Quotes On Lost Love Romane & Geschichten

Bukod sa mga pasa na natamo ko ay para rin akong sinaksak ng mga masasakit na salita na binitawan niya. Sa buong araw ay umiyak lang ako ng umiyak. Napapaisip kung paano ako humantong sa ganito. Nais ko lang naman na mahalin niya ako at magkaroon ng masayang pamilya. Mahirap ba akong mahalin? Is it wrong to love someone? Bakit tila pinaparusahan ako dahil lang sa umibig ako? Ganito ba talaga kapag nagmamahal?

Gusto niyang pagkatapos ng araw na ito, tatakbo si Vida sa kaniya para humanap ng mapagsasabihan ng sakit at lungkot. “Wala akong iba… Siguro ay may pagkukulang ka lang kaya siguro nagising ako sa reyalidad.” Agad nanlaki ang mga mata niya. “Anong sabi mo?” “I’ve been so patient with you. Inintindi kita palagi. Sinasabi mong hindi ka pa handa pero dahil diyan sa palaging ginagawa mo, unti-unti mo na pala akong tinutulak palayo. Nawawala na yung pagmamahal na meron ako sayo. You made me feel that it’s okay to lose you. Idagdag pa na palagi ka nalang tutok sa trabaho.”

Pero may mga oras din na biglang magiging malungkot ang mukha niya, at makikita mo sa mga mata niya ang bigat ng sakit na dala ng pagkawala nito. "Sayang nga lang, anak," sabi niya minsan habang nakatingin sa litratong nakasabit sa pader. litrato nilang dalawa na masaya pa noon habang buhat nila ako. "Hindi kami nagkaroon ng mahabang panahon para magmahalan. Sayang kasi kinuha siya agad sa akin. Parang hindi pa tapos ang lahat, parang marami pa sana kaming gustong gawin at marami pa sana kaming mararanasan na magkasama... Sayang dahil," Huminto siya sandali, at makikita mo kung paano pinipigilan ang mga luha na gustong tumulo. "Pero hindi bale na. Dahil nandiyan ka naman. Sa 'yo na lang ako

Ilang beses pa akong lumunok bago ako nagsimulang magsalita. "Louisse..." I looked at her in the eyes. " Please come back, Love. I miss you so much." I whispered and started sobbing again. "These are the words I always say every night I sleep and every morning I wake since the day you left me." I paused for a while dahil pakiramdam ko nahihirapan akong ipagpatuloy ang aking sasabihin dahil sa sobrang pag-iyak ko. "I'm sorry for being a coward when I let you go. I'm sorry for not doing my best to be with you. These are the words I wanted to say when I lost you." Pagpapatuloy ko.

aniko umiwas ako nang tingin sa kanya. "Bakit?" tanong niya. "It's not easy to accept that I'm going to lose you because of my wrong decision that I thought would be good for both of us, if I hadn't felt apprehensive, we would have been happy, and remember, Win you once loved a woman," pag-amin ko at umiyak na ako sa harap lumapit ako gusto kong tikman ang labi niya sa huling pagkakataon.

Nagbuntong hininga ito at muling nagsalita. "Four months ago, I lost someone dear to me. It was as if my world had shattered, leaving me lost and adrift. I couldn't find the strength to move, to breathe, to exist." sabi nito habang nakatitig sa kanya. Hindi niya alam kung bakit tumagos sa puso niya ang mga sinabi nito, napansin niya ang sumungaw na kalungkutan sa mga mata nito.

hirap na hirap kong sabihin ang mga katagang ito dahil iyak ako nang iyak. "If you don't really want to lose me,then why you don't love me?"Matapos kong sinabi ang mga katagang 'yon,hindi ko na nakayanan pa ang sakit na nadarama ko kaya kumaripas ako nang takbo palayo sa kinaroroonan niya.

Hurting the one we love is the greatest regret that we ever have in life.. 🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷 Amilia POV

Natatawang aniya dito. "Kung masasaktan naman ako ng dahil sa love di bale nalang no!" Naka ismid na anito saka pinameywangan siya. "Its better to love and lost than to have nothing at all " Nakangiting payo niya dito. Desedido na siya at walang makakapag pabago ng desisyon niya. Umiling na lang ito na parang suko na sa kanya.

Malungkot ko siyang binigyan ng ngiti at bahagyang napabuntong hininga. “I think love is in everything...” I trailed off. Nag-huhukay muna ng lakas na loob mula sa kaloob-looban. At nang may kaunting nahukay ay saka ko lang tinapos ang pagsasalita. “Love is when you feel fear, hatred, anger, trauma and all the feelings that you could feel. Yung sa akin kasi it's everything. The hatred is there, fear, sadness and the trauma. And I know it's love because if it's not love what I gave back then, then maybe I shouldn't have felt those feelings at all.”