Professionalism Quotes Novels & Stories

Maayos ang daloy ng kanyang mga tanong, direkta at propesyonal, walang paligoy-ligoy at puro tungkol lamang sa proyekto. Bawat tanong ay malinaw, eksakto, at nasa tamang antas ng usaping pang-negosyo. Walang halong personal na emosyon, walang bakas ng nakaraan. Sa paraan ng kanyang pagtatanong, tila pinapatunayan niya ang sarili niyang sinabi kanina. Na ang lahat ng ito… ay trabaho lamang.

“You think it was that simple for me?” “Sir, please,” sabi ni Audrey, pilit na iniiwas ang tingin. “This is work. Let’s keep things professional.” Natahimik si Midnight. Tinitigan lang siya nang matagal bago nagsalita ulit. “Professional?” bahagyang ngumiti ito ng mapait. “Then prove it. Tomorrow, you’ll lead the project demo. Let’s see if you can handle professionalism.” “Lead? Sir, I’m just new—”

*****ART***** "IN MY profession as a doctor the only trophy I'm always happy to recieve is not the one made of silver, bronze or even gold. Well, life is not always about the things we can touch and brag in our social media accounts, sometimes it just take this two words 'thank you'..."

“Nakakainis ka. Gusto mo bang wala na akong mukha na maiharap sa mga subordinates ko?!” Huminga ang babae nang nang malalim, tila pinipigilan ang sarili na mainis pa lalo. “Kahit pa kaibigan ko si Casper, professionalism is still professionalism. Hindi naman ibig sabihin na dahil close kami, okay na akong hindi magpasabi kung mawawala ako. O kaya naman ay basta na lamang na aabsent nang walang matininong dahilan. That’s so unprofessional of me! Ugh-- You know what? Just drop this topic. Paano ka nga naman makaka relate sa problema ko ang isang CEO? Damn.”

Nang mapansin siyang paparating, tumigil ito at tumingin sa kanya. “Don’t let your pride cloud your professionalism.” Hindi siya nagulat. Ganoon naman talaga si Seiichi. Straight to the point. No hesitation. “And don’t let your assumptions define your understanding,” prangkang sagot niya. “You’re better than this.” “Maybe I am. But I’m also human.” Walang sagutan pagkatapos. Si Seiichi, tumango lang. Si Cesca, pumasok sa elevator. Tahimik ang paligid, pero sa pagitan nilang dalawa, may ingay na hindi masabi.

Nahalata marahil nito na suko na siya sa sinimulang tuksuhan kaya tumawa ito at ibinalik ang tingin sa binabasang mga papeles. "Insan, negosyante tayo. Basic knowledge sa atin na ihiwalay ang personal na problema at ang trabaho." Tumango-tango siya sa sinabi nito. Kung sabagay, ganoon din naman dapat. Walang mabuting maibubunga kung hahaluan ng personal issues ang trabaho. Bilang negosyante, professionalism ang dapat mauna. "Nga pala, kumusta ang photoshoot kahapon?" tanong nito na halatang tintantiya kung anong magiging reaksyon niya sa tanong nito.

"I just want to remind you about some of the rules in your job, Ms. Anaia." "Rules po?" "Professionalism." Ramdam ko ang panlalamig ng kamay ko. "Ayoko ng lumalandi ka habang nasa trabaho." Nagpantig ang tainga ko nang marinig ang huli niyang sinabi. "N-Nagkakamali po kayo ng iniisip." Ayoko na sana siyang sagutin pero hindi ko iyon pupwedeng palampasin dahil masyadong mabigat ang kaniyang naging paratang.

Puro trabaho, puro semento, at puro kontrata ang namagitan sa amin. Mas pinili kong pigilan ang aking sarili na magtanong tungkol sa kanyang kalusugan hanggang sa pormal na matapos ang aming pag-uusap. Pinanindigan ko ang pagiging propesyonal, kahit na sa loob-loob ko ay nadudurog ako sa nakikitang panghihina sa kanyang mga galaw na pilit niyang itinatago sa likod ng kanyang pormal na tindig.

Mabuti na lamang at mabait iyong kliyente ko, kaya kapag nagsasalita akong mag-isa ay ngumingiti lang siya. “Pasensya na po, ma’am.” Hihingi ako ng tawad dahil sobrang unprofessional ng aking ginagawa. “It’s okay,” she replied softly. “Minsan sa buhay natin ay may mga panahon na hindi natin maiintindihan ang sarili natin.”

“Jane, you’re catching up fast. Keep learning.” Syempre, ang lahat ay nakangiti. Ako? Kinabahan, kasi ramdam ko na ako na ang susunod. At hindi nga ako nagkamali. Tumingin siya diretso sa akin, taas-kilay, tapos— “Miss Solene,” malumanay pero parang may patalim, “efficiency isn’t just about staying late in the office. Professionalism means knowing your limits, too.” Parang napako ako sa kinatatayuan ko. Bigla akong kinain ng swivel chair. Sa isip ko, “Wow, thanks Madam. May pa-Miss Universe question and answer portion ba tayo ngayon?”