Quotes About Searching For Yourself の小説・ストーリー

Kaso katahimikan ng paligid ang sumagot sa mahaba kong litanya. "Ano nang gagawin ko?" tanong ko sa aking sarili at tumayong muli. I have to do something. Wala naman akong kasama. Baka nasa kuwarto lang ako na pinuntahan ko. At kabisado ko ang labasan kapag nakalabas na ako kung nasaan man ako. "Tama, I have to walk straight. Hahanapin o kakapain ko lang ang pinto, then voila--- madali na lang akong makakalabas. Wala lang sanang multo na sasalubong sa akin dahil paniguradong hindi ako makakalabas dito ng hindi nahihimatay."

Hinagod nito ang likod niya, parang batang pinatatahan sa pagmamaktol. “You know what, sometimes, facing the reality is the most difficult journey in everyone’s life, but it is also the best way to find ourself. And who knows, matagpuan din natin ang pag-ibig. Like a bird that return to its nest after a long day of searching food, carefree and alive. Believe me, you’ll overcome your hardships and heartbreaks. But before winning each of our fights, may pinaka-main ingredient dito— rejection— so you’ll know your strengths and weaknesses beyond it.” “Uhm... Sounds like— hindi ba galing sa binabasa mo iyon?” tumatawa niyang tanong.

Sigaw nitong muli. Gusto niyang matawa sa inaasta nito pero kailangan niyang gawin ito. Humugot siya ng hininga at hinawakan ang kamay nito. "I need to find myself, Mico. I've realized many things. Akala ko nung una, sinisisi niyo ako sa pagkamatay ni Ate pero ang totoo, ako yung sumisisi sa sarili ko. Dahil nakita ko kung paano nawala si Ate at wala man lang akong nagawa. Ang dami kong insecurities. Ang dami kong gustong madiskubre sa sarili ko."

Nakaupo sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ako. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon siya makatingin. Para bang may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya magawa. Para bang may gusto siyang aminin ngunit hindi niya kayang bigkasin. Hanggang sa marahas itong napabuntong hininga at nagsalita. "Is that really how you see yourself?" Napahinto ako. Bahagya akong napakunot-noo.

Kaya kailangan kong mag-ingat. Hindi para sa kanya. Kundi para sa sarili ko. Para sa pusong matagal ko nang pinoprotektahan. Para sa tiwalang pilit kong binubuo muli matapos itong paulit-ulit na masira. At higit sa lahat... Para sa hinahanap ko rin. Hindi kasi ako naghahanap ng gwapo. Hindi ako naghahanap ng mayaman. Hindi rin ako naghahanap ng lalaking kayang ibigay sa akin ang lahat ng luho sa mundo.

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Hindi niya siguro napaghandaan ang tanong ko dahil napakurap pa siya ng ilang beses, bago lumabas ang kaniyang malamang ngiti. "You just asked the most common question. But why do I found it so difficult to answer?" Aniya pa at mahinang natawa. Babawiin ko na sana ang tanong ko kanina nang bumuntong-hininga siya. "I can give you the best answer with just two words. And that is, be yourself." She paused and looked away. "Life is short, they say. Kaya habang nabubuhay tayo, kailangan nating gawin ang mga bagay na makapagpasasaya sa atin. Hindi sa ibang tao. We have bosses, yes, and we are paid, but at the end of the day, seeing your boss's happy is a mere bonus when you found out that you were

Kung alin ba doon ang dapat kong paniwalaan, kung ano ang totoong nangyari o kung nasa isip ko lang ba ang lahat? 'Kaya mas pinili ko na, umalis na lang at iwanan ang lahat ng ito. Kasi naisip ko, mas makakabuti na hanapin ko muna ang sarili ko. Dahil hindi ko masasagot ang mga tanong sa isip ko. Hangga't hindi ko nakikilala ang tunay na ako at isa lang ang alam kong paraan upang malaman ko ang lahat. 'Iyon ay ang bumalik ako sa aking pinagmulan. Kasama na rin doon ang hanapin ang aking pamilya.

dagdag ko pa. Nakita ko ang marahan niyang pag-ngiti. "Tuparin mo rin ang pangarap mo para sa sarili mo. Hindi naman sa masamang maging inspirasyon mo ang ibang tao, pero gawin mo rin inspirasyon ang sarili mo para kapag nawala ang taong nagbibigay motibasyon sa'yo ay makakapagpatuloy ka,” pangaral niya sa'kin. "Basta kayo ang inspirasyon ko!" sabi ko. "Kung wala kayo ni Mama, hindi ko na lang alam!"

Ngunit ako ay nakulong sa isang mapanirang pattern sa sarili, hindi makawala mula sa mga tanikala na ginawa ko sa aking sarili. It took a wake-up call, a moment of clarity, for me to realize that the path I was treading was leading me further away from true happiness. I began to question the choices I had made, the walls I had erected to protect myself from pain. Was this the person I wanted to be? Was this the legacy I wished to leave behind? In the midst of my soul-searching, an unexpected encounter changed everything. I crossed paths with Lianna, a woman whose radiance and depth captured my attention in ways I never thought possible. She saw through the walls I had built, sensing the pain