Pursuit In Tagalog Novels & Stories

Wala na ba siyang ibang choice kundi bayaran ang utang ng kanyang ama? Maya-maya ay huminto ang kanilang sasakyan sa isang pribadong isla. Inangat niya ang mukha at mabilis na pinunasan ang kanyang mga luha habang nag pasulyap-sulyap sa paligid. Sa unahan nila, nakita niya ang isang malaking karatula na may nakasulat na Isla de la Promesa, na nangangahulugang "Ang Isla ng Pangako."

Im trusting you. Pumasok na ako sa loob. End of chapter 154

Sabi niya na kinagat kagat ang hinlalaki. " Yan, ang landi. " Sabi ni tasia at sinapok siya. " Grabe ka naman. Malandi agad? " Mahinhin niyang sabi sa taklesang kaibigan. "O sige ode hindi. Ano crush mo iyon?" Ani tasia. "Parang oo, parang love at first sight." Sabi niya na nangalumbaba pa. Sinapok nanaman siya nito.

taas noo pa ang pagkakasabi ko noon. Para sa isang average na nilalang katuwaan lamang ang makipagpustahan. Pero dito sa Strawberry Fields Academy, ang simpleng term na 'pustahan' ay isang mapanganib na bagay. We, rich kids don’t take that lightly, we take it very seriously. Example na lang ‘yung kakatapos lamang na human auction. Siguro iniisip ng iba na wala kaming magawa sa mga pera namin kaya kung anu-ano na lang ang ginagawa naming kalokohan.

Magkalapitang tatlong nasa unahan kaya kailangang mabilis at maisunod agad ang isa pa. Napasipol si Dante nang maunahan siya ni Troy sa pagbaril sa huling target nila. Hindi pa rin talaga niya ito matalo sa bilis ng baril. Siya na ang nagsalita sa radyo upang bigyan ng go signal ang kasamahan. "Clear!"

saad nito at nag tawanan muli sila "Ano pang hinihintay niyo, kunin niyo na yang babaeng yan at itali" saad nito at dali dali naman silang papunta saken. Sa sandaling ito wala akong ibang choice kundi tumalon sa bangin kahit na alam kung dagat ang babagsakan ko at hindi ko alam kung mabubuhay pako dahil hindi ako marunong lumangoy basta ang mahalaga hindi lang ako makuha nila.

Exciting pala sa kanya ito. Huminga lang ako ng malalim saka sumunod sa kanya salabas. Bitbit ang backpack ko ay naglakad ako papunta sa labas dahil alam kong nandun na sila at siguradong ako na lang ang hinihintay. "Go Aloisia!" "Kaya mo yan!" "Nandito lang kami, may tiwala kami sa inyo!"

Napahinga ako ng malalim at ikinalma ang sarili, kailangan ko silang masundan sa lalong madaling panahon dahil delikado na ang lagay ko lalo na't wala na sila sa tabi ko. Iminulat ko ang mata at masuring tiningnan ang direksyon kung saan sila nagpunta. Yumuko ako ng bahagya at bumwelo, ginamit ko ang lahat ng aking makakaya upang makatakbo ng mabilis. Ang matalas na mata ang aking ginamit at pang-amoy upang sila ay masundan. Mas lalo kong binilisan ang pagtakbo gamit ang mahahaba kong biyas. Deritsyo lamang ako ng takbo dahil naaamoy ko ang bakas ng Prinsipe at ni Leonardo. Makaraan ng ilang minuto ay napatigil ako nang may makagawian ako.

Third Person's POV Pumunta sila sa bahay ni Claire, at kitang-kita ang kasiyahan sa mukha nito nang makita silang magkasama. Matagal na niya itong hinintay, ang araw na magkakasama sila na bibisita sa kanya. "Uy, magkasama kayong dalawa? Diyos ko, mamamatay na ba ako?" bungad ni Claire sabay palakpak ng kamay sa gulat at tuwa.

Totoo naman may kahulugan iyon, ngunit hindi ko ito inaasahan mula sa kanya. "Sa bawat saya, may mapait na nakaraan...yan ba ang ibig mong sabihin?" Kumpirma ko sa kanya. Tumingin naman sa akin si Erigor. "Nakuha mo. Lahat ng tagumpay at kaluwalhatian may isang sugatan at puno ng pilat na mandirigma na nakatago sa likuran. Dahil ang tunay na tagumpay, pinaghihirapan iyon." Paliwanag niya sa akin.