Quotes About Ocean And Life Novels & Stories

Life is too short to worry about petty things. Enjoy every moment of it, for there is nothing most certain in this world but death. Iyon ang nabasa ni Kate na mga life qoutes sa internet, at iyon din ang iniisip niya buong magdamag, kasama na ang mga sinabi ni Leann sa kanya. She will not be moved by that mere threat. She decided to give Niu a benefit of the doubt since she haven’t talked to him yet.

Ngayon pa lang ay hindi na ako makahinga ngunit pinipilit ko pa rin maging normal ito, inuubos ang mga natitira kong oras para alalahanin lahat ng masasayang alala kasama ang mga mahal ko sa buhay. Life is full of surprises, indeed. You won't know when your last day is, if when is the last chance that you'll be able to see the faces of your loved ones... It can be happy today, and tomorrow will be a disaster, vice versa. That's why every day matters... because those short moments that you had with someone, you'd bring that for a lifetime. For my whole life, I also experience drowning with problems and challenges. It's inevitable. It happened when Kuya Vince died, I thought I won't survive...

Malakas ang malamig na simoy ng hangin at ang hampas ng alon ay nakadadagdag kapayapaan sa aming nararamdaman. Huminto ako sa gitna habang yumakap naman siya mula sa likuran ko upang parehas naming pagmasdan ang dagat. "Look at the fish in the sea," he whispered. "They live long on a very salty water, yet they never absorb the taste of it." Ngumiti ako. "Hinahamon mo ba kong gumawa ng reflection about d'yan?" "Sige nga. Parinig, baby girl." "Remaining pure in a polluted world is difficult. But a heart filled with the Spirit of God, leaves no room for pollution."

PATRICIA'S POV " Sometimes you might have to let go of the life you thought you wanted to be in order to make room for the life you are truly meant for." I sighed. Nakatulala ako habang nakatanaw sa may dalampasigan kay ganda nitong pagmasdan at sariwa ang hangin. Ang dagat ay tila ba gamot sa mga taong may bigat na suliraning dinadala sa buhay. Bawat ulos ng tubig ng dagat ay parang bang buhay ng isang tao, minsan hindi mo alam kung kailan ito muling ihahampas ng hangin o baka hindi na makayanan ng hangin ang bigat ng tubig kaya hindi nalang ito nag-aatubiling humampas.

tinignan niya si Daniel na nakatingin na sa kanya. "You see that tiny waves?" sabi nito na ang ibig pakatukuyin nito ay ang maliit na alon. Tumango siya bilang sagot. "Waves show that the sea is constantly moving, but towards the shore. Just like life can be rough, like the sea. But we can believe that if the sea can find stability once it meets the shore, we can find it too. And I think I finally found the one." makahulugang sabi nito at tinignan siya.

Biro ni Drey na ikina-ngiti ni Eleonor. "If you're manning the boat and there's a wave of a roaring ocean, you have a choice to stop. Kasi kahit ano'ng gawin mong iwas, kahit gaano mo ka-gusto'ng maka-ahon, kung palaging hahampas ang alon sa'yo, at palagi ring matutumba ang bangka'ng sinasakyan mo, wala rin. Malulunod ka lang nang paulit-ulit. Kaya matuto kang kaibiganin ang alon. At hagkan mo ang dagat. Malay natin, baka sa panahon na 'yon, gumanda na ang ritmo ng dagat at hindi ka na hampasin ng alon nito." Makabuluhang sagot ni Drey. Napaisip tuloy nang malalim si Eleonor.

Paminsan-minsan, hinahawakan niya ‘yung kamay ko, at sa tuwing magtatagpo ‘yung mga daliri namin, parang may parte sa’kin na kumakalas, nahuhulog paunti-unti sa isang bagay na alam kong delikado. Maya-maya pa ay naglakad kami sa tabi ng dalampasigan ng nakayapak lang. Out of nowhere, bigla syang nagsalita habang nakatingin sa malayo. "Do you know why I love the ocean?" Nagtataka akong napatingin sa kanya. "Bakit?" tanong ko. "Because it didn't ask questions. Like it's just here to comfort me." makahulugan nyang sabi.

Kinagat niya lang ang kaniyang labi bago ibinigay na ang buong atensiyon kina Ocean na tuwang-tuwa sa pinagkukwento ni Sertio. “You’re going abroad again after our vacation here, Ocean?” tanong ko sa kaniya kaya naman napatango siya. Hindi ko mapigilan ang pagtaas ng kilay ko sa kaniya nang umiwas siya ng tingin na para bang may itinatago. “That’s why we should enjoy our stay here! Tara na sa picnic area here!” nakangiting saad ni Ocean kaya hindi ko maiwasan ang matawa sa kaniya bago mapailing na lang.

Binigyan ko siya nang maliit na ngiti bago tinanguan. "Hindi naman talaga nakakapag-pagpagaan ng loob ang dagat na ito...kundi ang katahimikan at kagandahang nakapalibot dito. Kailan mo lang ilabas ang lahat ng iyong nararamdaman at damhin ang katahimikan ng paligid. Gagaan ang pakiramdam mo." Hindi ko alam kung makakatulong ang salitang aking binanggit ngunit sana nga ay makatulong.

Labis akong namangha sa natural na kagandahan ng kalikasan, sadyang makapangyarihan ang Diyos sapagkat walang makahihigit sa kanyang mga likha. Labis na kagalakan ang aming mga nararamdaman habang tinatanaw ang mala crystal na tubig ng dagat maging ang dalampasigan nito na kumikislap dahil sa mga puting buhangin. Kung hindi lang ako pagod sa byahe ay baka tinakbo ko na ang dagat.