Novel & Cerita Reality In Tagalog

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

Kailey That night when Shan left at the resort without any words i must admit that the reality that night hits me,,iyong reyalidad na dapat pala ipinaglaban ko ang pagmamahal ko or i should atleast confessed her how much i love her, how much i am deepy inlove with her.

Akala niya'y panaginip lang ang lahat, ngunit ang maduming mga paa ang nagpapatunay na nangyari ang lahat ng iyon at hindi basta panaginip lamang. Sa araw-araw na dumadaan ninais niyang magkatatagpo silang muli nito, dahil simula ng masilayan niya ang maganda at maamong mukha nito ay hindi na iyon nawaglit sa kanyang isipan. Sa murang edad tuluyan siyang nahulog rito...

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

sigaw nito sakin. napahawak ang sa dalawang tainga ko, nanginginig ang buo kong katawan at naiiyak na ako... "I-im s-sorry! sorry... i-i was i-was you know, how can you expecting Ice here right? e ayaw mo nga malaman niya kung nasan ka diba? diba? DIBAAA!" Para na siyang baliw, yung mga mata niya nakakatakot.

Kunot noo kong tanong "Natutuwa akong hindi ka mapanghusga minsan kasi ang mga nakikita namin ay malayo sa tunay na mga nangyari" makahulugan niyang saad mas lalo niyang dinadagdagan ang mga iniisip ko. " Kung may gusto kang sabihin deretsahin mo nalang ako" " Hmm.. wala akong ibang gustong sabihin isa lang yun sa katotohanan na palaging nangyayari sa realidad hindi ko sinasabi na ganoon din ang sitwasyon mo"

DYLAN "Talaga bang lilipat kana sa condo?" Usisa ng kanyang ina nang maabutan siya sakanyang silid na nag iimpake ng iilang mga damit niya. "Yes mama, mas okay na ito. Dahil kung nandito ako hindi ko maipapangakong hindi kami mag aaway ni papa. " Sabi niya sa ina na bakas sa mukha ang kalungkutan.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

“Pre may asawa na yung tao.” “Alam ko, true love is timeless Luxurious. Hindi mo alam kung kelan ka tatamaan at hindi mo alam kung kanino. Hindi mo madidiktahan ang puso, kahit ilang beses mo pang itanggi, siya pa rin ang hinahanap mo kahit na ayaw mo.” Makahulugan niyang saad. “That’s really impossible Vilarreal, bakit ako magkakagusto sa taong minsan kong pinahirapan at nasaktan ng dahil sa mga kalokohan ko sa buhay.”