Quotes On Lost Love Novelas e Histórias

"Sometimes, you have to endure tragedy before you ever glimpse a happy ending in that so-called love story. Your heart must be bruised, broken—driven to the edge of madness—before you can even hope to feel what happiness truly means." "What a sh*tty advice," pambabara niya. Padaskol n'yang nilapag ang baso sa lamesita at tumayo. "Unitil ang pagpunta mo rito. Imbes na kalimutan ko ang love-love na iyan lalo pa akong kinakain ng galit. Lintik na Elara! Bakit niya ako iniwan!"

Ninanamnam ang katahimikan ng kapaligiran niya. "Pero mas bilib ako sa mga taong nagagawang makatayo At bumangon mula sa pag kakaligmok para mahalin ang sarili. Sabi sa nga sa kanta ni Selena Gomez, I needed to lose you to love me. To be able to be happy you have to lose him/her for you to learn to love your self. Minsan ang Pag kawala ng mga taong mahal natin ang mag tuturo sa atin para ang sarili naman natin ang mahalin natin. That's what Allijha Jane thought to me. Sabi niya kung mag mamahal ako dapat mas mahal ako, para kung dapuan man kami ng mabigat na problema sa pag sasama matatakot siyang mawala ako." May ngiti sa labing ibinaling ni Alice ang paningin kay Joshua na titig na titig n

How will I run away from my marriage. Saktong pagbagsak ng isang butil ng luha ko ay ang muling pagtama ng mata namin. Ang malalim niyang mata. That eyes that always hold something. It's neither positive nor negative. It's something natural, one that can't be described. "Don't cry. I love you," he mouthed before he finally vanished from my sight.

Agad siyang dumapa sa kama saka tuluyang bumuhos ang kirot, galit, pait at masakit na katapusan ng huling tiyansa upang maging parte ng buhay ng taong minsan niyang minahal. Hindi man madali sa ngayon but sooner or later, she will be fine and happy dahil lahat ng taong nawala, hindi natuloy o hindi na naging parte ng buhay niya sa kasalukuyan ay magiging isa na lang maganda at masakit na alaala ng aral na natutunan niya sa paglipas ng panahon. She lost her first love but she believes that in a right time she will find the man of his life.

Everytime na nag tatampo siya I always send him nuggets and say sorry. I think it's getting more unhealthy each day, I tried to fix it. I don't think we can fix it. [Love, please. Let's fix this, I can't lose you.] Mahinang sabi ni Syeblig through call. [Love, mas lalo lang natin masasaktan sarili natin if itutuloy pa rin natin 'to.] Pinipigilan ko ang luha ko habang sinasabi iyon sa kanya.

I bet I look like shit from crying now that Bexan's gone. "I guess the bulldog's right. No one would truly love a filthy thing like me," natawa ako ng mahina. The pain losing a loved one... hits different. "I love you. I'll get your justice for you, my one and only angel." I said sweetly to Bexan's dead corpse. I already miss him so fucking much... "I'll get revenge for you, angel. I love you." I brushed my fingers against Bexan's burnt face. What an awful death, indeed. My favorite... person in the world is now dead.

He made me feel special, he gave me the love I never had. I've always known that we won't last, pero minahal ko pa rin. Hanggang sa dumating na nga iyong panahon na kailangan na naming kalimutan ang isa't isa. After going through the pain, my wounds finally closed in conjunction of loosing my hope of finding love once again. But look where it lead me. Right now, I am revolving in an ironic scene, and I am the greatest hypocrite. "Diba sinabi kong huwag kang mahuhulog..."

“Nothing else wounds so deeply and irreparably. Nothing else robs us of hope so much as being unloved by one we love.” – Clive Barker Chapter 23 I looked in the mirror, sobrang putla ko na, siguro dahil hindi ako nakakain ng maayos. Ayaw kong mag alala mga kaibigan ko kaya naglagay ako ng lipstick para di na ako maputla tignan. Iyong mga pasa ko, hindi parin nawawala. Hindi naman masakit ang mga pasa ko kaya nagtataka ako bakit ito nandito. Siguro dahil na ito sa sobrang pagod ko, sobrang pagod na talaga ng katawan ko pero wala akong choice kundi magpatuloy para sa anak ko.

“I’m not asking you to take me back. I just want you to see that I never stopped loving you. Kahit nung nasira na tayo, kahit nung iniwan mo ako every day, I wished I could turn back time.” Tumingin si Mia sa kanya, mga luha’y bumubuhos nang tahimik. “Love?” mahina niyang sabi. “Alam mo ba kung gaano kasakit marinig ‘yang salitang ‘yan galing sa’yo?” Tahimik si Ethan. Hindi siya nakasagot. “Love destroyed me, Ethan. Love made me lose my child. Love made me question if I was ever enough.” Doon siya tuluyang napaiyak.

Na parang kilala niya. Lumapit siya sa speaker panel sa hallway. At mas malinaw na ngayon ang naririnig niya. “…sometimes, you don’t lose people because you stop loving them.” Napakurap si Carlo. Parang may kung anong sumipa sa dibdib niya. “Sometimes… they leave because staying would break them more.” Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya.