Reckless Tagalog Novels & Stories

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

"Aba, Bakit parang ang lumalabas ay kasalanan ko? Hindi ba obvious na nasiraan ako ng sasakyan kaya busy ako sa pagte-text sa susundo sa akin? Do you have common sence mister?" "Bakit? Kasalanan ko ba kung bakit ka nasiraan?" ngumisi ito, isang nakakapanindig-balahibong ngisi. "What do you want me to do? Fix your uhm," tumingin siya sa kotse namin. "Your cheap car? I think, your car cannot be fixed anymore. Mas bagay siya sa junkshop."

tumikhim siya saglit. Ako naman ay nakikinig lang. Anong pinagsasabi nya? Anong planado? "Y-Yung niyaya kita sa restaurant na kumain muna tayo. P-Planado yun, may kumukuha ng litrato sa'tin while we're there. P-Pati na yung sa sasakyan, yung hinalikan k-kita. H-Hindi ko gustong mangyari ang bagay na'yon. P-Pero napilitan ako. May nag-utos sakin na gawin yun, Amethyst. Natatakot ako sa kaniya. Pinapili niya ako kung hindi ko daw yun gawin, papatayin ka niya. K-Kaya mas pinili ko nalang na gawin iyon. Ayoko namang mawala k-" hindi ko na pinatapos pa ang sasabihin niya.

Heislee Jean Velasco’s Point of View “What the heck?!” malutong kong mura nang bigla na lang ulit lumitaw ang isang big bike sa aking gilid. “Bigla-biglang susulpot? Kamote ba ‘tong driver?” Inis akong umirap, at piniling pakalmahin ang aking sarili. Minsan na nga lang akong mag-drive ng sasakyan, kamote pa ang mga nakasasalamuha kong driver ng big bike.

Nagulat ako nang tumayo silang dalawa at bigla akong niyakap. "Kahit na. America 'yon, sis. Hindi namin kayang puntahan 'yon gamit lang ang jeep." Saad ni Mia habang humahagulgol pa rin. "Kahit naman kaya kong pumunta doon eh hindi ko pa rin naman magagawa." Sabi naman ni Cherry habang humahagulgol din. Kaya naman niya talaga. Mayaman siya eh. "Edi ikaw na ang mayaman!" Sigaw naman ni Mia sa kaniya. Hindi ko alam kung tuluyan na akong matatawa o iiyak pa rin. Tawa na may halong iyak ang ginagawa ko eh.

Para sa bagong simula na gustong gawin ng binata. “Sinubukan kitang habulin noon kahit ang totoo wala namang katiyakan na makikita pa kita. Kahit kung tutuusin, wala naman akong idea sa plate number ng sasakyang ginamit ninyo sa paglilipat. Sinubukan ko pa rin. Inisip ko rin na hindi ka pupunta sa malayong lugar na alam mong hindi kita mahahanap. Alam kong hindi mo ako pagtataguan,” pagsisimula ng binata. “Kaya lang hindi kita nakita, at takot na takot ako noon,” anitong nilingon siya.

Marahan siyang humarap dito. Nagulat siya sapagkat isang babaeng nakadamit maharlika ang kanyang nabungaran. Nakatayo ito sa may pintuan at napaliligiran ng limang kawal. Mayroon ding dalawang babaeng tagasilbi ang nakatayo sa kanyang likuran. Nakilala ang isa sa mga ito. Si Meliana, ang natatangi niyang tagasilbi noong siya pa ay nasa piling ni Braxton. Makahulugang tumingin sa kanya ang babae at tila may ipinapahiwatig. At nakita nga niya sa kaliwang bahagi ng kanyang braso ang ‘Marka ng Katapatan’ ni Meliana sa kanya. Ang markang iyon ang nagsisilbing ugnayan ng tagasilbi at ng kanyang amo. Hanggat hindi nawawala ang marka ay malalaman ng amo kung ang kanyang taga silbi ay tapat pa rin ba

- sagot ko "Mag iingat ka at galingan mo kamahalan"- Panunukso nito , tipid akong Ngumiti at umalis na sa harap niya taas noo akong dumaan sa kanya saka lumabas sa bahay na iyon, di ko kayang titigan ang mukha ng mga magnanakaw ng yaman ng mismong bayan niya, inalalayan ako ni Trajan na sumakay sa karwahe , pupunta kami ngayon sa taong bayan kung san sa Centro ng bayan na ito, habang nakatingin ako sa labas nakikita ko ang pagiging mahirap ng bayan na ito mga batang gutom mga taong ginawang baboy ang mga babae , nakakaiyak pag pinagmamasdan kaya gagawin ko ang lahat mapasunod ko lang sila para matulongan ko rin sila ,

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Makikita mo ito kaagad mula sa malayuan dahil namumula ang mga hilaw at maitim naman ang kulay ng mga hinog na. "Love, ingat!" sigaw ni Jaile dahil mabilis tumakbo ang dalaga halos hindi na niya ito mahabol dala niya rin ang basket na pinag lagyan nila ng mga gulay kaya hindi siya basta bastang makatakbo para mahabol ang dalaga.