Regretted In Tagalog Novels & Stories

Sinapo n'ya ang pisngi ng dalaga at kinintalan ito ng halik sa noo. "I'm sorry baby, I'm sorry.! Hindi na mauulit ang lahat. I already learned from my mistakes at hindi na mauulit ang lahat nay pangako yan." "Nasasaktan ako tay, nasasaktan ako sa ginawa mo. Sana kinausap mo na lang ako, kahit magalit man ako sayo atleast hindi mo na maranasan ang malatigo sa likod hanggang sa magkasugat."

Bumalik agad ang konsensya na binubuhat ko sa mga nakaraang taong lumipas. It's my fault... I broke her heart and she's not willing to let me mend it. "The day that you saved her instead of us in that fire... And the day you refused to believe me... You already lost us, Dexon." Bumagsak ang tuhod ko sa harapan niya. The warm white sand hurt my knees but I didn't care because the pain in my heart is much painful. "Please... I regret everything. H-Hindi ko na uulitin 'yon. Please b-bumalik na kayo saaki--"

“Mababaliw ako kung mapupunta ka sa iba. Mamamatay ako kung hindi mo na ako ulit mamahalin.” “I-It’s not true. I’m…I’m sorry I told you I regret loving you,” garalgal ang boses niyang pagtatapat. Mariin niyang naipikit ang mga mata dala ng hiya. “I was just so jealous. May kahalikan kang iba. Bakit mo siya h inalikan? Bakit—”

Kahit anong pigil at kurap nito wala nang ampat sa pagtulo ang mga luha niya. "How I wish I could turn back the time, Babe. And I swear, I will go back to that day when I turned my back to you. I will come crawling to you and ask for your forgiveness. But I know that no matter what I do now, I can't undo what I did. I can't turn back the time. Hindi ko na mababawi ang limang taong sinayang ko. Hindi ko na maibabalik ang mga panahong hindi ko nakita kung paano lumaki ang mga anak natin."

Hindi rin magtatagal ay babalik na ako ng Manila upang magsimula nang wala na siya sa aking mga plano. Aminado akong mahal na mahal ko pa rin siya kahit may iba na ito. Hanggang nakaraan na lang talaga siguro ang kapalaran naming dalawa but she'll forever be the most beautiful memory I've ever had. Oo nga’t sumama siya sa iba pero kasalanan ko rin naman kung bakit siya nawala, so ito na nga siguro ang karma ko dahil sinaktan ko siya.

"Bakit kasi pinakasalan mo pa at nagtiwala ka kaagad sa ama niya?" Regret was in the pit of his stomach. Nagtatagis ang bagang niya ng maalala ang kaniyang asawa noong una niya itong makita. "Akala ko kasi iba siya. Iba sa mga naging kalaguyo ko." "Marami ang namamatay sa maling akala, bro."

Wala ako’ng karapatang umiyak at masaktan lalo na dahil sa krimen na muntikan ko ng magawa sa kaniya. Umiwas ako ng tingin because I can’t watched her leave me. My heart beats damn faster and harder that I thought it would jump out of my ribcage and out of my chest when I felt her softly kissed my forehead and whispered “I’m Sorry,” in my ears. “Huwag mong gawin sa sarili mo ito, John. Nakikiusap ako sa iyo. Hindi ikaw ito. Hindi ganito ang pagkakakilala ko sa iyo. Don’t use your unrequited love as an excuse to be evil, to do evil because regret is something that you will never forget. Regret would stick with you for a lifetime, no matter what you do, no matter how much you regret doing that

malamlam niyang sabi. “I-I’m sorry hindi akong naging mabuti sa iyo. Inilayo ko ang anak natin sa iyo at tinago ko siya,” Alam kong ang regrets na sinasabi niya ay tungkol parin kay Luke not until he open another wound.

dagdag nito na kina tahimik ng lahat. “Dahil pag nawala na ang pagkakataon at binawi na sainyo ito. Wala na kayong pagkakataon pa para ibalik ang lahat sa dati. Sa huli puro regret lang nararamdaman ninyo..” huling wika nito at nag lakad na ito dala ang kanyang jacket. “Maliligo lang ako..” paalam nito at bigla na itong nawala.

Parang tubig ang aking pakiramdam, malayang umaagos, ngunit napakasakit sa pakiramdam. "I'm sorry...please... kasalanan ko lahat. Naging gago ako at pinili kitang saktan. I know I can never heal your pain in the past. You suffered more than I had, ngunit sana ay huwag mong pagdudahan ang nararamdaman ko dahil mahal na mahal kita Alessia. Nasasaktan ako sa bawat salitang binitawan ko ng araw na iyon. Pinagsisisihan ko bawat segundo ang lahat ng mga ginawa ko. Ngunit kahit anong sisi ko, hindi na mababago ang lahat ng iyon dahil iyon ang landas na pinili ko. Nasaktan na kita, at lumayo ka na. Sana ay bigyan mo ulit ako ng pagkakataon. Hindi ko man mababago ang nakaraan, ngunit may kakayahan ak