Quotes On Eating Together นิยาย & เรื่องราว

Apart from that, we never ate together, except this morning kaya wala talaga syang alam sa mga gusto kong pagkain. "Ganun ba? O sya sige. Let's eat! Alam kong gutom na kayo." Agad naman kaming umupo sa magkatapat na upuan at nagsimulang kumain. Habang kumakain, ay nakikinig lang kami sa mga kwento ni lolo. Mga pangaral, paalala at kung an-ano pa na para sa masayang pagsasama ng mag-asawa na tinatanguan lang naman namin.

PEKE. Gusto ko siyang pagsabihan sa ginagawa niya, ngunit hinayaan ko na lamang at tinuon ang aking pagtingin sa pagkain. Kukunin ko na sana ang aking baunan nang pigilan niya ako at paningkitan ng mata. "Baka nakakalimutan mo? Pray before we eat." Napanguso naman ako sa naalala ko. Hindi nga rin pala kami mag-uumpisa sa aming pagkain kapag hindi kami nagdadasal.

Ngunit madalas ay wala din siyang oras dahil palagi siyang busy o kaya naman kahit na magluto siya ay hindi niya ito nai-enjoy. Sinabayan niya ng kain ang lalaki ngunit dahil nakakain rin namna siya kanina sa party ay kaunti lang ang nakain niya ng mga oras na iyon. Idagdag pa na ang sabi sa kaniya ng kanyang ina noon ay napakalungkot kumain ng mag-isa at iba pa rin kung may kasabay kang kumain dahil kahit na gaano pa kasarap ang pagkain kung wala kang kasabay kainin ito ay mawawalan ito ng lasa.

Buti na lang at nawala rin agad ang hapdi sa mata ni Brent. Nasa veranda sila, humahalo ang amoy ng pagkain sa sariwang hangin mula sa hardin. Maganda ang ayos ng mesa, at sa gitna noon ay si Don Fausto na halatang natutuwa sa presensya nilang dalawa. “Mas masarap kumain kapag may kasama,” sabi ng matanda habang nagsasandok ng ulam. “Lalo na kung ang kasama mo ay mga taong mahal mo.”

Pareho nilang naisip na tila huli na ang kanilang pagkakakilala sa isa't isa. "Sige na, tama na ang usapan, lumamig na ang pagkain. Wala naman akong nararamdaman, kaya kumain na tayo," sabi ni Eason habang itinuro ang mga nakahain sa mesa. Tumango si Shayne. "Ako pa nga ang nagyaya ng dinner, pero parang ikaw pa ang nag-imbita sa akin. Huwag kang mahihiya, kumain ka nang marami."

Don Luca’s laughter boomed inside the dining room. “Dad, it is.” nakangiting pagsang-ayon ni Elvira. “Okay! It's settled then.” Malakas itong pumalakpak at tinawag na ang mga katulong para ilabas ang hapunan nila. The dinner went so smoothly. Madaldal ang Don at marami itong mga kuwento tungkol sa mga karanasan nito noong kabataan. They didn’t talk about business while eating, it was pure family bonding. It was one rule in the family, no business talk while eating. Business should be brought in a conference room, not to the dining table.

Kung hindi ako nagbigay ng sapat na pansin, maaari itong magdulot ng pagkasira sa sarili ko. Kumurap si Harvard at sinabing, "Kung ang pera ay isang mainit na patatas, hayaan mo lang akong masunog nito hanggang sa mamatay ako!" "Well, huwag ka na lang umupo, halika na at kumain." sabi ni Felicia. Umupo ang pamilya sa paligid ng mesa, kinuha ang kanilang mga kubyertos, at kumain ng masarap na pagkain.

tugon ni Marian. "Syempre future husband mo ako kaya dapat magaling ako sa lahat hindi lang sa pag-kain kundi pati sa pagluluto." tila may diin pa ang pagkasabi nito. "Tama yan! Dahil ikaw palagi ang mag luluto ng ulam natin pag anniversary." pagsangayon ng dalaga. Habang kumakain sila ay masaya silang nag kukuwentuhan, tawanan at asaran. Sa mga oras na iyon ay wala silang ibang iniintindi kundi ang kanilang mga sarili lamang.

Pagkatapos niyang maghilamos at magsuklay, sabay kaming lumabas ng kwarto at nagtungo sa hapagkainan kung saan nandoon na sina Mama at ang iba pa naming kasama. Pagkarating namin, agad siyang humila ng upuan para sa akin at saka umupo sa tabi ko. “Gustong-gusto ko talaga ‘yung sama-sama tayong kumakain sa umaga at gabi. Masaya, maingay, pero punô ng pagmamahalan,” sabi niya habang nagsisimula kaming kumain. “Baka naman kasi palagi kang nalulungkot sa lunch sa opisina?” sabat ni Mama, may halong pag-aalala sa tinig.

"Kainin mo 'yan lagi. Hindi lang 'yan masarap, masustansya din 'yan." Nakangiting tumango naman si Wei Meimei kaya mas lalong napangiti si Shen Jin. "Kumain na kayo. Huwag na kayong magsalita." Pagpapahinto ko sa kanila. "Sabi nga nila, bawasan ang pagsasalita kapag kumakain."