Novel & Cerita Quotes About Time And Healing

“Pero kahit anong mangyari, isa itong life experience. Nasa past na ito. Magpatuloy na tayo pasulong, pwede ba? Makakahanap ka rin ng isang babaeng totoong magmamahal sayo. Pahalagahan ninyo ang isa’t-isa, pahalagahan ang bawat araw na buhay kayo, at pahalagahan ang mahabang landas sa harapan ninyo. Mararamdaman niyo na kahit ang isandaang taon ng buhay ay masyadong maikli at hindi sapat para mahalin ang isa’t-isa, sa halip na ihangad na mamatay na lang kayo ngayon.” “Pero…” pinunasan ni Johnford ang mga luha niya. “Hindi ko pa rin kayang malayo sayo, madalas kitang naiisip kapag nasa Pinas ako.” “Hindi maiiwasan yan. Isipin mo, kapag nag-aalaga tayo ng alagang hayop, hindi ba’t madalas din

Sila agad ang unang lumalapit. Kapag naglalakad si Jeru... Nakahawak agad ang kambal sa magkabilang kamay niya. At sa tuwing nakikita ko silang ganoon... Hindi ko maiwasang mapangiti. Maybe this is what healing looks like. Hindi yung tuluyan mong nakakalimutan ang sakit. Kundi yung natututo kang gumawa ng mga bagong alaala na mas maganda kaysa sa mga lumang sugat.

Ang dami ko kasing ginawa at pasado alas dose na ng tanghali. "Ano kaba doc. Okey lang yan ang dami mo kayang ginawa ngayong araw". Sabi nito at saka ngumiti. " Oo nga eh! Ang dami pang schedule bukas para sa operation ". Nahihiling kung sabi at nag simulang kumain. " Oo nga doc! At saka okey na yan! At least may inspiration ka". Panunukso nito! "Hahaha ikaw talaga Rona! ". Tawag sabi ko !

mahina kong sambit pero sapat para marinig niya. "Baka its okay if it takes time...to be okay?" mahina niyang wika. "Yeah, healing is a road that is lined with endless grace...ika nga nila." Sinipa ko siya ng mahina at tumingin siya sa akin. "A few days, weeks, or months or year ago, you did not know today. You did not know how you'd make it here, but you made it here, by grace. You are blessed, Jaq. Continue healing, not for us but for your self."

Pansamantala akong dumukdok habang hinihintay ang alak na pinakuha ko. Kumuha ito ng isang bote ng beer sa fridge at naglakad papunta sa direksiyon ko. Hinintay ko na iabot nito ang alak sa'kin pero hindi nito inabot iyon. "Ang alak hindi niyan kayang gamutin o, alisin ang sakit na nararamdaman mo, mas lalo mo lang maiisip yung nakaraan at lahat ng naging pagkukulang mo. Let the time heal all the wounds of the past, you don't have to pick up the pace para lang mawala kaagad ang sakit. Minsan kailangan lang natin matuto." Makahulugang saad ng bartender bago inilapag sa nakaumang kong kamay ang alak bago bumalik sa pagta-trabaho na parang wala itong sinabi sa akin.

Hindi dahil sa pagmamahal o kapangyarihan, kundi dahil sa tunay na pagsusumikap niya na baguhin ang sarili. At sa unang pagkakataon din, napagtanto ko na ang healing ay hindi linear. Minsan may hakbang pabalik, minsan may hakbang pasulong. Ngunit kung may isang bagay na malinaw, iyon ay: si Lucas Vale ay isang ibang tao ngayon.

"Ayos lang naman Hilary, naiintindihan ko kung hindi ka pa handang muling papasukin ako sa buhay mo. Hindi ka pa siguro magaling sa sakit na dinulot ko sa'yo. Sorry, akala ko okay na ulit tayo." Nanginginig ang kamay na dinampot ko na ang baso ng kape ko na lumamig na. Sunod-sunod ko iyong nilagok habang nakatanaw sa labas ng madilim na kawalan ang aking mga mata. Hindi ganun iyon kadali na kapag nag-sorry na siya ay okay na sa akin ang lahat. Mapapatawad ko na siya agad. May panahon para ako ay maghilom. Ika nga ng marami, time will healed everything. Lahat ng sugat ay napapagaling ng tamang oras. Para sa akin ay hindi pa tama ngayon ang oras.

“But I could have—” “What? Forgiven him? Binura ang ilang taong sakit na nararamdaman mo dahil lang may sakit siya? That’s not how it works, Vanessa. Forgiveness takes time. Healing takes time. Hindi ka pa ready na makita siya. Hindi mo kasalanan iyon. Kasalanan niya iyon. Dapat noon pa siya nag-reach out. Dapat mas sinubukan niya. Dapat naging tatay siya sa paraang deserve mo.”

Trixie couldn’t ask for more right at that moment. Marami pa ring pira piraso ang buhay niya. Marami pa ring sugat na hindi pa tuluyang naghihilom. Pero unti unti, may mga bagay na bumabalik sa tamang puwesto. And they all just needs time. Because time heals all wounds, takes away all those pain, restore the left scars. Ilang segundo pa ay sumakay na si Trixie sa kanyang kotse at mabilis na pinaandar ito.

Siguro, kailangan ko lang siyang makasama palagi o nang mas matagal pang panahon para maibalik nang lubusan ang kung ano mang naramdaman ko sa kanya noon. Madali lang naman siguro ‘yon. All I had to do was remind and convince myself to feel whatever I felt for him way long before. Sure thing—I wouldn’t be able to go back to my teenage self—but perhaps, I could feel again the same emotion I experienced way back there. All I need is time because time heals more than anything. No, love heals more than everything! All you just have to do is forgive. A little voice at the back of my head screamed. It came from the deepest core of my brain I guessed.