Quotes On Eating Together นิยาย & เรื่องราว

And there he took a deep sigh as he pulled out kare-kare. "No way" there he pulled another dish kaya naman nag sisimula nanaman akong mainis dahil mas lalo ko lang nare-realize na hindi na namin nauubos ang mga ulam namin di tulad noon. Me and Cameron used to talk so much habang kumakain kaya hindi na namin napapansin ang pag lipas ng mga ulam, kaya noon ay kung anong dalang namin mag tira ng pagkain cause we are sure of spending quality time together.

Isa-isang inihain ng mga kasambahay ang mamahalin at masasarap na putahe sa mahabang hapag-kainan. Tahimik ang buong dining area. Sa Vidal, istrikto si Madame Concepcion pagdating sa asal at etiquette. Isa sa mga pangunahing tuntunin nito ang no talking while eating. Kaya kahit may tensyon pa sa paligid, walang nangahas magsalita. Tahimik lamang na kumakain ang lahat. Samantalang si Natalyn ay palihim na sumulyap sa maid na naghahain ng pagkain. Bahagyang tumango ang maid na para bang naiintindihan agad ang ibig sabihin nito.

hindi na niya naituloy pa ang kanyang sasabihin nang takpan nito ang kanyang bibig gamit ang daliri nito. “Enough sa paghingi ng sorry, okay?” sabi nito. “Ang mahalaga ay magkasama na tayo ngayon and i-enjoy na lang muna natin ang moment.” dagdag nito pagkatapos ay hinila na siya nito para maupo na sila at kumain na. “Kumain na tayo, hindi na magiging masarap ang mga niluto ko kapag lumamig.” sabi pa nitong muli kaya wala na siyang nagawa pa kundi ang umupo na sa harap nito kung saan ay nag-umpisa na nga silang kumain habang nagkwekwentuhan at masasabi niya ngang masarap ang mga niluto nito.

Yet she looked at me as though the idea had never occurred to her. She lowered the ladle into the pot before speaking again, her voice quieter than before. "Alam mo, Winston, palaging sinasabi ng papa ko..." She smiled faintly, though there was unmistakable fondness in her eyes. "...food tastes better when it's shared." A gentle silence settled over the kitchen. No one spoke, not because they were intimidated by my presence. But because every person inside that room seemed to understand the meaning behind those words. Chef Roberto quietly cleared his throat and busied himself arranging the ingredients on the counter.

Kaya pilit kong idinagdag, mahina pero may halong ngiti, “Kumain ka na ba ng dinner?” Lumapit pa ako nang kaunti, halos magkadikit na ang katawan namin. “Gusto sana kitang itext kanina, tatanungin sana kita if nag dinner ka na. Pero pinangunahan na ako ng takot kaya nag dinner nalang ako sa cafeteria.” Ngumuso pa ako. “Pero mas masarap talaga kapag magkasama tayong kumakain ng dinner. Am I blabbering too much?”

Ang sama-sama ng tingin niya, para itong may galit sa kuya niya na hindi niya alam kong saan nanggagaling. "We're stranger to each other." Sagot nito. Hinayaan niya na lang ito at tinitigan habang kumakain. "It's awkward! Don't look at me while I'm eating." Ani nito sa kalagitnaan ng pagkain nito na ikinatawa niya lang.

Madalas nga siyag asarin ng mga kaibigan na payatot. Masarap kumain kapag may kasama ka. Napatunayan ni Sierra iyon… kahit panandalian man ay at least naranasan niyang magkaroon ng sariling pamilya. “You should eat more,” Cohen commented. “And smile more…” “Tse!” aniya saka niligpit ang mga kinainan nila, tapos na silang kumain. “I’ll stay outside for a while. You should sleep,” wika pa ni Cohen.

nakakasama ko sila during the meals. Umiiwas lamang akong makasabay silang kumain kapag may problema.Kapag papagalitan at sesermunan nanaman nila ako.Pero kahit na ganoon I'm still thankful for letting me eat together with them... together with my parents.And now seeing the dinner table almost empty...damn!This hurt me so much. How many times do I already experienced this kind of dinner or even lunch or breakfast?Sanay na ako sa ganito pero parati pa rin akong nasasaktan.

Imagine aapat lamang silang nakaupo sa komedor pero parang last supper naman nila dahil sa dami ng nakahain. “Kain ka lang iha, once in a while lamang kaming magkakasama, and this is how we catch up, eating together with our favorite foods. Madalas kasi kaming wala ng tito mo.”, si Mrs. Eduardo at tumango lamang siya dito. Wala naman siyang pakialam sa kung anong klaseng pamilya mayroon ang mag-anak kaya hanggang ngiti at tango lamang ang kanyang nagiging reaction. Pero kung palaging wala ang mag-asawa tapos mag-isa lamang si Ezekiel na anak nila, ibig sabihin naiiwang mag-isa ang binata? Nakakalungkot naman, ang yaman yaman nga nila ngunit hindi naman sila palaging magkakasama, kawawa naman

"Tama, hija. Kung iisipin ay minsan lang tayong mag salo-salong lahat sa hapagkainan. Parating busy kasi si Chairman at pati na ikaw Vanessa." "Sabay pa rin naman kaming kumakain dalawa, Lucy," rinig kong bigkas ng isang baritonong boses. "Talaga po? Hindi ko naman po kayo nakikitang magkasalong kumain dito sa bahay, Tito." "Daniela, we prepare eating outside. Thats our way to spend more time together," anas ng isang mahinhin na ginang. "Wow! Ang sweet niyo pala, Tito, ahh! Este papa pala."