Residence In Tagalog Novels & Stories

Ang unang gabi kung saan masasaksihan ko ang sarili kong nagdadalamhati ulit. Hindi ako umaalis sa tabi ni Papa. Hindi ko siya maiwan-iwan. Maya’t-maya ang pagtulo ng luha ko kaya maya’t-maya din ang pagpahid ko dito kapag may darating na nakikiramay sa amin. We’re in Batangas. Sa mansion namin ibinurol si Papa. Ito daw ang huling sinabi niya kay Tita Eleanor. Gusto niya na kung nasaan si Mama, nandoon din daw siya.

Heto nga pagdating ko sa probinsya. May rest house ang tiyuhin ko. Doon naninirahan si Hyasin kunyari... Pero wala naman. Ayun sa isang condo unit na sosyal dito sa probinsya. Ang tahimik ng rest house... parang ghost house na eh. Hunted house...hunted mansion. Hindi. Di naman gaano kalakihan ang bahay para maging hunted mansion. Nakatapat pa lang ako sa gate...matapos maglakad ako ng ilang metro kung saan andun yung mga sasakyan talaga.

"Ilang araw kayo doon?" "Dalawa lang, Lola. May pasok din kasi kami, we have to come back early as possible. Ihahatid na lang namin si Marian dito." "Gano'n ba? Sayang naman, balik kayo rito sa susunod, ha? Sama ka ulit, Eve." Ngumiti ito sa'kin. "Sikayo lan mambaga et tatay, a?" Iyon na naman ang parang banyagang salita nila. Pangasinense raw ang tawag sa dialect na ginagamit nila rito. I'm lucky they know how to speak Tagalog.

Tiyempo naman na papalabas ang kanyang kapitbahay kaya tumulong ito na itulak ang sasakyan. “Salamat, pare,” pahayag ni Jasper na nakipagkamay sa tumulong. “Jasper by the way.” “Blue. Diyan ka nakatira sa malaking bahay na ‘yan?” “Oo. Sa amin originally ‘to, pero recently nabawi ko ulit.” “Good for you. Dito naman ako sa kabila.” “Maganda rin naman bahay mo. Minsan, imbitahan kita dito sa bahay. Inuman tayo. May ihawan ako sa rooftop.”

Tanan nito ang nakakakilabot at nakakadalamhating mensahe na di matatangap ng kahit anu sa aming pagkatao. "Engkwentro." "Mga sundalo." "Sa lalawigan ng Quezon" "Mga rebelde." "Patay." "Sugatan." Piling mga salita lamang ang ilan sa malinaw na narinig ko mula sa isang sundalong trabaho ang sabihin ang mga ito at sa huli ay nagpaalam at nagbigay ng kanilang pakikiramay, habang ang aking kabiyak ay patuloy sa paghagulgol sa likurang sulok ng aming pintuan. Sinara ko ang pinto at niyakap ang asawa, kapwa kami tumanaw sa mga larawan ng aming prinsesang nakangiti na nakasabit sa aming mga dingding, mga ngiti sa minsang naging makulay sa tahanan na winasak ng isang malalim at maling mga idelohiya.

Baka nasa kabilang kanto… may kasama yung babae nung isang araw eh. Wife: May gana pa talaga siyang mambabae? Sige, hahanapin ko muna! (Wife exits furiously. Fernando enters carrying kakanins in a basket.) Fernando : Mga kapitbahay, bili na kayo ng kakanin! (Some residents look at him judgingly and snickering.) Resident 1: Ang aga-aga, ang ingay mong bakla ka. [SIRENA by Gloc 9]

"Ayan na, hinipan ko na. Hindi na mainit 'yan..." At dahil may pagkauto-uto ito ay kumagat nga. Gusto kong humagalpak ng tawa. Nakakatuwa talaga ang isang 'to. Kung pwede ko lang siyang iuwi sa bahay... Wait. Why can't I, by the way? That's my hacienda! My own property! Bakit ba ako nakikinig sa mga pinsan ko e nakikitira lang naman sila roon?

"Oh sige. Ikaw ang bahala." Binalingan ako ni Papa at niyakap. Hindi naman ako nakakilos agad. Nakita ko pa si Mama na nakangiti na ngayon sa akin. Kumalas si Papa at hinawakan ang balikat ko. "Hayst. Dont worry anak, When the renovation of the resort is over, we will immediately go home to Manila." Tipid akong ngumiti kay Papa. Si mama naman ngayon ang lumapit sa akin. Kagaya ni Papa ay niyakap niya ako.

Gusto ko na tuloy ngayong mag-aral ng mga tungkol sa gano’n, para naman makasabay ako sa mga topic na gusto niya. Itatanong ko pa lang sana kung ano ang ibig sabihin no’ng sinabi niya, pero naunahan niya akong magsalita. Itinanong niya kung saan ang address ng condo ko, kaya sinabi ko ‘yon sa kan’ya. “Ang layo n’yo sa QC, ah? Sa South pa pala kayo.” Tumango ako. “Bigla lang nag-aya mga kaibigan ko.”