Quotes About Good Memories นิยาย & เรื่องราว

"Ma." "Bumawi kayo sa isa't isa, anak. Hindi man mabawi ang mahabang panahon na lumipas na malayo kayo sa isa't isa, at least man lang makagawa kayo ng mga memories. Mga good memories na paglaki ng mga anak mo, maikukuwento mo sa kanila." "Nakakainis ka naman, Ma, e. Kanina mo pa ako pinaiiyak." "Sorry na."

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

"Of course. Kaya nga naisip ko na hindi ko naman kailangang kalimutan yon. I don't need to forget my past, all I need is to use that as an inspiration to be a better person. Also, yung past ko dad ay natakpan ng magandang memories ko with you." Gulat na gulat ako sa narinig. Ni hindi ako naghinala na meron siyang naaalala pero ngayon ay naghihinala ako kung 5 years old lang ba talaga s'ya dahil sa uri ng mga salitang ginagamit n'ya. She's indeed special. She's a genius kid and much matured for her age.

sabi niya. "Pero makakatulong ba talaga siya sa mga tao para mabawi ang kanilang memorya " tanong ni Amy. "Oo, kaya niya. At least, nasaksihan ko na gumaling siya sa dalawang taong nawalan ng memorya. Infact, pwede kang mag-browse sa G**** e tungkol sa lumang pantas," sabi niya. Inilabas ni Amy ang cellphone niya at pumunta sa G****e website," anong keyword ang dapat kong i type sa search box?"

Isinusulat ko sa kwaderno ang mga importanteng details para hindi ko makalimutan. Ang pinaka-ayaw ko kasi talaga ay mag sayang ng oras.Para sa’kin ang oras ang pinakaimportanteng mahalaga sa buhay ko bukod sa pera. “Instead of memorizing all of that mas maganda kong e-explain mo kung ano ang naintindihan mo at ipag-compare mo ang bawat isa para mas madali mong matandaan. Katulad nitong brand ng alak, bakit kakaiba ‘to sa lahat ng alak?”paliwanag ni Mr. Monterroyo.

inis na sabi ko. A ghost of a smile is playing on his lips while he slowly nodded. Inirapan ko na lang siya at nagpatuloy na ulit sa pagbabasa. Napatigil lang ulit ako nang ilapit niya ang baso ng kape sa aking kamay. "Kape ka muna. It will help boost or improve your memory and other brain functions..." he calmly suggested.

Dash "You said you did something bad." I did something bad? But why can't I remember anything? I tried to recall everything that happened that night. I wondered if I was too drunk to recall a single thing. My people in the kitchen were now on lunch as I sat in front of my oven, pouring myself a glass of wine. As the liquid slowly filled the rim of my glass, a sudden splash of memory came to me. Right here in this kitchen. "You mind filling me with some of those?"

“Wag niyo na ho ipilit agad na bumalik ang ala-ala ni Lucien, ‘wag niyo siyang biglaiin at pahirapan. Baka mas lalo lang siyang hindi maka-alala kapag minadali at baka mas lumala pa ang kalagayan niya. Hayaan niyo na lang ho siya, If bumalik ang ala-ala niya maganda ho pero kung hindi ay ayos lang.. “…Ang importante ngayon ok na siya at hindi niya kayo nakalimutan. Hindi naman mahalaga kung nakalimutan niya ako hindi na—” “Wait, wait, what are you saying, Louise? I want Lucien to remember you because I know he will be happy with you. I don't want him to end up with someone else and then regret it later if his memory returns.” ********

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

kumunot ang noo niya sa sinabi ko. “Bakit naman ate? Malungkot ka ba ngayon?” I smiled dryly, “Malungkot dahil… we always tend to remember memories in good moments like this. Maganda o masalimuot man ang mga alaala. Malungkot dahil napakabilis ng oras at sa isang iglap lang ay ang mga ginagawa natin ngayon ay maging isang alaala na lamang.” “Eh bakit po naging malungkot iyon?”