Quotes On Past Memories の小説・ストーリー

Napa-iling na lang ako at marahang napatawa sa sinabi niya. Nag-usap kami ni Remus at napansin ko na mas matangkad na talaga siya sa akin ngayon. Nag kuwento lamang siya ng tungkol sa naging past life niya roon sa dating tini-tirahan at dating eskuwelahan niya. Maya-maya pa ay nagpaalam na siya sa akin at babalik na lamang daw siya bukas. Bitbit ang ngiting ibinigay sa akin ni Remus, ay pumasok na ulit ako sa loob ng bahay namin at dumiretso papasok ng aking kuwarto.

Kung may award sa pag-lunok ng laway, baka Hall of Famer na ako. Sure, nag-usap kami dati—pormal pa nga—na we’d let the past stay in the past. Pero excuse me, s’ya kaya ang una’ng nag-reminisce! Ako ba? Wala! I was minding my own business, pretending my life was trauma-free and emotionally stable!

Ipinilig ang ulo. ‘Past is past. And all is water under the bridge.” Katulad ng ipinangako na niya sa kanyang mga magulang at sa sarili niya, na kakalimutan na niya ang lahat ng tao na nagbigay ng pagdurusa sa kanya. Hindi na niya iisipin ang mga taong, ayon sa kanyang mama ay mga taong walang kuwenta (dahil sinaktan ang kalooban niya).

I jumped in and added the missing statement to complete the sentence. “I’m glad that you’ve remembered it!” Pinatayo niya ako mula sa inuupuan namin na buhangin. “Sumama ka sa akin ngayon. Let’s celebrate our friendship anniversary,” she commented, but I feebly pulled my hand away from her, making it clear that I didn’t want to go with her. “To be frank with you, Crystal. I may not always show it; even though five years pass, whether you believe me or not, I’ll never forget those special dates in our calendar, especially now, our anniversary; they’re forever imprinted on my heart.”

Pero maya maya namalayan ko na nagsasalita na ito ng sobrang hina. "Kung pwede lang.." Bulong ni Zach "Kung pwede ko lang kalimutan ang lahat na nangyari sa nakaraan ko.. At maging masaya na lang..." Malungkot ang boses nito. His past is messing up with him again.

Nakalimutan kong pwedeng makasama sa kaniya ang pilit na pag-alala ng nakaraan. "The doctor added that he may forget the past forever if he tries to remember it. Little by little, let's just let him remember. Hindi iyong pinupwersa natin siya..." dagdag pa nito. Parang nangliit ako sa pwesto ko. Pakiramdam ko ay sinisisi ako ng kapatid niya sa nangyari. Ayaw ko mang isipin, ngunit sa tono at pananalita nito ngayon ay parang ganoon ang nangyayari.

Inihilig niya ang kaniyang ulo sa balikat nito. “Some memories are not healthy for us, and needed to forget them to move forward,” wika nito sa malamyos na tinig. Hindi man niya lubos naunawaan ang sinabi nito, ramdam niya ang bigat at pait sa tinig nito.

I whispered the last sentence, not letting him hear that. "There were memories that would never fade easily with time. Those are fragments that will haunt you even by the blink of an eye. Mga masasamang ala-ala na kayang baguhin ang mga paniniwala mo sa lahat ng bagay, at kahit sa sarili mo," sabi niya, dahilan para mapatingin ako sa kanya. "You didn't have to invalidate your emotions with it just because you didn't feel right about what you did, as these people contributed terrible things to you in the past. Remember, they aren't worth the care…"

As if he was also fixated on the scenery which he can’t cast away his eyes. Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot, “It just stayed. Magka-amnesia ka man ay hindi mawawala niyon ang pakiramdam sa mga alaalang iyon. It would stay right here,” I pointed my chest. “Those memories will always be kept and be treasured.”

The memory still lingers in her like it was just yesterday. "Let's leave the painful memory where it belongs, it's all in the p-past now Tita," she said without conviction because there's still a part of her that wants to seek for something in their past, however she doesn't know where to start. Kapag binabalikan niya kase ang nakaraan nila parang mas lumalabo iyun at bukod doon wala namang masaya doon. All she saw was red, from the start until the end.