Really In Korean Novels & Stories

Dumako ang tingin ko sa harap at napaawang ang labi. Sariwon Korean Barbecue Basa ko sa korean restaurant's name. Bakit kaya may korean restaurant ang kaibigan ni Thruv? Adik din ba siya sa kdrama o kpop? "Thav." "Yes, my love." "Nasa BGC ba tayo?" tanong ko habang hindi inalis ang tingin sa harapan. "Yes, my love." rinig kong sagot sa kanya.

Puno pa niya. Actually, may point naman sya sa sinabi nyang yon dahil nung pumunta ako ng korea ay halos lahat ng mga babae duon ay laging naka make up kahit nag gogrocery o kaya naman ay namamasyal lang parang naging uri na ito ng kanilang lifestyle.

sabi naman ni Irsen nag-uusap silang dalawa na sila lang? (She is on vacation in our country.) "Pwede ko ba makausap ang kaibigan mo si RR? Alam mo ba kung nasaan siya ngayon?" banggit ko naman hindi naman masyado ma-gets ang pakay ko sa Korea. "Geunyeoneun mul-eossseubnida. dangsin-ui chingu RRgwa tonghwahal su issnayo? Geuga jigeum eodie issneunji asibnikka?" mahinang banggit ni Irsen.

"I will try Jgerv's name. Oh yeah,his korean name is So Po Gi." "I think that's not true." Berry reacted. "Hindi naman totoo yan." Nelorie. "Bakit ba mas marunong ka pa sa app? " "Whatever." "Tutal epal kayong dalawa,hahanapin ko din ang korean name nyo." Napaangat ako ng tingin. Kahit alam kong kalokohan lang ang sasabihin nya,papakinggan ko parin. "Holy cow! Your names are so amazing!"

walang pag-iisip na tanong ng isa pang lalaki na mukhang nilaklak ang shabu dahil sa singkit nitong mga mata at pagiging high nito. “Oh, that’s right! Narinig ko rin ‘yan kay mom na pumayag maging bayaran ang mom mo dahil mukhang pera raw ito. Is that even true?” sang-ayon pa ng isang kupal. Nakatayo lang ako sa gilid, naghihintay na tawagin ako pero mukhang nag-eenjoy pa sila na badtripin ang unggoy. “Jin-jia, I saekki. [Seriously, these bastards]” he cursed them using Korean language and threw them diggers stares. “Yah, be careful of all your words before I lost my patience here and make you all regret it,” he said seriously.

Akala ko ay titigil na ito! "I want to visit Korea soon. My friends told me that country is nice. Is it true?" Hindi ako sumagot. Hindi naman ako interesado, kailan pa ito naging madaldal? At saka, anong pagkakaalam ko doon? Sa mga kdrama ko palang nakikita ang mga lugar doon! Hindi pa ako nakakapunta!

marahang tanong ko kay Josh. “Yea, I’m fine, Yeobo ko. How about you? Are you happy?” malambing na tanong niya sa akin. Nakangiting tumango ako sa kanya. “Sobra! Thank you huh.” Gumuhit ang matamis na ngiti sa mga labi ni Josh. “You know what, Yeobo ko? Kung ang Korea may kpop, at ang Pilipinas may ppop. Alam mo kung anong mayroon ako?”

Maglalakad sila ng silang dalawa lang? Kung sabagay, wala naman sila sa Pilipinas kaya parang normal na tao lang sila rito sa Korea pero teka, hindi ba at kilala si Jared hanggang dito sa Korea dahil sa magagandang movies niya na pinagbidahan niya?

“That’s what I love about you, Irina. You remind me what matters most.” Medyo natahimik ako doon. Kasi sa totoo lang, kahit madalas akong tinuturing ng iba na suwerte dahil kay Ravi, ako mismo ang mas suwerte dahil kahit surrounded kami ng luho, pareho kaming marunong bumalik sa simpleng kaligayahan. Impyernes sa silugan dito sa South Korea, masarap at talagang pinoy na pinoy. Halatang pinoy ang may-ari nito.

If he thought I’d let him off easy after teasing me nonstop, nagkakamali siya. I crossed my arms and lifted my chin. “Korean food.” He froze. Slowly, he looked up at me. “Korean?” “Yes,” I said sweetly. “Authentic.” He frowned. “As in samgyeopsal?” “Yes.” “Kimchi?” “Yes.” “Spicy stuff?” “Yes.” He sighed. “You know I don’t like overly spicy food.” I smiled innocently. “Talaga? Sayang.” “You’re doing this on purpose,” he accused.