Quotes About Time And Healing Novels & Stories

“Ever.” Sa huli, habang pinagmamasdan ni Celestine ang natutulog na anak, napagtanto niya ang isang bagay… ang healing ay hindi biglaang nangyayari. Isa itong proseso. May mga araw na magaan, may mga araw na mabigat. Pero ngayon, may pag-asa. At sa bawat umagang nagigising siyang katabi ang pamilya niya, alam niyang kahit maraming nasira noon… may mas marami pang nabuo ngayon.

natatawang sabi niya pero halata sa mga mata niyang peke 'yun. "Wala naman kasing makakaalam ng mangyayari kaya huwag mong sisihin sarili mo,” sabi ko at ngumiti ako nang bahagya sabay iwas ng tingin sa kanya. "Hindi ko rin kasi maiwasan na sisihin sarili ko, e. Sana nga, ganun kadaling gawin kapag sinabi na sa ‘yo ang dapat mong gawin." "Time heals naman."

At iyon ang katotohanang kailangang tanggapin. He finally has his own original and complete family. At kahit masakit, kailangan niyang igalang iyon. “Time heals everything,” mahinang sambit niya sa sarili, parang panalangin na paulit-ulit niyang pinaniniwalaan. Unti-unti niyang iniangat ang tingin mula sa bintana, pilit pinapatatag ang sarili. Hindi siya maaaring manatili sa nakaraan. Marami pa siyang kailangang harapin.

“Pero kailangan ko lang ng oras.” Ang mga salitang iyon ay nagbigay ng isang mahaba at tahimik na sandali sa pagitan nilang dalawa. Sa kabila ng sakit at mga alalahanin, may muling pag-asa na sumik. Ang bawat hakbang na ginagawa nila ngayon ay isang patunay na kahit ang pinakamalalim na sugat ay may pagkakataong maghilom, basta't mayroong oras, pag-unawa, at pagmamahal.

—"Dahil kahit tama ang pinili mo kung hindi ka masaya sa tama na iyon. Useless rin, pero kapag pinili mo ang puso mo. Mali man para sa iyo, pero magaan sa pakiramdam dahil masaya ka dahil puso mo ang nagdikta. "Sabi nila, "Time heals all wounds." Nagdulot man ng sakit ang pagpili mo, pero sa paglipas ng panahon mawawala rin iyon. Forgiveness is the key, Jasmine. Dahil ang pinakamasakit sa lahat ay ang katagang "nasa huli ang pagsisisi." Dahil mahirap ng ibalik ang mga bagay o tao na bunga ng maling desisyon." ani ko. Napatitig siya sakin, punong-puno ng paghanga nag kislap ng kaniyang mga mata.

mahina kong sambit pero sapat para marinig niya. "Baka its okay if it takes time...to be okay?" mahina niyang wika. "Yeah, healing is a road that is lined with endless grace...ika nga nila." Sinipa ko siya ng mahina at tumingin siya sa akin. "A few days, weeks, or months or year ago, you did not know today. You did not know how you'd make it here, but you made it here, by grace. You are blessed, Jaq. Continue healing, not for us but for your self."

Minabuti na lamang muna niyang makinig. “The only way to truly heal is to find the strength to forgive yourself and the person who caused you pain. This way, when the bruise heals, it won't leave a scar on your heart. And whenever you see the cause of that bruise, you will only remember the beautiful memories you had together,” mahabang paliwanag ni Marco sa kanyang kausap sa phone.

Dahan-dahan ko itong binuksan, at sa loob ay isang simpleng card, written in clean, slanted strokes: “Today is not a grand gesture. It’s just breakfast waiting downstairs, and me—waiting for your smile again.” – V Napangiti ako. Hindi ko alam kung kelan siya nagsimulang magsulat ng ganito, but it felt like a piece of him that he rarely shows anyone. Tahimik ko siyang tinignan ulit. Maybe trust doesn’t return overnight. Maybe healing isn’t loud, or filled with fireworks. Maybe, just maybe… It starts with small things. Like handwritten notes. Like holding hands through the night. Like choosing to stay, even in silence.

It gives me temporary peace of mind. And if the medicine wears out, I can feel those thoughts slowly occupying my mind until it consumes me throughout the day. “Mom…” “Why anak?” She stopped handing me the new ones and looked at me. “Why am I not getting any better?” “Anak, healing is not supposed to happen overnight. You need to be patient.” “But I want to hurry.” “Good things don't happen when you rush things, son.” I guess I have no choice. “Why are you crying?”

"It will heal. Healing takes time naman eh." Javion looked at Kuya Zephyr at inilingan lang ito ng huli. "It's too deep," aniya Kuya Zephyr. "It will took a very long time to heal." Javion clicked his tongue. "This won't do. Ako ang magtatahi, let's go." Hinawakan niya ako sa kamay at marahang hinila patayo pero hindi ako nagpatinag. "Ayoko talaga."