Quotes On Eating Together Novels & Stories

“Ella, are you serious?” “Ano’ng problema roon?” sagot ko. “Mas masarap kumain kapag sama-sama.” Napailing siya at biglang ngumiti. “Ikaw lang ang nakakaisip niyan dito. Hindi ko naisip ’yon kahit minsan. Ang nakasanayan kasi rito, tayo lang ang nakaupo sa dining table.” “Baguhin mo na,” sabi ko. “Wala namang mawawala.”

I'm just joking… but half-true. “Kain tayo.” masaya kong wika sa mga maid na nakapila sa gilid. Nakakahiya naman kapag ako lang mag-isang kakain sa mahabang mesa na kay daming pagkain. Wala naman si Rowan eh. We pray before we eat. Iba hindi pa sanay na manalangin kaya ginabayan ko na lang. Praying is important, no matter what. “Ang bait niyo talaga ma'am.” I smiled when I heard one of Rowan's maid said while we were eating. Napapailing na napangiti na lang ako.

“Kahit kaylan masiba pa rin siya sa pagkain.” Ang iiling-iling na sabi sa sarili ni Ycon habang ngingiti-ngiti. “Oh, tama nga yan kumain ka ng mabuti. Ilang buwan ka nang nangangayayat. Pakabusog ka lang diyan. Magwawalwal tayo mamaya.” Ang sabi ni Menchie kay Maricor habang masaya silang kumakain ng hapunan sa resto bar. “Hmmm sarap talaga.”

Na-traffic kami at nadatnan na namin sila na kumakain habang nag ku-kwentuhan sa mahabang mesa. “I’m here.” Paalala niya sa akin at hinalikan ako sa kamay. Bahagya akong ngumiti sa kanya. Nakapambahay lang ang ibang mga tita niya. I saw his twin na seryosong kumakain habang nakakunot noo. “Nathan, kanina ka pa sa cellphone mo. We’re eating stop using your phone.” Dining ko na sabi ng lolo nila nang makalapit na kami sa table nila.

she uttered with both of her arms cross in her chest. “Ah I see! Uhm… sayang naman itong food kung hindi natin kakainin. Ganito na lang, let’s eat together and then hahayaan na kitang magpahinga,” hinarap niya si Ea na malapad ang pagngiti imposibleng hindi mahulog ito sa kanyang killer smile.

Natatawang puna niya, naupo siya sa tabi nito. May maliit na sofa bed sa loob ng kuwarto ni Angela. Doon sila pumuwesto para kainin ang mga dala nitong pagkain. "Matagal na din nating hindi ginagawa ang ganito. Noong nag aaral pa tayo, wala pa nga sa kalahati ng pagkain na dala ko ang kinakain natin." Sagot ni Angela. Natawa si Franki sa sinabi ng kaibigan. Tama naman ito, food is life nga ang motto nilang dalawa dahil kapag lagi silang mag kasama hindi nawawalan ng pagkain ang mga bibig nila.

Coldwell bago nagpatuloy, “So let’s enjoy tonight. Eat well, connect, and make the most of this time together. And as we move forward, let’s do our best—not just for the work we do, but for the people we’re working with.” Parang may ibang kahulugan ang huling sinabi ni Mr. Coldwell. Umiling na lang ako at nakisabay nang itaas ng lahat ang kanilang mga inumin para mag-cheers. Magkakasunod na nagpasalamat ang lahat bago nagsimulang kumain.

"I can't, mamaya pagkatapos ng meeting." "Hindi pwede. Ngayon ka dapat na kumain. Kung hindi ka kakain kasama ako ay dadalhan nalang kita diyan." "Hindi pwede," sabi niyang ginaya ang sinabi nito. "What do you expect, kakain ako habang tinititigan ng mga kasama ko?" "Ilan ba kayo?"

sagot nito. Natawa naman ako bago mag salita. "Pati ikaw sigurado 'yan.." pang aasar ko na kina simangot nito sa akin. Natawa lang ako, totoo naman sa aming dalawa ito ang walang katapusan sa pagkain. Witness ako doon, sabi ng millennials nowadays. 'Food is life' LUMIPAS ANG MAG HAPON, ITO NA KAMI at inaayos na ang mga susuotin ng twins. Kami kasi sila Mama ay meron kahit si Trevor.

Wala sa kanila ang nagsalita, at walang naglakas-loob na magsabi ng kalokohan pagkatapos umalis. Sa sandaling naihain na ang mga pagkain, sinabi ni Charlie kay Quinn, “Nana, hintayin muna natin silang kumain sa bawat pagkain bago tayo kumain. Ito ay para maiwasan natin kung nilason ba nila ang pagkain.” Pinigilan ni Quinn nang kanyang tawa tumango, “Okay, Charlie. Hindi naman ako gutom.”