Quotes About Light And Darkness Mga Nobela at Kwento

CHAPTER 109 – “Don’t Save Me If You’re Not Mine” “He keeps choosing them in the light… and me in the dark.” Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. ‘Yung makita siyang buhay… o ‘yung makita siyang tumitingin sa’kin na parang wala na akong ibig sabihin.

Kagaya na lamang ngayon, binibigyan niya ulit ako ng liwanag sa dumidilim kong daan. Nakahiga ako sa hospital bed habang walang tigil na tinutukan nang maigi ang mga bituin na nakikita ko sa labas ng bintana. They shine so brightly in the middle of darkness. At kahit maliliit lamang sila kumpara sa malawak na kadilimang bumabalot sa gabi, ang mumunting ningning ng bawat isa ay siyang dumaig sa naghaharing kadiliman sa kalawakan.

‘Thank you for being a strength at my weakest. Muli ay lumitaw ang liwanag na arrow at muling gumuhit ang kahabaan niyon sa sahig na sinundan ko naman. Dinala ako niyon sa hugis parisukat na sahig. Muli ay may mga salita na namang lumabas roon. ‘Thank you for being a light in my darkest life...’

When they knew it, they labeled it as a big scandal to our family. That struck me the most. That no matter how hard I tried to escape into darkness, it will always find its way of embracing me. It is telling me that darkness is my life. That I am no longer have the chance to witness the light again. The light that once saves me now turned into a ray of beautiful sunshine—a ray of sunshine that made to shine for others and not for me. Those eyes that once sparked for me now spark for others. Those eyes that made me found peace and comfort were now the peace and comfort of others.

Umiling ako habang may tipid na ngiti sa labi. “This only reminds me of life. I love darkness, especially the moon. In darkness, I found the courage to show my real emotions and my weakness. But with the presence of the moon, it reminds me that no matter how dark your world is there's someone out there who will give it light. It symbolizes hope for me.” Napatitig ako sa kanya. This is the real Lucifer Montenegro. He's rough and rude on the outside but he's soft and gentle in the inside.

bigkas niya rin ng kaniyang spell matapos kong pakawalan ang akin. Gumapang ang puting ilaw sa kinaroroonan namin, ngunit hindi nito nagawang sakupin ang buong lugar. Tumigil ito sa bandang gitna ng silid, at tila nagsalubong ang dilim at liwanag, ang araw at ang gabi. Kung gano'n, nagawa niyang tapatan ang aking Lights of Heaven ng kaniyang Dark Light. “Bakit mo na naman ako dinala rito? Ibalik mo ako sa aking mga kasama,” matigas kong saad sa kaniya, pero alam kong malabong gawin niya ang aking pinapagawa.

Si Eddie na lang ang pinagkakatiwalaan ni Lorenzo ngayon. Dumeretso na ako sa kwarto ko. May ilang libro akong tinago sa aking drawer. Wala naman akong gagawin kaya naisipan kong magbasa. I came across a page about “Light vs Darkness”. Nakita ko rito kung paano magagapi ang kasamaan, ang kadiliman. It’s goodness, the light. I turned the page ngunit wala na akong makita. Pinunit ang mga sumunod na pahina.

“Ganyan ang gusto kong marinig. Tandaan mo, Liam. Ang tunay na lakas ay hindi laging nakikita sa liwanag. Minsan, ito ay tumutubo at lumalakas sa dilim. At kapag lumabas ka na… sisiguraduhin nating nakakasilaw ang liwanag na dala mo.” Sa kabila ng lahat, sa kabila ng pagtatago, sa kabila ng panganib na dulot ni Marco… alam kong tama ang ginagawa namin. At habang kami ay nagkakapit-bisig at nagkakaintindihan, alam kong kahit ano pa ang gawin ng aking tiyuhin, kahit gaano pa siya katagal maghintay at magplano… hinding-hindi niya makukuha ang kung ano ang tunay na atin.

the total darkness eat up her world again. ... Vote. Comment. Follow.

Walang namatay at walang naiwan. ​Pero bago pa man kami makapagpahinga at makapagdiwang sa aming pangalawang buhay isang napakaliwanag na ilaw ang biglang sumabog sa buong paligid. ​Dose dosenang matataas na halogen spotlights ang sabay sabay na binuksan na tuluyang bumulag sa aming mga mata. Ang tahimik na pampang ng ilog ay biglang napuno ng mga yabag ng mabibigat na sapatos at pagkasa ng mga baril.