Reflections Lyrics Mulan Mga Nobela at Kwento

River I stared right through my reflection on the vanity mirror. You know what? Hindi naman ako pangit. That was what I was thinking while looking at the mirror image of myself. Ginala ko ang mata sa bawat sulok ng repleksyon ko. My features are all on point. I just really have to work on my skin problem.

Ilang sandali pa ay napuno na ng napakagandang tunog ng piano ang buong silid. ~In a world filled with words, I found my muse, Every syllable you speak, I can't refuse. Lines intertwine like our hearts in the night, With every beat, you turn darkness to light. Lyrical love, it's a rhythm divine, Let's dance to the beat, your heart next to mine.~

Habang tinitignan ko si Mirabelle, all I am seeing is red! “Umalis ka sa harapan ko, Mirabelle,” malamig kong utos sa kanya. Patuloy ang pandidilim ng paningin ko. Itinukod ko ang dalawang kamay at mariin kong tinignan ang sarili ko sa salamin. Nagmamadali namang umalis si Mirabelle sa powder room, ilang sandali akong nakatitig sa repleksyon ko sa salamin bago lumipat ang tingin ko sa batang nakatitig sa akin ngayon.

Ilang minuto ang naka lipas bago ko narinig ang pag sara't pag bukas pinto. "Then, open your eyes." Pag mulat ko ng mata, naka lahad saakin ang tatlong piraso ng cd. May disenyo ito na parang ibon na lumilipad at may naka lagay na baybayin. THE EPHEMOURS SANCTUARY "Uhm... all of our song is in there," aniya na halos pabulong. "I-i want to give it to you." "Huh? Para saakin?" Iyon nalang ang tanging lumabas sa bibig ko.

🎶 When the tears come streaming down your face 'Cause you lose something you can't replace When you love someone but it goes to waste What could be worse? 🎶 Napapangiti na lamang si Matilda sa kaniyang naririnig. Bakit tila alam na alam ng lalakeng ito ang kaniyang mga nakatagong damdamin? 🎶 Lights will guide you home And ignite your bones And I will try to fix you 🎶 Hindi lamang siya kumakanta dahil gusto niya. Kumakanta siya kasama ng kaniyang puso. Dahil dito'y mas lalong lamang naiiyak si Matilda.

“Nitong mga nakaraang araw, bawat dalaga mula sa mayayamang pamilya ay gusto na gumawa ng kanilang sariling mga kanta. Ito ay insulto sa musika.” Ng ang lahat ay bumulong sa tenga ng isa’t isa, isang bugso ng masayahing musika na kasabay ng tunog ng mga piano key na mabagal na tumutunog. “I say to you, ‘stop right there’," “The plane flies over the blue sky," “I’m going on a journey," “I’m going on a journey far away." “Tears fell on my chest," “This relationship, it won’t end," “We’re chasing our dreams of the future together,"

"Humanda kayo! humanda ka Irene. Matitikman mo ang lupet ng paghihiganti ko. Ipatitkim ko ang pait ng dinaranas ko ngayon. Ikaw... ikaw ang may kasalanan ng kapangitang ito" Sagad sa botong galit ni Lucille kitang kita sa reflection niya ang pula ng mukha at panlilisik ng mga mata. Mga ilag sandaling pinaiawalan ni Lucille ang galit at suklam na iyon bago unti unting nagbago ang refelction niya.

Pagkamulat ay muli kong tiningnan ang gown at marahan iyong inalis sa kahon saka humarap sa salamin at tinapat iyon sa katawan ko. My eyes watered looking at my reflection. Sana hindi nalang ako anak ng taong pumatay sa mom niya, hinding hindi ko makakayang makasama siya habang nandirito ang guilt sa dibdib ko. Hanga't naiisip ko ang kasalanang nagawa ng magulang ko sa pamilya nila. Gabi na ng maisipan kong lumabas ng kwarto, the whole house is so quite that I could even heard only the sounds of my steps.

“When will my life begin? When will I break free? Dancing on the edge of what I meant to be. Crashing through the silence, breaking every chain – Oh, when will my life begin? Let me fell the rain!” Sinabayan ko ng pagkanta ang chorus habang pinupunasan ang bawat vase na narito sa sala ng bahay ni Duty. Triple ang pag-iingat ko na huwag mabasag ang mga iyon dahil oras na mabasag ko ang isa niyon, baka tuluyan na akong hindi pakawalan ni Duty dahil sa katangahan ko. Faces pass by like ghosts on parade, Each one carrying dreams they never made.

Nang isuot kong dahan-dahan, parang sinusuot ko rin ang bagong balat—hindi na balat ng asawang niyurakan, kundi balat ng babaeng muling babangon. Kinabit ko rin ang pearl earrings; they felt cool against my neck. Tinapik ko nang marahan ang mapurol kong pisngi, hinayaan ang buhok na bumagsak sa balikat. Then I whispered to my reflection, “I am still worthy.” Humugot ako ng lakas, kinuha ang throw blanket sa gilid ng kama, at tinakpan ang sarili bago hinakbang ang papunta kay Killian.