Novel & Cerita Rosemarie Rizzo Parse

This was also the reason why I didn't feel sticky even though I was a little sweaty. Binuksan ko ang puting Chanel bum bag saka hinugot mula roon ang malinis na face towel at ipinunas sa mukha at leeg ko. The whole experience didn't feel tiring. It was fun and really engaging instead. “Mars, nag-enjoy ka ba?” tanong ni Rosella sa akin. This was not the first time that I saw Rosella wore something fitting yet her zumba outfit this morning really did highlight her curves, and they were all in the right places. Sanaol may bench body!

Alerto siya sa bawat pagkakataon na inaakit siya nito, nilalambing pa siya ngunit mas lalo lamang siyang nagugulumihanan. Things falling like a swift kick. Ang bilis ng desisyon ni Zurick habang siya ay nag-uumpisa palang na magnilay-nilay. Ang daya lang. The doorbell rang. She volunteered to open the door before Zurick could. Laglag ang panga niya nang mabungaran ang pormal na ayos ni Marko de Niro. May dala itong bouquet ng pulang rosas at tsokolate. Ano namang drama nito at may pabulaklak at chocolate pa?

basag ang boses na pagbigkas ko. "Maria, huwag kang mag-alala nandito kami para tulungan ka. Kahit buhay ko pa ang maging kapalit." Naiyak naman ako lalo nang biglang pumasok si Toti at niyakap ako. "Oo nga Maria, saka gusto na naming mapatay ang demonyo na Kiko na 'yan. Marami ng kademonyohang ginawa 'yan lalo na sa mga inosenteng babae na mga kinukuha nila."

Bumalik na nga talaga ito, bumalik na ang isa pa niyang kaagaw sa atensiyon ni Jace. “Bueno, mauna na kami ni Larissa,” ani Doña Carmelita, tumayo na. Maagap namang umalalay si Larissa sa abuela. “Rosie, tumulong ka kahit kaunti sa mga nagsisilbi at mag-abot ng merienda sa mga bisita. I’m sure people will recognize you as a Ralf’s widow. At least they will see the lingering presence of a De Guzman here.” Lihim na nagngitngit si Rosie, subalit pilit pa ring ngumiti. “Y-yes, Mama,” anang matandang babae, yumuko.

Naramdaman ko ang pag-init ng pisngi ko—hindi sa hiya, kundi sa galit. Bago pa ako makapagsalita, may biglang tumunog sa mesa. Isang malakas na tapik ng kamay. Si Sylvant. “That’s enough.” Ang boses niya ay hindi mataas. Hindi sigaw. Pero sapat para manahimik ang lahat. “Rosemary Delgado is here because I chose her for the role,” diretso niyang sabi. “Her competence is not up for discussion.” May kumibot sa dibdib ko.

Muli ay nagtama ang kanilang tingin. Saglit na lumukso ang kaniyang puso nang makita na maging ang mga mata nito ay pamilyar sa kaniya. Kagaya lamang ng mga mata ni Yvonne. Kumunot ang noo ng babae, dahil sa pagtataka ay bumaling ito ng tingin kay Rizzo. "Mr. Garcia." Mapait na sambit ni Rizzo. "What's the matter?" What's the matter? T*ng*n*.

Kumunot ang noo ko sa pangalang binanggit n'ya. "Hindi maling kasal ang napuntahan mo Natalia. You are in a right place at the right time. Tamang tama lang ang dating mo, dahil kung hindi baka wala ako ngayon sa harapan mo." "You mean, you hired, Rosario?" Gulong gulo pa rin ang isip ko at hindi ma-process sa utak ang lahat. "Nope, mom hired her to cancel the wedding because she knew that Florisse cheated on me and she only want a place to Greensmith corp. ."

parang nangangarap namang wika ni Dessy. "Hindi na bale, dumating man o hindi si Mr. Corpuz, may ibang paraan pa naman siguro para makatakas tayo dito," matamlay na wika ni Rose Marie ng sandaling iyon. Sinimulan niyang lagyan ng kolorete ang kanyang mukha dahil baka dumating na naman si Perlas at kung makitang hindi pa sila natatapos magbihis at mag-ayos, siguradong dadakdakan siya ni Perlas kung matagal siyang lumabas.

Nakakatawang kahit may kaunti siyang naramdamang pagkamuhi dito ay hindi niya pa rin maikakaila ang katotohanang siya nga ang reincarnation nito. "She's Rosemarie from Psicadiasis who loves to treat and take care of sick people. She's selfless but vengeful if provoked. She can be sweet but rude as hell." Tumitig si Nina kay Hayes Xavier at pinag-aralan ito. Ang paraan ng pagtitig nito sa painting ng babae ay nagpapaalala sa kaniya sa naging panaginip niya. He was smiling, though it was sad but full of longing. His eyes are twinkling too like a lovesick boy.

Wari’y hindi namamalayan ni Rosa ang epekto na dulot niya sa lalaki, na ngayo’y palihim na sumusulyap sa kanya, tila nasisilaw sa kanyang natural na karisma. “Magandang gabi,” sabi ng lalaki, ang boses ay kalmado ngunit may kumpiyansa habang bahagyang iniabot ang kamay. “Ako si Lorenzo Kim. Maaari ko bang malaman ang iyong pangalan, Miss?” Itinaas ni Rosa ang tingin mula sa kanyang plato, ang ekspresyon ay magalang. “Rosa Melandez,” sagot niya na may mahinang ngiti.