Quotes About Conquering Fear นิยาย & เรื่องราว

(Shin POV) May mga taong nagsasabi na wag natin pakingan ang sinasabi ng iba. Ngunit pilit man natin magbingi-bingihan sadyang nakakadepress ang mga sinasabi nila. Kaya paniwalaan ang sariling kakayanan. Wag na wag kang sisiksik sa sulok na kala mo di ka mumultuhin ng mga kinakatakutan mo. Face your fear kung baga. Dahil pagkatapos nito, masasabi mo na lang sa sarili mo kapag na-overcome nga.

Tila banas na banas ang awra nito. “At dahil may one hour kayo para kalabanin ang mga kinatatakutan niyo, syempre nasa maze kayo, may one hour din kayo to find the exit of this maze. Kung napagpasyahan niyong hindi lumaban sa mga fears niyo or sa mga umaatake sa inyo dahil talagang kakalabanin nila kayo dahil tingin din nila sa inyo ay ganun din, focus on the goal na lang na makalabas kayo rito sa maze, find the exit without bloods on your body.”

she confesses quietly. I couldn’t utter a word. It’s really scary to put yourself out there, especially when you’re not sure how things will turn out. “Natatakot akong masaktan kaming dalawa, Ate. And I’m most afraid of ruining him if things don’t work out.” “But what if it’s worth the risk?” I suggested gently. “What if Azai feels the same way you do, but he’s just waiting for you to take the leap of faith?”

bulong ni Adrian, habang hawak ang braso niya, “Focus. Don’t let fear control you.” Parang tumigil ang oras sa katawan ni Lena. Ang takot, adrenaline, at init ng presensya ni Adrian ay naghalo sa dibdib niya. Ngunit alam niya ang isang bagay: Hindi siya takot. Dahil ramdam niya si Adrian. At sa mundo ng madilim na lihim, panganib, at kapangyarihan, ang tanging paraan upang makaligtas ay magkasama silang dalawa.

Sambit niya at hinalikan ako sa pisngi. Within these past few months, I've realized a lot of things. Huwag kang matakot na subukan ang lahat. We shouldn't be afraid to take risks. Huwag tayong pangunahan ng takot upang ibigay ng buong-buo ang ating pagkatao. I'm still hope that we just met at the wrong time and a wrong place. Sabay natin tong itatama at sabay natin haharapin ang lahat ng pagsubok na dadating sa'tin.

"Wala na ba talagang ibang paraan? Takot ako sa crowds. Atsaka baka hindi rin nila gusto na...nandoon ako." Hinawakan ko ang braso niya at walang pasubaling hinila siya pababa. Napamura siya habang umuubo, mukhang siya ang nakalanghap ng alikabok. "Mayor, wala kang mapapala sa takot mo. You should overcome your fear to do the things you want," I stated. "Atsaka hindi naman lahat ng tao doon ay may galit sa'yo. May iba pa rin naman na may gusto sa'yo at magugustuhan ka. Kaya tara na."

“Don’t be scared. Wanting me... loving me—that’s the only thing you never have to fear.” Kasunod niyon ay ang mas matinding init. Pumasok siya sa akin nang dahan-dahan, marahan ngunit malalim, at para bang sa bawat pulgada ng pagsanib naming iyon ay unti-unting nabubura ang lahat ng takot, alinlangan, at guilt na kanina lamang ay gumugulo sa isip ko.

Ngumiti si Athalia at pinagsiklop ang aming kamay. "Nandito ako, Luke. Kailangan natin pumunta dun para makita nila Tita Odessa ang lapida ng iyong ama. You need to overcome you fear, baby. Kasi kung mabubuhay ka sa takot walang mangyayari. Katunayan lang iyon na mahina ka." ani Athalia habang titig na titig sa aking mga mata. Totoo ang mga sinabi ni Athalia, para mapagtagumpayan ko ang takot ko kailangan kong harapin ang mga bagay na nagiging dahilan ng takot ko. Tinitigan ko siya ng matiim sa mga mata.

“Hindi mo puwedeng iligtas tayo sa pamamagitan ng pagbura sa sarili mo.” “This isn’t rescue.” “It’s reaction.” “It’s strategy.” “It’s fear.” Tumama iyon. Dumilim ang mga mata niya. “Yes,” mahina niyang sabi. “It is fear.” Tinamaan ako sa tapat ng dibdib. Lumapit pa siya. Sobrang lapit na parang nawala si Victor sa kwartong ito. “I am afraid,” sabi ni Gabriel. “Afraid that every enemy I made can reach you because of me.”

I’m slowly learning how to let that fear go; the fear of shaking my stability, the fear of things falling apart, the fear of short-lived happiness, the fear of the low after the high. I’m slowly learning how to take a big leap of faith, how to jump, how to just go for things that move my heart instead of always having one foot in and foot out. I’m slowly learning that running away is not always the solution. I’m slowly learning how to be brave again, how to stick around even when I’m scared, how to go all in without holding back. I’m slowly learning how to let new people in, I’m slowly learning that some people do say what they mean and they come into your life to brighten it up, they come i