Novel & Cerita Quotes For Healing And Recovery

"Salamat mum, magaling na po ba kayo? I mean may dinaramdam pa po ba kayo ngayon?" "Medyo maayos na anak, though minsan sinusumpong pa rin ako. Nakakakilala na ako ngayon at medyo nasa maayos na din ang aking pag iisip. Nakaka recover na kahit papaano sa trauma na nangyari sa akin," malungkot na kwento nito. "Healing takes time mum, ang mahalaga maging consistent kayo sa mga gamot n'yo at iwasang makaligtaan para madali ang pag galing mo."

"Kung ako bala sa imo Kuya, magpagwapo ko liwat. Ayuson ko sarili ko, trabaho ko, kag ayuson ko anay ang nasa palibot ko, Bago ko mabalik sa iya. Syempre bayaan mo anay sya nga mag-heal bala. Indi man na parehas nga subong pagbugtaw mo ayos na dayon. Healing takes time bala. Para man na sa inyo duha." [Kung ako ikaw Kuya, magpapa-gwapo ako ulit. Ayusin ko sarili ko, trabaho ko at yung paligid ko. Bago ako babalik sa kanya. Syempre, hayaan mo muna sya mag-heal. Hindi naman yan isang tulugan lang na maayos agad. Healing takes time. Para na din sa inyong dalawa.] "What if she finds someone?"

umiiyak na naman na salita ni Luther kay Kennedy. “Karina will understand, Bro. For now, let her recover. It takes time to heal from trauma at kahit wala siyang maalala sa ngayon. Ang puso niya ay alam na alam na may kulang na. Be brave, Brother. Kausapin mo lang siya ng masinsinan at ipakilala ang sarili mo sa kanya." Makabuluhan naman na wika ni Kennedy. "I will do my best, bro. Thank you.”

Hinintay ko ang sasabihin ng doctor. "Take this when you can't sleep at night, Hija. This one is for when you have insomnia," she explained, pointing to the prescription details. "It's important that you take vitamins and try not to stress yourself too much, excessive worry will only delay your recovery from the anxiety. You need to be deliberate about your healing process." They both smile. They looked not sad about what happened to me. They bore the calm professionalism of people trained to witness suffering without collapsing under its weight themselves. They were encouraging me, in their quiet way, to transform myself into someone capable of wholeness again.

Ito ay tungkol sa healing—sa bawat halik, bawat haplos, bawat sandali ay pagbabalik ng tiwala at pagmamahal. Dahan-dahan naming inalis ang bawat pader na itinayo namin sa pagitan namin. Ang bawat haplos ay hindi lamang pisikal kundi emosyonal. Ang init ng katawan niya sa akin ay nagdadala ng kasiguruhan: na kahit gaano kahirap noon, handa na kaming maging tapat sa isa’t isa.

Sa pagmamahal sa kaniya araw-araw at paulit-ulit. At nang siya naman ang magsalita ay ngumiti si Sophia sa pagitan ng mga luha. Habang nakatingin sa lalaking minsang sumira sa puso niya at sa lalaking tumulong ding buuin iyon muli. "Akala ko noon..." Mahina niyang sabi. "Ang healing ay tungkol sa pagkalimot." Napangiti siya habang pinipigilan ang pag-iyak. "Pero mali pala ako."

“Pero siguro, sis, hindi ko na pwedeng hayaan na ang galit ko ay maging dahilan ng pagwasak sa pamilya namin.” Lumingon si Amanda at ngumiti, saglit na pumunta sa gilid ni Fortuna. “Sis, I’m proud of you. Magkaiba tayo ng proseso, pero lahat ng ito ay bahagi ng healing.” Tumango si Fortuna, at bahagyang ngumiti, kahit na puno pa rin siya ng kalungkutan. “Siguro nga, tama ka... I need to try. For Alessia, for John, and for myself.”

“Everything you sacrifice now will grow soon to make you both a better person.” “She must’ve been in pain for a long time already. I couldn’t bear to see her like that. That’s why I’m pushing her away…to somehow heal from this nightmare and to be able to walk again. I know it will take so much to get there, but I’ll wait for her. I’ll wait for her to recover until she can fully love herself again.” “Your love wasn’t shallow, was it?” she replied. Paulit-ulit akong umiling. My love for Solange wasn’t superficial. I’m going to be stuck here for a long time and still love her. I know I’ve conquered so much already, that’s why I’m certain that I can get through this.

Tinanggap niyang healing takes time, and it’s okay not to be okay sometimes. Maging ang online community niya ay naging kasangga sa healing journey niya. Gumawa siya ng isang private vlog para lang sa mga fellow trauma survivors. Ibinahagi niya kung paanong unti-unting niyang hinarap ang sakit. “Hindi ako expert,” aniya, “pero ito ‘yung mga bagay na gumana sa akin. Sana makatulong rin sa inyo.” Ang comment section ay puno ng salitang “thank you,” “nakarelate ako,” at “salamat at may tulad mong matapang.”

“Huwag masyadong mag-alala. Susuriin namin ang iyong pag-unlad bukas. Para sa gabi, ang pahinga ang pinakamahusay na gamot.” Ang kanyang mga salita, isang halo ng medikal na kadalubhasaan at maasahang pagtitiyak, ay nagdulot ng pakiramdam ng ginhawa sa akin. Habang nagsisimulang tumalab ang gamot, lumambot ang mga gilid ng aking sakit, at nagsimulang bumigat ang aking mga talukap. Ang presensya ni Sandro, isang nakakapagpakalma at matatag na ginhawa, ay nagbigay sa akin ng seguridad na kailangan ko. Ang posibilidad ng pagbabalik ng aking memorya, kasama ang humuhupang sakit, ay nagpatulog sa akin, puno ng maingat na optimismo, umaasa sa kung ano ang maaaring dalhin ng umaga.