Reflection In Tagalog Novels & Stories

I heard my voice cracked, and shred my tears away. "Tigil na tayo ha? at baka magka-iyakan pa tayo nakakahiya at maraming tao." sabi sa amin ni Ana, sumunod ang tawanan lang sa amin. Nang may tricycle na ay nakisabay na rin ako sa kanila dahil madadaanan naman namin ang mansion bago makapunta sa kanilang tirahan, naging maingay ang byahe dahil sa kwentuhan at tawanan namin. Nang malapit na ako sa mansion ay nagpaalam na ako sakanila at bumaba na.

Pinuno niya ang baga ng sariwang hangin. "Rayleigh scattering," usal niya. Nang ma-curious siya kung bakit nagbabago ang kulay nito at hindi lamang sky blue ay iyon ang nahanap niyang sagot. Napangiti siya. God is very creative. Nakahinga siya nang maluwag. Kahit papaano ay nawaglit sa isip niya iyon. Hindi niya namalayang nakatulog na siya. Kung hindi pa niya naramdamang may pumapatak na tubig sa mukha niya ay hindi pa siya magigising.

malakas kong tanong sabay binuksan ang ilaw. Nang makita ko ang kan’yang mukha ay agad ko siyang binitawan. “Sorry, love. Hindi ko naman alam na ikaw ‘yan. Bakit kasi pinatay mo ang ilaw?” sabi ko na humihingi ng despensa.

I want more than this— AGAD akong napaupo mula sa pagkakahiga. Natampal ko ang aking noo ng mapagtanto ang nangyari. What was that? Why did I dream of that? I sighed before laying in my bed again. I'm almost there, malapit na akong mabaliw.

Late nang umuwi pero nagawa pa rin umiskor. ******** ***** *** *** ** Kanina pa si Elena nakatitig sa harap ng salamin. Hindi niya mapigilan ang makaramdam ng lungkot habang pinagmamasdan niya ang sarili niyang reflection sa salamin. Malungkot siya and the same time, sobrang dismayado niya. Paano ba naman kasi…ang pangit na pala niya

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”

Napa-iling nalang siya matapos nitong tumayo at tumakbo palapit sa kanya tsaka soya mahigpit na niyakap Nagtilian naman ang mga kasama nila. She just smiled tsaka kumalas mula sa pagkakayakap rito at naunang pumasok ng sasakyan Bumaling siya sa labas ng bintana at mula sa salamin ay nakita niya ang reflection. Namumula ang kanyang mukha. Damn! She do not know what this feeling but she think ito 'yong tinatawag nilang ‘Kinikilig’ but the hell she will admit that.

All I can feel is shiver and goosebumps by Mourge sudden outburst. Literally mic drop... Teka nga, sino ba ang kaaway nito? OCEAN_TEN

Hindi pa ba sapat ang masasakit na mga salitang binibitawan nila? Gusto ko ng umuwi. Gusto ko ng bumalik sa probinsiya at mamuhay ng mag-isa. Niyakap ko ang aking sarili at pinipigilan ang pag-iyak. "Mila!" sigaw ng isang lalaki. Pamilyar ang boses niyang 'yon. Iniangat ko ang aking ulo at laking gulat ko nang makita si Andrey na tumatakbo palapit sa amin.

Sa taranta ko ay aakyat na sana ako sa taas ng maapakan ko ang bubog na nagkalat sa sahig. “Ahhh!” Daing ko at nakita ko ang pag agos ng dugo sa paa ko. Pero ang mas ikinagulat ko ay ang biglang pagbukas ng ilaw dito sa baba. Lagot “Sha-sha?!” Napatingin ako sa kanila kita ko ang gulat sa muka nila pati narin ang pagtingin nila sa paanan ko. “S-sorry diko sinasadya na marinig ang usapan niyo!”