Public Speaking Quotes Novels & Stories

Alam nilang ang tinutukoy ko ay ang nangyari kanina. "Tandaan ninyo..." "Words are powerful." "You can use them to inspire someone..." "...or to destroy someone." Napatingin ako sa iba't ibang mukha sa harap ko. "Kaya bago kayo humusga..." "Siguraduhin ninyong alam ninyo ang buong katotohanan." "Dahil minsan..." "Ang taong pinakamabilis ninyong husgahan..."

“Magandang araw po sa inyong lahat. Humarap po ako sa inyo ngayon upang ipaalam na pinuputol na po ng aming pamilya ang anumang ugnayan na mayroon kami sa pamilya ni Joaquin Del Mundo.” Nag-umpisa ng nagkaroon ng bulong-bulongan sa kabuuan ng conference room. Nagsisimula pa lang ako sa aking speech ay may nararamdaman na agad akong kirot sa aking dibdib. Alam kong hindi magiging madali itong gagawin ko, ngunit kailangan kong sabihin lahat ng mapapait na mga salitang ito para sa ikatatahimik ng lahat. I swallowed the bile in my throat as I continued.

In my mind, I was making faces while he’s enumerating my mistakes and what I should have said. “This is a speech, coraline. You’re speaking, meaning ang gumagana sa mga audience mo ay ang kanilang pandinig kaya dapat ay laging malinaw at naiintindihan ang mga sinasabi mo, okay? At dapat ding malinaw ang sentences mo, ‘wag mong I-compress lahat sa isang sentence, pwede namang marami basta naiintindihan ang meaning.” Iyon ang isa sa mga pinaka-tumatak sa aking utak na sinabi niya nang araw na iyon na nakapag-inspire sa akin na talagang ayusin ang mga speech ko.

"Alam mo, sayang ka. May potential ka, pero parang laging may takot. Kung gusto mong mag-shine, kailangan mong lumaban." Parang may sumiksik na lamig sa conference room. Tahimik si Sophia saglit bago nagsalita. "Appreciated ko ‘yung mga input mo, pero kailangan kong pagkatiwalaan ‘yung instinct ko. Pinag-isipan ko 'tong concept na 'to." Sa isang iglap, napawi ang ngiti ni Veronica. "Fine," malamig na sabi. "Pero wag kang magsisisi kung maging boring ang gala mo. People remember those who take risks."

Biglang bumuhos ang pag-asa at lakas ng loob na labanan ang aking laban. Ginawa ko ang speech, nagsalita mula sa puso ko. Nagsalita tungkol sa paglalakbay ko sa Mount Everest at iba pang adventures. Nagkwento ako ng kaunti tungkol sa sakit ng puso ko, mga recent struggles ko, pero pinili kong huwag masyadong mag-emote para hindi magdala ng negativity sa mga pasyente. Kailangan nila ng positivity kung paano mabuhay ng buo. Pagkatapos ng speech ko, umupo ako sa harap ng audience. Kasama ko ang mga heads at board members ng institution.

“Ano’ng gagawin ko dun?” “Basta. Paborto mo ang public speaking nung nasa college tayo, di ba? Pwes, ipakita mo sa stage ang galing mo. Halika na!” Pagkasabi nun ay sapilitan ng hinila ni Anthony ang kaibigan paalis sa umpukan.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

“Time is free, but it’s priceless. You can’t own it, but you can use it. You can’t keep it, but you can spend it. Once you’ve lost it, you can never get it back.” — Harvey MacKay "Hello... is anyone here?" "Can someone hear me?"

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.