Residence In Tagalog Novels & Stories

Gusto ko na tuloy ngayong mag-aral ng mga tungkol sa gano’n, para naman makasabay ako sa mga topic na gusto niya. Itatanong ko pa lang sana kung ano ang ibig sabihin no’ng sinabi niya, pero naunahan niya akong magsalita. Itinanong niya kung saan ang address ng condo ko, kaya sinabi ko ‘yon sa kan’ya. “Ang layo n’yo sa QC, ah? Sa South pa pala kayo.” Tumango ako. “Bigla lang nag-aya mga kaibigan ko.”

"Ibig sabihin, buhay pa nga si RiaMae Valdez." "At talagang gagantihan niya ako, kami ni Ninang. Hindi ako makapapayag. Aalamin ko lahat-lahat, bago pa niya ako maunahan. Sabihin mo sa akin kung saan mo siya huling nakita, Mr. Denilla?" --- SAMPALOC. Squatter's Area... Ilang balik na si Jorge doon. Nagmamasid. Nagtatanong.

Dahan dahan siyang naglakad at sumandal sa gilid nito. Where on earth am I? I mean. They speak tagalog and looks like Filipinos so I guess, I'm still in the Philippines right? Somewhere na parang alam kong napaka-pamilyar. Oh my god, Manila? This is Manila right? Parang pamilyar yung mga buildings na nakatayo dito. So that means, Pasig river 'to tama? And this brigde.. MacArthur Bridge? Uhm no. Santa Cruz bridge yung nakalagay. How the hell—

Naku, hate na hate niya ang mga lalaki kasi sa tingin niya, mga gago at aksaya lang sa oras. "Ayaw niya raw po ng video call, Tita, e. Nawawala raw ang signal doon. Alam niyo na, isla po ang tinitirhan nila," sabi ko na may constipated na ngiti. Totoo naman ang sinasabi ko. Talagang ang hometown ni Mama ay puro lang dagat at mga bukid. Hindi nakakasagap ng malakas na signal. "Sa labas sana ako ngayong gabi kung ayos lang." Pinaglaruan ko ang mga daliri ko dahil sa kaba.

Kuryoso kong tanong. I'm not staying here for good. There's still a life I have purposely left behind in Manila and I can't just bury all of that. Nagkibit balikat si Tatay Bernard. "Doon sa iyong mga kaibigan. Ano ngang pangalan ulit niyon, Ruby at Gemma? Rinig ko silang kausap sina Aling Susette nang minsang nadalaw rito." Kumunot ang noo ko roon. As far as I remember, I haven't told them I'm planning to stay here. Kailan ko naman sinabi iyon? At bakit nila sasabihing plano ko na lang manirahan dito?

For this,‘Ikaw’ and ‘Ako’ separately are You and Me in Filipino, that by accident try to understand Taglish as nomadology wears thin of its spatial possessions, rhymes, or like those rent checks no prettier than your being a residential state street criss-crossing my skin’s oceanic space. So I should be back to bed confessing the secret of syllablesunder the covers. And Hello you know when mixed with a foreign Hello is telegraphic.

“Hey, can you help me transfer to another hotel? Do you have any suggestion?” “Bakit? Ayaw mo na rito?” “I like it here. Kailangan ko lang mag-ingat because that guy threatened me before letting me go. Nakaligtas nga ako sa bahay niya pero baka dito naman ako bumulagta.” Malakas na bumuntong-hininga ito. “You’re lucky you made it out alive. But how did that happen? Sigurado ka bang si Sancho nga ang lalaking tinutukoy mo?”

Pero nakiramdam lang ako hanggang marating namin ang pinto. My house is simple. No second floor but complete with 3 bedrooms. A living room, dining, kitchen and bathrooms in each of the bedrooms. May backyard din at front yard ito. My house is not in a subdivision, just a few minutes' ride outside the main city. I opened the door and turned on the lights. May condo unit naman ako pero ayaw kong manatili kami roon, masyado siyang kilala, lalo na ako, mas mabuting sa bahay ko nalang siya patitirahin kapag ganito ang set up. Only few people knew of this place which makes it a safer option. He touched the walls as if examining its sturdiness.

Tumayo ang matanda at kinuha ang sumbrerong nakasabit sa dingding. "Ihahatid? Saan?" "Sa bahay po ninyo, sa mansion." 'Oo nga pala, haciendera ako, nakakapagtaka naman kung nakatira ako sa kubo.' "Halina kayo." Nagpatiuna nang lumabas ng bahay ang matanda. ***