Novel & Cerita Real Eyes Realize Real Lies Meaning

Ang kaniyang mga daliri ay pinunasan ang mga luhang patuloy na dumadaloy sa aking pisngi. Ang kaniyang mga mata ay tumitig nang malalim sa aking mga mata, tila ba doon niya gustong itanim ang katotohanan ng kaniyang mga salita. "Please believe me. I'm telling the truth. I don't want to lose your trust. I really mean it. You know I will never lie to you…” "Pero ang kasal mo—"

Muling naningkit ang mga mata ko tsaka ko siya tinanong. "How about you? Anong ginagawa mo sa mansyon naming mag-asawa? At isa pa, ang alam ko matagal ka nang patay. Anong ginagawa mo rito?" Ngumisi siya tsaka sumagot. Nakahalukipkip pa rin nang isandal ang likod sa upuan. "Katulad na rin ng sinabi mo, my family is obsessed with perfection. We're twins, so merely to say, one is a blessing and the other one is a mistake. And that mistake was me."

Hindi na niya ako hinayaang kumawala sa kaniya kahit pa ramdam ko ang mabibigat nitong paghinga na tumatama sa aking mukha. Pumikit ako, tila nakalimutan ko kung nasaan ba kami. Biglang nawala ang takot ko, ang naiwan nalang ay ang malakas na kabog ng aking puso—dahil sa paglalapit namin. "We're here.." Tila binalik ako sa reyalidad nang bumulong ito sa'kin. Agad akong dumilat ngunit nasilaw sa kulay puting ilaw.

Higit pang tumalim ang mga titig niya rito, nagbabaka sakaling sa pamamagitan ng ginagawa niya rito ay magsabi na rin ito ng kaniyang nalalaman. “I already told you, Aiah, lahat ng tanong sa isip mo, ikaw lang ang makasasagot. Not me, not Alpha Lohikal, not Ethan, not anyone but you. Nasa iyo na ang sagot, Aiah. Open your eyes and you will see the secrets between the lies.” “What lies are you talking about?” Her eyes are darted on the gorgeous man’s smile. It is admirable but Aiah finds it annoying whenever he grins.

“But lies are easier to destroy.” Napahawak siya sa gilid ng mesa. Hindi niya alam kung bakit mas lumilinaw ang utak niya sa bawat salitang sinasabi nito. Hindi siya nito pinoprotektahan sa katotohanan. Pero sa bawat tama ng real talk nito, may kasamang kamay na parang nagsasabing kaya niyang lumaban. At aminado siyang nagbibigay iyon sa kanya ng lakas.

sabi ko habang hinahalikan ko ang kanyang buhok. Nanatili kaming ganoon sa loob ng malamig na hangar. Ang 'No More Lies' ay nag-iwan sa amin ng mga sugat na tila hinding-hindi na maghihilom. Ang katotohanan ay naging isang sumpa. Pero sa kabila ng lahat... alam kong hindi ko siya pwedeng bitawan. Dahil ang mawala siya ay mas masakit pa sa anumang katotohanang lumabas ngayong araw.

Na ang pagkatao ng anak ko ay maaaring masaya nga at payapa ngunit nababalot naman ng kasinungalingan at pagpapanggap. Mas lalo akong natuliro habang di matigil sa pagluha ang mga mata dahil sa mga naiisip. It's too late for me to realize now at hindi ko alam kung maitatama ko ba or what dahil may malaking sugat pa rin sa aking puso ang hindi pa naghilom. It's between my pride and ego versus the truth and the right thing to do before it's too late. Ganito ang hitsura ko nang bumukas ang pintuan at iniluwa nito ang problemadong mukha ng doktor.

Tanong niya habang matiim na pinagmamasdan ang ningning ng mga mata nito. They said the eyes are the windows in one's heart. At sa mata mo makikita kung nagsasabi nga ba ng totoo ang isang tao o hindi. Marahan naman itong umiling. Surprisingly, she didn't see any hint that he's lying. Walang kurap ito kung sumagot at wala ring pag-aalinlangan. Is he really that of a good actor? "Kung sasabihin ko bang totoo ang sinasabi niya, maniniwala ka sa akin?"

At doon, sabay silang natahimik. Sabay silang napatingin sa isa’t isa. At sabay nilang nalaman… Wala nang balikan. Wala nang “pagpapanggap.” Wala nang “acting.” Wala nang “fake marriage” na kunwari lang. This? This was real. At kahit hindi nila sabihin… Pareho nilang alam. They weren’t going to sleep after this. Not tonight. Not after that kiss.

“That’s how people are. They love stories more than facts.” “Yeah,” I said softly, habang tumatango. “And right now, I’m the villain in theirs.” “Then rewrite it,” sagot niya agad. “We already started, remember? This fake thing we’re doing—” “Fake thing?” sabat ko, napangiti. “Para bang project title lang.” “Eh totoo naman, ‘di ba?” Umiling siya. “Pero minsan, kahit fake, nakakatulong. Lies can protect, too.”