Romans & histoires Quotes About Good Memories

Nagpapasalamat parin siya dahil mahal na siya ng babae ngayon kahit hindi man niya maalala ang pangako nila sa isa't isa. "Kung sila talaga ang naka tadhana, sila talaga..kahit anong amnesia pa yan" Mahinang sabi ni Zantyr.. Sumulyap ako sakanya. Pinagtibay lang naman tayo sa mga pinagdaanan natin.. kagaya ng nasa palabas, pinagtibay lang sila sa pinagdaanan nila. Minsan sa buhay natin kailangan natin masaktan para tumibay. Hindi kasi natin malalaman kung matibay na ba tayo kung palagi lang tayong masaya. 'Experience is the best teacher'

Pagpapakilala niya pero mukhang pamilyar sa'kin 'yong mukha niya. "Sorry po, I lost my memories when I was in Grade 6" Nangdilim 'yong mata niya no'ng nabanggit ko 'yong huling sinabi ko. Kita ko sa mukha niya na pinipigilan niyang magalit at magsabi ng masasamang salita. "You must remember what happened that night Addison. It may be a bad memory but it will give answers to your unanswerable questions."

Nagkaroon man kami ng hindi magandang nakaraan hindi na importante sa amin yun ngayon dahil mas importante ang kasalukuyan at kinabukasan. Ibinaon na namin sa limot ang lahat at walang sawa kaming gagawa ng memories habang nabubuhay kami rito sa mundo. Magsasarado man uli ang pangalawa naming book at least we make a happy ending at paulit-ulit kong babasahin ang lahat hanggang sa mawala na ako rito sa mundo. Kahit nasa kabilang buhay na kami, hinding hindi ko siya kakalimutan at siya pa rin ang paulit-ulit kong pipiliin. THE END

"I'm sorry. I can't remember all of you." Ngumiti ang nagpakilalang Kath sa'kin. "It's fine, Ava. Ang mahalaga ay gising ka na at maayos ang lagay mo. That's what more Important for now." Tumango 'yong April. "Yes, Ava! If you can't remember us, then we'll help you to get your memories back!"

Sinulyapan ni Jan si Damian na ngayon ay nakangiting nakikipag-usap sa ibang mga doktor doon. “Siguro kung meron man, ang memorya niya.” “Paano’ng memorya?” Nagbaling uli ng tingin si Jan kay Analyn. “Maaaring hindi na niya maalala ang ibang matatagal ng nangyari. Siguro, makakabuti kung ikukuwento mo sa kanya ang magagandang memories na nangyari noon.” “Okay…” tumango si Analyn, hindi naman pala siya dapat sobrang mag-alala.

At may mga pag-ibig na kahit ilang beses mamatay—bumabalik pa rin. “Because the heart always remembers… even when the world forgets.”

Catalina used to believe that memories were soft things. She believed they faded gently, like chalk washed away by rain, like the distant echo of laughter that once lived in a playground but never truly stayed. She was wrong. Memories were sharp. They waited. They cut deepest when you thought you were safe.