito ay muntikan nang kumawala sa aking bibig. Sa natitira kong pasensya, nagawa ko pa ring kumalma. “While I may not afford such handbags, Miss Bresciani, I find joy in the things that truly matter in life. Happiness doesn’t always come with an expensive price tag.” “Nonsense. Material things define status, Arabella. You should know that.” With a smirk, she went on, “Speaking of affording things, if you can’t even manage these luxuries, how do you think you’re deserving of Alessio’s attention?”

Mga mamahaling alahas na nakapaloob sa mga glass display, mga relong mukhang milyon ang halaga, at mga mamimiling halatang kabilang sa pinakamayayamang tao sa lungsod. Pakiramdam ko tuloy ay napadpad ako sa ibang mundo. Sa totoo lang, alam kong mayaman si Prince. Kitang-kita naman iyon sa paraan ng kanyang pananamit at tindig niya. Tsaka, siyempre sa relo nga na nakikita ko na gamit niya. Pero ibang usapan pala kapag nakita mo mismo kung gaano kalawak ang kanyang impluwensya.

Naroon ang ilang piraso ng damit na personal kong pagmamay-ari—isang itim na bestida na may palamuting burda, ang pares ng hikaw na may emerald, at isang relo na regalo ni Mama. Tiningnan ko ang mga iyon habang unti-unting lumalambot ang puso ko. Kahit papaano, may nabalik na rin sa wakas. Pero hindi pa ito tapos. “Kap, ang pinakamahalaga pong nawawala ay ang maletang may malaking halaga ng pera at mas marami pang alahas ko. Ayon kay Pitchi, si Nunoy po ang may hawak noon. Kaya sana, ma-deklara na siyang wanted.”

Detalyado rin ang mga dokumentong hawak ni Pamela: pinagmulan, appraisal value, at maging ang inaasahang presyo ng bawat kliyente. May photographic memory si Amara na sa isang pasada lang ng mata, kabisado na niya ang lahat ng impormasyon na naroon. Pagkatapos ng masusing inspeksiyon, alam na alam na niya ang starting price, historical background, at market worth ng bawat item. Ngunit bago siya lumabas ng warehouse, napahinto siya. Tumutok ang tingin niya sa isang piraso ng porselanang antique sa loob ng transparent display case.

Nikos clasped his hands. "Oh by the way, if you're gonna sleep outside, you're also going to make your own food." Another groan from everyone. That's such a hassle. "Darn rich man." I heard Reeve say at my side. She's looking intently at his boyfriend. "OMG!" Naagaw ni Elizabeth ang atensiyon ko nang bigla na lang siyang sumulpot sa tabi namin ni Reeve. "I just saw what Nikos brought here. He was not kidding when he said that all of the prizes will be limited editions. He even has this necklace from The Trelawney." Elizabeth excitedly grips my shoulders. Bigla naman akong nabuhayan sa sinabi niya.