Novel & Cerita Psycho

PSYC21 “Alam mo ikaw bumalik ka lang dito nag kanda-gulo-gulo nanaman! Wala kang ibang ginawa dito kundi ang manggulo. Bakit hindi ka nalang umalis dito nang matahimik na ang lahat?!” hesterikal na sigaw ni Mae sa loob nang room.

wika ng babae na hindi ko masyadong narinig dahil sa malakas na tugtog dito sa bar napansin ng mga kasama nito ang pagyakap ko sa babae at nakilala ako ng isa sa mga kasama nito "Teka ? ikaw si SHEYRON IBASCO diba ? yung sikat na barista?." saad ng babae

Na akala niya ay sasapukin nito ang kanyang ulo. Nagpakonsulta siya sa isang Psychologist, at doon niya nalaman ang isang kagimbal - gimbal na katotohanan. Na - diagnosed siya ng PTSD o Post Trauma Syndrome Disorder. Isang mental na sakit na kayang sumira ng buhay kung hindi naagapan. Niresetahan na siya ng mga gamot pero sa sobrang stress niya sa buhay, parang wala itong bisa. Dagdag na rin na nakalimutan niya ito minsan inumin, parang kulang ang epekto ng gamot sa sistema niya.

“You don’t know how hard it is to just be calm when you’re this close.” Dahan-dahan siyang yumuko, halos hindi humihinga, takot magising ito — at marahang idinampi ang kanyang labi sa labi ni Psyche. Isang banayad… malinis… puno ng damdamin na halik. Isang pangako. Hindi pagnanasa. Isang pangakong, “Ikaw lang.” Bahagyang gumalaw si Psyche, parang nakaramdam ng init.

F*ck! ---

Puno ng determinasyon saaking tinig. "Friendship, hindi kita maintindihan." "Huwag kang mag-alala, hindi ka madadawit sa plano. At ang pangako ko sa'yo na mananatili lang ako rito ng isang buwan ay tutuparin ko pa rin iyon." "Jela, kahit habangbuhay ka ng tumira dito ay okay lang saakin. Ang hindi okay ay 'yang pinaplano mo. Hindi ako sang-ayon diyan."

sabi ko sakanya na nauutal dahil parang feeling ko nanginginig ang akin labi dahil sa tensyon na nararamdaman. Hindi niya pa rin ako nililingon na para bang hindi niya nararamdaman ang akin presensya at para bang hindi niya narinig ang akin boses ng ako'y magsalita. Feeling ko tuloy may galit talaga na nararamdan si Anus sa kadahilan Hindi ko 'to pinansin ng walang sapat na rason. Nakaramdam naman ako ng konsensya na para bang humupa ang kabang akin nararamdaman. "Anus" sabi ko sakanya ng marahan at hindi na din nanginginig ang akin labi dahil parang biglang humupa ang akin nararamdaman dahil sa konsensya.

Kung nakakapatay lamang ang tingin , nakabulagta na ako ngayon sa sementong kinatatayuan ko. Hinarang ko ang sarili sa harap ng kanyang kotse. Bakas sa mukha nito ang pagpupuyos ng loob nito sa galit. Kinabahan ako ng pinatunog nito ang sasakyan. Napalingon ang ilang mga tao sa labas ng bar ng gawin iyon ni Gly. Domuble ang kaba ko ng dumiretso ang tingin niya sa akin tila balak na banggain ako , ngunit kilala ko si Gly, ‘di nya magawang saktan ako so I stood still. I intently stared at her.

May maitatago pa ba ako sa mga to eh kilalang kilala na nila ako "Jusko yan talagang mga tao mga malisyoso kahit kelan " palatak ng pinsan ko parang na stress na rin siya sa nangyayari.Napangiti ako ng niyakap ito ni Ella how sweet sana all may ganyan ,sige I close ko na lang ang aking eyes my gosh " please lang wag kayong mag PDA dito nahiya ako bigla " It's Xenon , napatawa ako sa sinabi nito dahil totoo naman at ito rin ang gusto kong sabihin .Buti na Lang nauna na Si Xenon

"Want to know a secret, kiska? The word no means no meaning to me. Not before and not now. And I'm not the corny emotional prince charming type na nagpapadala ng bulaklak. I fuck woman, raw. I give them my cum, hickies not fucking flowers. Waste of money." "Don't you kiska me, you psycho!" Napangisi ako. Imagining Bree's flushed face. A cute V on her forehead. Of all the humans in this godforsaken place, why does she have to be so infuriating and difficult? She has no idea what kind of monster I am. Psycho is a mild word para i-describe ako. "Oh. I've been called worst, baby doll. You're being adorable now. Quit that attitude an