Real Sad Novels & Stories

Kong ikaw kaya madapa, nilagnat o kong ano pang sitwasyon na hindi ka naman talaga okay. Nakakainis kaya minsan na tanungin ka ng ganon tapos kitang-kita naman talaga na hindi maayos ang lagay mo, Okay, tapos na akong dumaldal back to real na. "Okay lang ako nadapa lang naman ako eh at saka hindi naman masakit as in hindi talaga. Hindi rin masakit yong paa ko makakalakad talaga ako nang maayos ngayon." Sarkastic kong sabi bigla namang sumeryoso yong mukha nya.

SANDY POV "WHAT?! SERIOUSLY? I MEAN SI LUKE?! OMG! SABI NA E!" Napatakip na lang ako ng tenga dahil sa matinis na tili ni Rain. Tsk, ang ingay-ingay talaga ng babaeng 'to. "H-Hindi nga ako makapaniwala, feeling ko nagjoke-joke lang 'yon," wika naman ni Sol. Wait... are they talking about the confesion of Luke?

"Please Rica gusto ko ng kalimutan ang gabing yun, gusto ko ng kalimutang kinasusuklaman kita kaya tama na!" “Sorry talaga Sir” biglang gustong pagsisihan ni Rica na inungkat pa ang nakaraan. “Sorry? Yan na lang palagi ang naririnig ko. Sorry… sorry...sana talaga lahat nadadaan sa sorry” Sabi nito sabay biglang inapakan ang selenyador dahil biglang umandar ang mga sasalyan sa harap nila. Sa sobrang intense ng pakiramdam ni Justin ay na full force niya ang apak kaya halos masuro at mabangga nila ang likod ng kasunod na sasakyan.

inis kong sabi saka pabalibag na binawi ang braso ko na hawak ni Vlad. "Mrs. Del Real, hindi ko po hahayaan na masaktan si Mr. Del Real. Alam niyo po yan." "Wala akong pakialam. Kung ayaw mong masaktan yang pinaka mamahal mong amo, bitbitin mo na yan paalis dahil kung hindi bibigwasan ko na yan." banas na banas kong saad at nakapameywang pa. "I won't leave unless you——

But I have a feeling I will snap any moment. "Simple, because you are alive. It contradicts everything." Sagot naman nito na parang siguradong sigurado ito. "If the book could not tell accurately, maybe lots of information in it is not indeed real after all." Saad nito at pakiramdam ko ay nainsulto ako sa sinabi niya. Pagkatapos kong mabuwis ng buhay para lang maligtas ko si Cayden at mapatay ang impaktong yun ganito pa ang sasabihin ng ingratong lalaking ito?

Kasabay nitong tumulo ang luha niya. “I’m sorry babe,” ani Rafael at hinalikan siya sa labi. Ramdam niya ang pagkibot ng hiyas sa malaki at matabang sandata. “Babe, kalahati na lang, maibabaon ko na.” “Ha? Kalahati pa lang ba ‘yun?” “Oo, babe,” anitong sabay kadyot upang isagad. “Ahhhh, aray! Ang sakit!” hiyaw niya.

Wala ka talagang hiya! Pero, hindi nangahas si Rudy na makipag-away kay Solomon sa oras na ito. Kaya, mabilis siyang nagngalit at nagdesisyon nang nahihirapan habang sinabi, “Ninong, paano kung ganito? Bibigyan kita ng 50 million US dollars sa loob ng tatlong taon. Ito na talaga ang limitasyon ko. Tulad ng alam mo, sobrang matamlay ng ekonomiya ngayon, at sobrang hirap ng daloy ng salapi sa lahat ng kalagayan ng buhay. Karamihan ng mga asset ay naging non-performing asset, at wala akong pagkakataon para kumita dito. Sobrang hirap na nito para sa akin!”

nakakakilabot nyang saad and he pinned his body against mine ---------SPG🔞 Alert!!!!!⚠️⚠️---------- " get up" malamig na saad ni Clark pero hindi ko sya sinunud "Celina isa wag mong hintayin na umabot nang tatlo i will not hesitate to be not gentle on you" "then do it don't be " galit kung saad hinubad ko ang realistic mask na suot ko pati ang damit ko the monster is awake " matagal kanang marahas clark you can't be and never become gentle on me"

"Salamat Babe, hindi mo alam kung gaano mo ako napasaya sa mga sandali na ito. Mahal na mahal kita Babe, sana palagi lang tayo na ganito. At sana hindi magbago ang damdamin mo para sa akin. Hanggang ngayon, ay may agam agam parin na nararamdaman si Rasselle, kahit ganito ang pinaparamdam sa kanya ni Rage. Natatakot ito na baka isang araw ay bigla na lang magbago si Rage kapag bumalik dito sa Pilipinas ang dati nitong nobya. Hindi nito alam sa kanyang sarili kong kaya ba siya nitong ipaglaban.

Napatakip ako ng mukha. “Oh my God…” nahihiyang sabi ko. Hindi ko napigilan ang sarili kong kadaldalan. Hindi nakaligtas sa matalas kong mga mata ang bahagya niyang pag ngiti. Napakaliit lang, halos imposible pang mapansin pero sapat para tuluyan akong matulala. Because somehow... the cold and untouchable Rafael Villarreal looked dangerously attractive when he smiled. “Relax, Ms. Sanchez,” mababa niyang sabi. “I’m not firing you.”