Realizing Novels & Stories

Matapos ang revelations ng entity, sina Lena at Adrian ay nanatili sa central hub, nakatuon sa rhythmic nodes at adaptive bridges. Ngunit ngayon, hindi na sapat na obserbahan lamang; kailangan nilang mag-apply ng natutunan sa real-time. “Every pulse, every modulation…” bulong ni Lena, “…is not just comprehension anymore. It’s application. Integration of history, principle, and awareness.” “Yes,” sagot ni Adrian,

alive. ***

Chapter 10.1 Realization * * * Gracious Grace Moncatar KINUHA NG IBANG armado ang pagkakataon, binaril nila si Victorino. Mabuti na lang nagawa niyang panangga ang lalaking binaril niya kanina.

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."

Sa nanginginig na hininga, nilunok ko pabalik ang bukol sa aking lalamunan, pinatibay ang aking sarili para sa malupit na katotohanan ng aking mga kalagayan. Ang realisasyon ay tumama sa akin tulad ng isang tren ng kargamento-dapat nakita ko ang pagdating na ito, inaasahan ang kanyang pagtanggi sa halip na walang muwang na umaasa sa pagtanggap.

At ang mga nakikita sa utak ay wala lang. "Be-because...A-I have realized something." maikling sagot ni Marcellus. Halatang hindi alam kung paano magpaliwanag. Dahil dahan-dahang nitong kinakamot ang likuran ng leeg sabay inilayo ang direksyon ng mata.

Bakit ngayon pa kung kailan naka move on na ako at tinanggap ko nang kaming dalawa lang ni Castiel. There are so many questions running on my mind, sa sobrang pag-iisip ay hindi ko na napigilang mapaidlip hanggang sa magising ako dahil sa pakiramdam na may nakamasid sakin at doon ko lang din napagtanto na nakahinto na pala ang kotse. I look at my wrist watch and realize that it's 2 am, so bale halos tatlong oras din kaming bumiyahe sa dis oras ng gabi.

Ngumisi siya at huling ikot na ito ay matatapos na ang karera. Tumingin siya sa side mirror para tignan kung humahabol pa si Trent sa kaniya ngunit malayo pa ito sa kaniyang kinaroroonan. Ayaw niyang magmukhang mayabang kaya tinapos na niya ang race. Panalo ito kaya sumilay ang ngisi sa kaniyang labi nang makitang pababa si Trent sa sasakyan nito at nilapitan siya.

I should do something. *************

Mabilis ang mga hakbang niya habang yakap ang sarili dahil nararamdaman niya na naman ang haplos ng malamig na hangin sa balat kanyang balat kahit nakasuot na siya ng balabal ay nilalamig pa rin siya. Nakikita niya ang dinadaanan niya sa pamamagitan ng liwanag ng buwan. Iniisip niya na sana magtagumpay si Thaddeus at makarating agad sa malaking balon. Madaling araw na ngayon kaya alam niyang lumalakas na ang kapangyarihan ni Azreal. "Azreal..." Mahinang usal niya sa pangalan nito, halos hindi lumabas ang pangalan nito sa lalamunan niya.