Quotes On Focus On Goal の小説・ストーリー

“Pay attention! Hindi porket asawa mo ang nagbibigay ng malaking donasyon sa eskwelahan na ito ay pwede ka ng makipagdaldalan sa gitna ng pagtuturo ko.” Hiyang-hiya si Kaye dahil pinagtitinginan na siya ng mga kaklase. “Each one of you should practice not to lose your focus. In journalism field, every detail, every word is important. May mga taong aasa sa inyo na kayo ang instrumento para mabago ang buhay nila. Ihahatid niyo ang kanilang kwento sa iba’t ibang panig ng mundo. Losing your focus in one story will kill that hope. You will ruin them in the process.”

Pero sige na nga, may karapatang magsungit ‘pag ganyan kagwapo. Pero grabe naman siya! Maski sariling pamangkin hindi man lang palalagpasin. Hindi ba siya natutuwa na unang araw ko pa lang ay may nakikipag-kaibigan na sa ‘kin? “This class…” Narinig namin na wika niya, sabay bunot ng malalim na hinga bago tinuloy ang kaniyang sasabihin. “...needs to learn the meaning of focus.”

“Pass me the sales report.” Inabot ko, nanginginig ang kamay ko. Sa halip na kunin agad, sinadya niyang haplusin ang daliri ko gamit ang kanya. Mabilis lang, pero sapat para magpatayo ng balahibo sa batok ko. “Focus,” bulong niya muli, this time direkta sa tainga ko habang nakayuko siya, kunwari nagbabasa ng chart. “Don’t make it obvious.”

Oo nga’t hindi ko siya naririnig ngunit dinig na dinig siya ng aking puso at alam kong hindi siya tumitigil sa pagmamakaawa na harapin siya. Kinabukasan kahit hindi man ako nakatulog pa ay kailangan ko nang bumangon. Tinignan ko ang orasan, time to take a bath na dahil may pasok pa ako sa school. Next week na ang finals namin. Kailangan kong balikan ang goal ko. Mawala na ang lahat huwag lang ang pinaghirapan kong pangarap. “Focus lang Khaye. Malapit ka na sa tugatog ng tagumpay.”

Bakit kailangan pa niyang maghinatay kung pwede namang magkasama kaming dalawa habang tinutupad ko ang pangarap ko. Ginawa nitong unan ang kamay at hinayaan akong nakaupo sa tiyan niya."I don't know if our position is the right way to talk seriously, but I don't want to be a hindrance to you. I want you to be focused on your goal first; I don't want your attention to be divided. Focus on your dream first, then you can focus on me after. I am a selfish man, Ramona. So I want your full attention once you become mine," wika nito habang nakatingin sa mga mata ko.

“Don’t forget why you’re here. It’s easy to lose focus when you’re caught up in the details. Keep your eyes on the bigger picture, and you’ll be successful.” Keila smiled, gratitude filling her heart. “I won’t forget. I’m committed to this company and its success.” The next day, Keila found herself more focused than ever. She threw herself into her work, communicating with departments, meeting with different teams, and keeping everyone on track. Despite the pressure, she felt energized, knowing that she was making a difference. And with each step forward, the team’s confidence in the company’s vision grew.

Pero alam kong ang pagtatalo ay magpapalala lang ng sitwasyon. “Coming,” sagot ko, pilit pinapanatili ang kalmadong tono kahit pa ramdam ko na ang pagod. Bago ko iniwan ang kwarto, tumingin ako muli sa mesa ko. Minsan na lang ako makahanap ng oras para mag-focus sa mga pangarap ko. At sa bawat tingin ko rito, paulit-ulit ang pangako sa sarili ko: One day, this will all be worth it.

Isa pa, hindi naman siya pinagbabawalan nina Elliot at Avery na magkaroon ng kaibigan sa university kaya wala siyang nakikitang problema kung maging magkaibigan sila. “Edi, hindi na pala ako lalayo sayo haha!” Pabirong sagot ni Meredith. “Basta, wag mo lang papansinin ang mga sinasabi ng iba tungkol sayo. Kagaya nga ng nabasa ko sa ‘Chicken Soup for the Soul’, hindi ka raw makakarating sa tagumpay kung hindi ka dadaan sa hirap kaya mahalaga na palagi ka lang nakafocus sa mga goal mo.” “Kakainin ko yang chicken soup na yan!”

Iyon ang dapat kong alalahanin sa lahat ng oras para maging focus ako palagi. Hindi ako puwedeng mawala sa focus. Hindi ako puwedeng magpaka-distract kay Kuki. Kailangan kong maging malakas. Kailangan kong matuto. Kailangan kong maging handa sa training. Dahil kung hindi, hindi ko maililigtas ang mama ko. Napabuntong-hininga ako. Kaya naalala ko ang sinabi ni Kuki kanina.

Parang naririnig pa rin niya ang boses nito sa isip niya. Iyong mababa at medyo paos na tono na laging may halong panunukso. Napailing siya agad at napaupo nang tuwid. “Focus, Mae,” mahina niyang sabi sa sarili. Muli niyang kinuha ang libro at pinilit ituon ang pansin sa mga formula. Pero kahit ilang minuto pa ang lumipas, parang wala pa ring pumapasok sa isip niya.