Paano nga ba nakakabuo ng mga kwento gamit ang pwesto? Sa totoo lang, isang malaking bahagi ng pagpapahayag ng mga kwento ang lokasyon o setting. Hindi lang ito isang background; ito ay parang karakter din na nakikilahok sa kwento. Madalas kong iniisip na ang isang masining na tagabuo ng kwento ay kayang gawing relatable ang kahit anong lokasyon. Halimbawa, sa 'Spirited Away', ang mundo ng mga espiritu ay hindi lang basta kakaiba, kundi puno ito ng mga detalye na nagbibigay buhay sa setting. Ang mga karakter ay dinadala sa isang diwa at kultura na tumutulong sa mambabasa na maramdaman ang kanilang mga emosyon. Kung maiisip mo ang iyong paboritong kwento, isipin ang lugar – naglalaro ba ang kahulugan ng punto o kwento sa presensya ng lokasyong iyon? Ganito ang kabangisan ng kombensyon ng setting at kwento.
Kung iisipin mong mabuti, nagiging bahagi ang lugar ng mismong kwento. Isipin mo ang mga paborito mong kwento – kadalasang bumabalik ang mga ito sa isang lugar. Nagsisilbing gateway ito sa isang mas malalim na narrative na koneksyon. Halimbawa, sa mga urban na kwento, ang mga tao at kanilang mga pagsubok ay nababalot ng mga skyscraper at hectic na mga kalye. Ang mga pisikal na aspeto ng syudad ay magiging simbolo ng mga pagsubok at tagumpay. Kung gagamitin mo ang mga detalyeng ito, makakatulong ito na makabuo ng isang mas malalim na koneksyon sa iyong kwento at mga karakter.
Bilang isang masugid na tagahanga ng kwento, palaging iniisip ko na may kapangyarihan ang setting na humimok at hugis ng kwento. Tulad na lamang ng mga kwentong nakasentro sa kalikasan, tulad ng 'My Neighbor Totoro', nagiging saksing buhay ang kagandahan ng kalikasan sa pagbuo ng relasyon ng mga tauhan. Ang bawat pangunahing senaryo o kwento ay nagiging pakikipagsapalaran na pinag-uugatan ng mga elemento ng kalikasan. Kaya naman, kapag gumawa tayo ng kwento, huwag isantabi ang halaga ng setting. Sa halip, yakapin ito bilang isang kasangkapan na nagbubukas ng mas malalim na mga damdamin at pananaw para sa ating mga karakter at kwento.