Reality In Tagalog Novels & Stories

“What happened in Siargao—whatever that was—stays there. You’re my boss now. That’s all this is.” Bahagya niyang itinagilid ang ulo. May kumurba sa labi niya, ‘yung pamilyar na ngising nakakainis, pero minsan, nakakatunaw. “Is that what you really want me to believe?” “It’s the truth,” sabi ko, kahit alam kong kasinungalingan ‘yon.

"Is this the Human Realm?" Iniisip nila siguro na isang maduming lugar ang mundo namin, which is true. Marami kasing b****a ang nakatambak dito, sa unahan naman ay makikita mo ang mga maiingay at umuusad na sasakyan. I kinda miss this feeling, miss ko nang maglakad papunta sa school araw-araw. "I'm so excoited! Dali! Na-mimiss ko na ang probinsya ng Jormun!"

"Go away and mind your own business!" Hindi alam ni Dante kung ano ang sumapi sa sarili at biglang naaliw siya sa kaibigan. Ramdam niyang nagseselos ito kaya ito nagkakaganito. "Tell me the truth, nagseselos ka ba?" Nanunukso niyang biro dito at kusang umangat ang kamay niya upang humaplos sa pisngi ni Troy. Lalo siyang napangiti nang hindi ito umiwas sa kaniyang kamay.

I look at the sky, iniisip ko kung maniniwala ba ako sa true love sa ganitong sitwasyon namin ni Angel, but then napangiti na lamang ako at dahan-dahang sinulat ang sagot ko sa kaniya habang iniisip ang mga masasayang ala-ala namin ni Angel, na halos hindi ko mapigilang hindi mapangiti. "Well, yeah. I believe in true love, though heto malungkot kase the one I love is not talking to me because of some reasons, haha. Pero sinusubukan kong ayusin, ang lungkot man but I will never give up, kaso mukhang mahirap, hindi niya kase ako kinakausap. How about you? Do you beleive in true love?"

"If reincarnation is possible, baka nagkita na nga talaga tayo." Hindi niya maintindihan ang sarili kung di maiwasan tumitig kay Gabriel. Na-realized niyang ngayon lang natitigan ito ng husto at ng ganoong katagal. Mga ilang sandali ay kaagad nagtanong ito sa kanya. "Ano sa tingin mo 'yong minor plot sa chapter na 'to, ayos ba?"

Ano nga ba ang aasahan ng dalaga sa ibang tao kundi ang husgahan siya, mataas man o mababa ang pinag-aralan ay walang pagkakaiba ang mga ito kung hindi ang unahing paniwalaan ang nakikita at naririnig bago alamin kung totoo nga ba ang lahat. Marahan siyang bumuntong-hininga at naghintay ng masasakyan, base sa text message mula sa kapatid ay maayos naman ang mga nangyayari ngayon sa ina ngunit hindi pa rin nagkakamalay mula kagabi.

PROLOGUE "Mama! Ayokong maiwan dito!" sigaw ko kay Mama habang lahat ng tao ay nagpa-panic na sa nangyayari. Ang bagay na hindi ko inaasahang magkakatotoo, Ay talagang mangyayari nga. Ang mga zombies ay nag-eexist.

Nang hindi na niya ako mapakinabangan ay pinaalis niya na ako. I was so young and naive that time. Akala ko kapag laging nand'yan para sa'yo ay mahal ka na. Akala ko kapag ibinigay mo ang lahat ng pagmamahal, matatanggap mo rin 'yon ng sobra pa, but I was wrong. Hindi pala gano'n ang pagmamahal, dahil ang tunay na pagmamahal ay mararamdaman mong masaya kayong dalawa even you both have nothing. Ang tunay na pagmamahal ay ipa-realize sa'yo na mahalaga ka, na deserve mo ang lahat, na itrato ka ng tama, at higit sa lahat ay may ititira kang pagmamahal para sa sarili mo.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Nabigla naman siya sa aking sinabi. "Pasensiya na kung hindi kita pinaniwalaan noon." Ngumiti ako ng mapait. Nandito kami ngayon sa isang restaurant malapit sa university. Hindi niya magawang sabihin sa akin ang tungkol kay Reena no'ng tinanong ko siya dahil alam niyang ganito ang mangyayari kapag nalaman ko ang totoo. Hindi lang tungkol kay Reena ang nalaman ko. Nalaman ko rin ang totoong kulay ng mga Angel. Hindi sila ang mga Angel na nakilala ko.