روايات وقصص ضمن Remember Me This Way Song

Hinaplos ko ang noo niya, nag-kiss sa brow—small ritual na nagbibigay ng comfort. Pumili ako ng linya sa kantang nag-tatak sa akin mula pagkabata at dahan-dahan kinanta: “A modo tuo / andrai a modo tuo / camminerai e cadrai, ti alzerai sempre a modo tuo.” Mga nota na nagbabalik ng childhood memory; may irony sa lyrics—walk your way, fall, rise again. Perfect para sa buhay namin—may luha at laban. Kinabukasan — Miyerkules. Ang umaga malambot, ang hangin may bahagyang lamig.

It's so hard to fix the pain with this kind of relationship we have between. 🎶🎶🎶I just wanna love you Forevermore And I wanna hold you just like before, woahh And maybe someday we might just find the way And we will love Forevermore 🎶🎶🎶

inilapit ko Ang mukha ko sa malapit sa Tenga nito at unti unting kinakalabit ulit Ang spring ng guitara " [G]Toast to ones [D]here today [Em]Toast to the ones [Bm]that we lost on the way 'Cause the [C]drinks bring back [G]all the memories And the [C]memories bring [D]back memories, bring [N.C.]back you" habang tinuturuan sya ay napansin ko Ang gumuguhit na ngiti sa kanyang labi this is the first time na nakita ko sya na ngumiti ng ganto parang ibang Reina Ang nasatabi ko bahagya itong napatingin sakin kaya nagkalapit Ang mga mukha naming dalawa pakiramdam ko umiinit Ang tenga ko dahil sa sobrang Kaba at Ang puso ko sobrang bilis ng tibok na para bang Hindi nako makahinga.

At ngayon lang ako huminto para pakinggan ang tinig na nagmumula sa likod ng ganda. Lumipat ako sa last entry. Pinakabagong recording. “Day... I stopped counting. Maybe no one will ever hear this. Maybe it’s just me and this voice forever. But if someone ever does—if somehow someone hears this—please... don’t let him forget me. Even if he doesn’t love me the way I love him... I want to be remembered. Even just for a moment.” Pumikit ako.

Pero hindi ito nakinig sa 'kin. Tama nga ako. Sa bahay niya kami pupunta. Mariin akong napapikit ng huminto ang sasakyan niya sa pamilyar na bahay. Mabilis siyang lumabas ng sasakyan at pinagbuksan ako pinto. Hindi ako lumabas. "Hindi ako lalabas! Hindi ito ang bahay ko. Iuwi mo na ako." "You are home. This is our home. You forget it, my wife?" Hinawakan niya ako sa kamay para palabasin.

Nagpatianod ako at tumayo kami sa gilid ng cottage. "Ano ka ba? Walang tugtog." Sabi ko. "H'wag kang mag-alala. Maliban sa napakagwapo ko, I'm also a good singer." I put my hands on his shoulders. Siya naman ay dahan-dahan pang nilagay sa baywang ko. He was humming now... And then he sang... Remember me... If there's a place that I could be Then I'd be another memory Can I be the only hope for you?

Oh, damn! Napansin ni Astrid na napadako ang tingin ni Yana sa kanyang kwintas. Kinapa niya iyon at hinawakan. Saka siya kumanta ng paborito nilang kanta noon na ang pamagat ay 'I Can,' na kinanta nina Regine, Donna, and Mikey. "No way! That song sounds familiar, but I can't remember who I used to sing with. I tried to remember but it was so vague," kunot noo na saad ni Yana.

“𝑅𝑒𝑚𝑒𝑚𝑏𝑒𝑟 𝑠𝑜𝑛, 𝐼’𝑚 𝑠𝑡𝑖𝑙𝑙 𝑠𝑖𝑐𝑘 𝑎𝑛𝑑 𝑦𝑜𝑢 𝑘𝑛𝑜𝑤 ℎ𝑜𝑤 𝑦𝑜𝑢 𝑚𝑎𝑘𝑒 𝑚𝑒 𝑜𝑘𝑎𝑦.” 𝑃𝑎𝑟𝑎 𝑖𝑡𝑜𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑔𝑏𝑎𝑏𝑎𝑛𝑡𝑎 𝑠𝑎 𝑏𝑎𝑤𝑎𝑡 𝑘𝑎𝑡𝑎𝑔𝑎𝑛𝑔 𝑏𝑖�

… Why did you go away You left me all alone, No words can say, My love please stay … You and I We have moments left to share You and I We can make it anywhere … You and I We belong in each other's arms There can be no other love Now I know we can have it all … Forever Each night I pray That we can be together Once again … Forever more we'll stay In love this way No matter what they say Until the end … You and I We have moments left to share (moments left to share) You and I We can make it anywhere (make it anywhere) You and I … We belong in each other's arms