Novel & Cerita Pursuit In Tagalog

Sabi niya na kinagat kagat ang hinlalaki. " Yan, ang landi. " Sabi ni tasia at sinapok siya. " Grabe ka naman. Malandi agad? " Mahinhin niyang sabi sa taklesang kaibigan. "O sige ode hindi. Ano crush mo iyon?" Ani tasia. "Parang oo, parang love at first sight." Sabi niya na nangalumbaba pa. Sinapok nanaman siya nito.

taas noo pa ang pagkakasabi ko noon. Para sa isang average na nilalang katuwaan lamang ang makipagpustahan. Pero dito sa Strawberry Fields Academy, ang simpleng term na 'pustahan' ay isang mapanganib na bagay. We, rich kids don’t take that lightly, we take it very seriously. Example na lang ‘yung kakatapos lamang na human auction. Siguro iniisip ng iba na wala kaming magawa sa mga pera namin kaya kung anu-ano na lang ang ginagawa naming kalokohan.

Magkalapitang tatlong nasa unahan kaya kailangang mabilis at maisunod agad ang isa pa. Napasipol si Dante nang maunahan siya ni Troy sa pagbaril sa huling target nila. Hindi pa rin talaga niya ito matalo sa bilis ng baril. Siya na ang nagsalita sa radyo upang bigyan ng go signal ang kasamahan. "Clear!"

paalam nito Maya maya lang ay sinundan ko na ito, at sakto dahil nasa loob ito ng cr at naiwan sa hand washing ang purse nito at agad ko naman itong binuksan at nakita ko nga ang script nito para sa speech niya mamaya, at agad ko naman itong pinalitan ng binigay ni andrei. At ng matapos na ito, agad naman na kung lumabas.

Exciting pala sa kanya ito. Huminga lang ako ng malalim saka sumunod sa kanya salabas. Bitbit ang backpack ko ay naglakad ako papunta sa labas dahil alam kong nandun na sila at siguradong ako na lang ang hinihintay. "Go Aloisia!" "Kaya mo yan!" "Nandito lang kami, may tiwala kami sa inyo!"

Napahinga ako ng malalim at ikinalma ang sarili, kailangan ko silang masundan sa lalong madaling panahon dahil delikado na ang lagay ko lalo na't wala na sila sa tabi ko. Iminulat ko ang mata at masuring tiningnan ang direksyon kung saan sila nagpunta. Yumuko ako ng bahagya at bumwelo, ginamit ko ang lahat ng aking makakaya upang makatakbo ng mabilis. Ang matalas na mata ang aking ginamit at pang-amoy upang sila ay masundan. Mas lalo kong binilisan ang pagtakbo gamit ang mahahaba kong biyas. Deritsyo lamang ako ng takbo dahil naaamoy ko ang bakas ng Prinsipe at ni Leonardo. Makaraan ng ilang minuto ay napatigil ako nang may makagawian ako.

Third Person's POV Pumunta sila sa bahay ni Claire, at kitang-kita ang kasiyahan sa mukha nito nang makita silang magkasama. Matagal na niya itong hinintay, ang araw na magkakasama sila na bibisita sa kanya. "Uy, magkasama kayong dalawa? Diyos ko, mamamatay na ba ako?" bungad ni Claire sabay palakpak ng kamay sa gulat at tuwa.

turo sa akin ni Chase na ikinasama ng tingin ko, kahit narito pa rin ang kaba sa dibdib ko. "What?" Nagtatakang tanong ni chief. "Tss, 'yung halos 12 years nang hinahanap ng taong 'to, chief, kapangalan ng taong binanggit mo. Si Yiel Amaro! Pero we have no proof na siya nga 'yun, there's a lot of Yiel in the world, we don't even know her surname. So baka nagkataon lang," nagkibit-balikat si Chase matapos na sabihin 'yun.

Halos hindi siya makahinga ng maayos. “Hindi ako masyadong makahinga…” pabulong niyang sambit. “Promise me that you won't escape and run away again…” Escape raw. Saan naman siya pupunta kung tatakas siya? Sa kabilang silid lang naman. Akala mo naman may iba pa siyang mapupuntahan sa banyagang bansa na ito. “Saan ba ako pupunta sakaling tatakas ako? May dahilan ba para tumakas?”

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.