Quotes About Japan Novels & Stories

“At sa pag-aasikaso na rin.” Tahimik siyang tumingin sa akin bago bahagyang ngumiti. “You’ll need that passport kasi kung wala ka, mag-isa akong magja-Japan.” “Pero dahil magkakaroon na ako, hindi ka na mag-iisa. Kasama na ako,” agad kong sagot. “Well, see you soon, Japan,” nakangiti na niyang sabi sa akin bago tuluyang pumasok sa sasakyan niya.

“You deserve everything beautiful in this world.” Habang naglalakad kami sa tahimik na kalye ng Japan, may bahagyang niyebe na bumagsak sa aming paligid. Nilabas ni Arthur ang kamay niya at hinayaan ang mga butil ng niyebe na dumausdos dito. “Let’s remember this moment together, baby even when we get old soon,” malambing ang boses na aniya.

wika ni Lolo at seryosong tumingin sakin. "Yung pustiso niy—este, yung ano po…wala." Itinikom ko ang bibig ko at nagseryoso na. Baka mamaya ay pabalikin pa ako nito sa Japan, mahirap na. Pinagmasdan ko mula sa bintana ang tao, ang paligid…wala paring pagbabago. Ito na ba yung best? Ibang-iba ang Pilipinas kumpara sa Japan.

mahiyain nitong sabi, “para sa’yo ‘yan. Kainin mo kapag nagutom ka.” Hindi pa man siya nakakatanong kung ano ang ibig sabihin noon, may isa na namang kamay ang umabot, may hawak na maliit na manika. “Pinila ko ‘to dati noong nag-travel ako sa Japan,” masiglang sabi ng isa pang estudyante. “Out of stock na siya ngayon. Kung gusto mo, sa’yo na lang.”

Napatingin ulit siya sa akin at hindi makapaniwala. "Pwedeng dito na lang sa Pilipinas?" Tanong niya pero napailing na lang ako sa kanya. "Babe i want to travel with you in any country you want to visit." Sabi ko na nakangiti kaya napangiti siya at tumango. "Pwede sa Japan?" Tanong niya kaya tumango ako at lalo siyang niyakap ng mahigpit. "Gusto ko makakita ng sakura blossom, at kumain ng takoyaki at ramen." Nakangiti niya na turan kaya mahina akong natawa at sunod-sunod na tumango.

May pagkain din sa mesa tulad ng mga paborito ni Lin na pork cutlet, udon, at iba pang Japanese foods. Gulat at pagtataka ang nakaukit sa isip ni Lin habang kapuwa sila kumakain ng japanese food. "Haru, ahm...di mo na dapat ito ginawa. Tsaka kakasimula mo palang as a CEO in your company. Dapat iniipon mo sa bank or nag-invest ka nalang. Than wasting your money in this." Napatingin kay Lin si Haru. "Yan nga ang kadalasang ginagawa ng mga kakasimula palang sa business world. But for me, wala akong pake kung igagastos ko lang ang pera ko sa mga ganito as long as para naman sayo."

tanong niya. "Pangarap ko kasing makapunta rito hon at alam mo ba dalangin ko noon na pag pumunta ako rito ay kasama ko ang pamilya ko. Kaya masaya ako kasi natupad ito at kasama ko kayo. Thank you hon," maluha luhang sambit ko. "Ganon ba hon. Hindi ko naman alam, pero favorite place ko kasi ang Japan." sagot ko.

Hindi ko na rin naman susuotin yan dahil nag-away pa tayo dahil sa germs na ‘yan,” nakangiting wika nito na tinawanan ko. Akala ko uuwi kaming hindi mag-uusap o magkikibuan but here we are holding each others hand while driving in the road of Japan. This memory would definitely one of the stories I would love to tell to our kids someday. That they should find a love like how their father make me feel.

Magkakatabi naman ang mga lalaki sa mga natitirang kwarto. They wanted to visit Universal Studios, pero ang dami palang ganap sa Japan ngayong buwan ng Hunyo, dahil napakaraming festival ang bansa ngayong buwan. Kaya sobrang matao ang Japan. Kaya kakarating pa lang namin ay gumala na kaagad kami. Yari doesn’t want to waste any time; kahit na isang buwan naman kami dito sa Japan.

Mga ilang segundo siguro, bago ko maramdaman ang mga magagaan niyang halik sa balikat ko. "What country do you want to go to?" aniya. "Hmm, land of the rising sun." "Japan." tumango tango ako. "Why?" "Like others, I just want to experience going to the place. Where the cherry blossom is, I want to experience the hostility...and I think the place is so homey." ngiti ko. "What time do you want to go there?" nagkatinginan kaming dalawa. Sa pagkakataong ito ako naman ang pumatak ng magaan ng halik sa labi niya.