Real Sad Novels & Stories

Napakalandi mo rin naman. Aria wasn't offended with the message dahil hindi 'yon totoo. Back then, she didn't have Randall by her side. When you're being judged by the whole world with barely anyone on your side, it's hard as fuck. But now that her life is close to being perfect, ang mga ganitong mensahe ay hindi na nakaaapekto pa sa kaniya. Pero sino ito? Even the fake name has a message to it. The Real Missus. The Real Wife. It's interesting how there are only two people she can think of— Ariella and Dahlia. Sila 'yong mga hindi maka-move on sa nakaraan. ***

Saad nito at binagalan na Ang takbo ng sasakyan ako naman ay dina napigilan pang mapaluha. "No..Hindi kita pwedeng hayaan dahil pag hinayaan kita Lalo kalang mapapa-MAHAL sakin and I'm afraid na diko kayang ibalik sayo yun Ryle..I'm sorry..Let's end this and let's be just a friends..."Naiiyak kung saad dito

sabi, at tanung ni mark kay mae "yun nga, hindi sya ok mark"sagot ni karen kay mark "ha, bakit, akala ko"gulat na putol na sabi ni mark kay karen At nagsalita si mae. "akala mo lang yun, pero hindi ako ok, kasi kahit kailan naman siguro, hindi ako magiging ok, wala na sigurong happiness sa buhay ko, siguro forever na akong sad, forever na akong may challenges sa buhay ko, na akala ko ok na ang lahat"umiiyak na sabi ni mae kay mark

Palihim niyang kinurot ang sarili niya para alamin kung hindi pa ba siya nananaginip. “Aw,” mahina niyang d***g. Hindi siya nananaginip, totoo ngang nangyayari ang lahat ng ito. Hindi alam ni Sandra kung ano bang dapat na magiging reaksyon niya. Dapat bang maging masaya, tumawa o ano? Hindi niya alam dahil talagang nagulat siya. Is this really true?

Cute sobra. “It’s real, babe,” sabi niya, hinahaplos ang pisngi niya gamit ang hinlalaki. “As in, solid. Walang glitch.” “Promise?” “Mas solid pa sa New York concrete,” biro niya. Natawa si Calestine ng mahina at tuluyan nang nawala ang konting kaba niya. Pero kahit tumatawa siya, hindi pa rin kumakalas ang kamay ni Adrian sa mukha niya.

Gusto niyang laslasin ang lalamunan ng babaeng ito, pero gusto rin niyang malunod sa kanyang mga halik hanggang sa mawala ang sakit. "Lahat ng realidad ay kasinungalingan, Vlad," bulong ni Ryella. Hinawakan niya ang kamay ni Vladimir na may hawak na baril, dahan-dahang ibinababa ito. "Ang sakit na nararamdaman mo ngayon? Pwede nating alisin 'yan. One click. One reset."

Grabe ang gulat ko, tatalon pa na parang kabayo ang puso ko. "Dito lang, hindi naman ako lumabas ng silid mo. Kaya mali yang pinagsasabi mo asawa ko. Totoo ang sinabi ko saiyo noon, maghihintay ako hanggang sa mapatawad mo ako. Ngayon paba ako maiinip, kung kelan unti unti ko ng nararamdaman diyan sa puso mo na malapit mo na akong mapatawad... - At mali ka din ng iniisip sa akin, hindi kita gustong tikman kapag napatawad mona ako. Mahal kita, at hindi lang basta mahal, asawa ko. Sobra kitang mahal, higit pa sa buhay ko, kahit hindi pa natin nalalaman ang totoo na may anak na tayo. Katulad ng sinabi ko saiyo noon, natatakot lang akong pansinin ka dahil nag-aaral ka pa. Ayaw ko naman dumating

"N-no need na po wala naman po akong ginawa in fact ako pa nga po dapat ang mahiya sainyo dahil sa ginawa nang Saldovia" Nahihiyang saad ni Irish kaya napatingin sakanya yung dalawa “Irish baby, It's not your fault. We will accept you no matter what" Naiyak sya sa sinabi nang nanay ni Lucas, That love, matagal nya nang gustong maramdaman yon "I agree with ate Serene, She's right, Ngayon you are part of Rayzon. That Saldovia's, makakarma din sila" Dama ang gigil sa boses nung babae, maybe they know na gusto lang makuha nang mga Saldovia's ang yaman nila at connections.

saad nito "Ow I'm sorry akala ko siya ang wife mo pero alam ko na ngayon kung bakit ang ganda ng takbo ng company mo dahil ang ganda ng nagpapatakbo dito" saad nito at napatawa naman kaming dalawa ni andrei

“Masaya naman tayo dati, di ba? So bakit bigla kang nakipag-break? Kung pareho tayong nagsawa, maiintindihan ko pa sana… pero hindi naman ganun.” Napalunok si Rhea, nanginginig ang boses. “I’m sorry,” sabi niya habang tinatakpan ang mukha at nagsimulang umiyak. “I’m sorry… Hindi ko na kasi kaya noon. After ng lahat ng nangyari, hindi ko na alam kung paano pa mabubuhay. Nawala si Papa at si Kuya Red sa aksidente. Si Mama, hanggang ngayon comatose pa rin. Wala na akong pamilya, Rave. Hindi ko alam kung paano ko haharapin yung sakit. Kaya lumayo ako… Ayokong idamay ka sa gulo ko. Hindi ko nga alam kung kaya ko pang magmahal noon. Kung hindi ako natagpuan ni Lucas, baka wala na ako ngayon.”