Quotes About Ocean And Life の小説・ストーリー

PATRICIA'S POV " Sometimes you might have to let go of the life you thought you wanted to be in order to make room for the life you are truly meant for." I sighed. Nakatulala ako habang nakatanaw sa may dalampasigan kay ganda nitong pagmasdan at sariwa ang hangin. Ang dagat ay tila ba gamot sa mga taong may bigat na suliraning dinadala sa buhay. Bawat ulos ng tubig ng dagat ay parang bang buhay ng isang tao, minsan hindi mo alam kung kailan ito muling ihahampas ng hangin o baka hindi na makayanan ng hangin ang bigat ng tubig kaya hindi nalang ito nag-aatubiling humampas.

tinignan niya si Daniel na nakatingin na sa kanya. "You see that tiny waves?" sabi nito na ang ibig pakatukuyin nito ay ang maliit na alon. Tumango siya bilang sagot. "Waves show that the sea is constantly moving, but towards the shore. Just like life can be rough, like the sea. But we can believe that if the sea can find stability once it meets the shore, we can find it too. And I think I finally found the one." makahulugang sabi nito at tinignan siya.

Biro ni Drey na ikina-ngiti ni Eleonor. "If you're manning the boat and there's a wave of a roaring ocean, you have a choice to stop. Kasi kahit ano'ng gawin mong iwas, kahit gaano mo ka-gusto'ng maka-ahon, kung palaging hahampas ang alon sa'yo, at palagi ring matutumba ang bangka'ng sinasakyan mo, wala rin. Malulunod ka lang nang paulit-ulit. Kaya matuto kang kaibiganin ang alon. At hagkan mo ang dagat. Malay natin, baka sa panahon na 'yon, gumanda na ang ritmo ng dagat at hindi ka na hampasin ng alon nito." Makabuluhang sagot ni Drey. Napaisip tuloy nang malalim si Eleonor.

Paminsan-minsan, hinahawakan niya ‘yung kamay ko, at sa tuwing magtatagpo ‘yung mga daliri namin, parang may parte sa’kin na kumakalas, nahuhulog paunti-unti sa isang bagay na alam kong delikado. Maya-maya pa ay naglakad kami sa tabi ng dalampasigan ng nakayapak lang. Out of nowhere, bigla syang nagsalita habang nakatingin sa malayo. "Do you know why I love the ocean?" Nagtataka akong napatingin sa kanya. "Bakit?" tanong ko. "Because it didn't ask questions. Like it's just here to comfort me." makahulugan nyang sabi.

Kinagat niya lang ang kaniyang labi bago ibinigay na ang buong atensiyon kina Ocean na tuwang-tuwa sa pinagkukwento ni Sertio. “You’re going abroad again after our vacation here, Ocean?” tanong ko sa kaniya kaya naman napatango siya. Hindi ko mapigilan ang pagtaas ng kilay ko sa kaniya nang umiwas siya ng tingin na para bang may itinatago. “That’s why we should enjoy our stay here! Tara na sa picnic area here!” nakangiting saad ni Ocean kaya hindi ko maiwasan ang matawa sa kaniya bago mapailing na lang.

Binigyan ko siya nang maliit na ngiti bago tinanguan. "Hindi naman talaga nakakapag-pagpagaan ng loob ang dagat na ito...kundi ang katahimikan at kagandahang nakapalibot dito. Kailan mo lang ilabas ang lahat ng iyong nararamdaman at damhin ang katahimikan ng paligid. Gagaan ang pakiramdam mo." Hindi ko alam kung makakatulong ang salitang aking binanggit ngunit sana nga ay makatulong.

Labis akong namangha sa natural na kagandahan ng kalikasan, sadyang makapangyarihan ang Diyos sapagkat walang makahihigit sa kanyang mga likha. Labis na kagalakan ang aming mga nararamdaman habang tinatanaw ang mala crystal na tubig ng dagat maging ang dalampasigan nito na kumikislap dahil sa mga puting buhangin. Kung hindi lang ako pagod sa byahe ay baka tinakbo ko na ang dagat.

Pero isa pa rin itong uri ng pagatakeng hindi kakayanin ni Ocean. Nang sumabog ang gintong liwanag na iyon, wala nang kahit na kaunting oras si Ocean para makapagreact bago siya tamaan nito. “Ah!” nasasaktang sumigaw si Ocean habang umuulan ang sariwa niyang dugo. Tumalsik siya sa malayo at bumagsak sa lupa. Agad din siyang namatay nang dilat ang kaniyang mga mata. Namatay ito nang puno ng galit sa kaniyang puso.

Bawat gamit ay parang piraso ng kanyang puso na unti-unting nawawala sa hangin. Isang-isa iyong naglaho sa alon. Tumilapon sa tubig ang mga kulay na minsang nagbigay-buhay sa kanyang mundo. Ang dagat ay kumain ng lahat ng iyon, hanggang ang mga kulay ay naging abo.

Tahimik kaming tatlo habang pinapanood ang dagat. Isang masayang araw na puno ng tawanan, kilig, at saya. Isang araw na hinding-hindi ko malilimutan. At sa gitna ng lahat ng ito, isa lang ang iniisip ko: Sana... may kasunod pa. Sana, hindi ito matapos sa bakasyong ito lang. Sana, may forever din sa mga kwentong gaya nito.