Novel & Cerita Juliet Rose

Ngayon alam ko na kung saan ako madalas mamamalagi! Hello mga flowers, grabe, iyong mga halaman niya dito kay mamahal! May juliet rose pa siya! ang bilis tuloy ng tibok ng puso ko dahil sa tuwa. Ang gaganda ng mga halaman dito. Hindi ko napansin na matagal na akong nakatingin sa mga halaman habang nakangiti. "Mukhang mahilig ka sa mga halaman, Tali? hindi na nawala ang tingin mo sa mga iyan."

bulong ko kay Nathan kaya naman binitawan na niya ang kamay ni Lyca. Whoops? Mukhang ‘the search is over’ na. May nanalo na kaso hindi yata aware si ate girl na aksidenteng nabingwit niya ang puso ng aking mahal na pinsan. “So…anong ginagawa ang isang Collins dito? Don’t tell me na balak mo mag-enroll dito sa Cortejo Campus?”

It had turned into a dull ache, something she had learned to live with. She had worked hard, very hard. From washing clothes and cleaning houses, she had saved enough money, with the help of the people around her, to fulfill her dream. She now owned not just one, but two small flower shops in town. "Rose & Lily Florals" was now a well-known shop. It was small but beautiful, filled with colorful flowers that bloomed all year round. Standing behind the counter, arranging the roses with a gentle smile, was Lia. She looked different. She looked mature, stronger, and radiated a peaceful kind of beauty.

Julio: [mahina ngunit puno ng emosyon] "Rosemarie… mahal kita. Kaya kong tiisin ang lahat… basta alam kong… ligtas ka." Nag-aalangan si Rosemarie, ngunit nang makita ang patuloy na pananakit kay Julio, alam niyang kailangan niyang gumawa ng desisyon. Umiiyak siyang tumingin sa ama niya. Sunod-sunod ang pagbugbog sa katawan ni Julio. Sa bawat suntok at tadyak, tila pinipilas ang puso ni Rosemarie. Walang magawa si Julio kundi ang magtiis. Tinatanaw niya si Rosemarie na umiiyak, hinahabol ang kanyang hininga habang nagpupumiglas upang mailapit ang sarili sa kanyang mahal. "Mahal… mahal na mahal kita… patawarin mo ako…" mahina at puno ng sakit na sambit ni Julio bago siya muling nawalan ng mala

Gayunpaman, nalampasan ito ni Rose. Dahil nawala na ang kanyang tunay na anak, mas maigi na tratuhin niya si Sebastian bilang kanyang anak. Siya pa rin si Rose Quinton na makapangyarihan sa larangan ng negosyo! Inayos ni Rose ang high-end scarf sa kanyang leeg na gawa sa tunay na sutla. Nakasuot siya ng isang purong gintong salamin, isang pares ng di ganoong mataas na takong na natatangi sa mga nasa middle-aged na babae, at nagmartsa patungo sa direksyon ng tanggapan ni Sebastian.

Medyo hindi pa siya komportable na sabihin ang huling salita. Lumipas ang ilang oras ay naging matagumpay naman ang operasyon ni Rose kaya pina-admit na ito at pinagpahinga sa isang kwarto. Maayos na ang pakiramdam ng bunso nila at matiwasay na itong humihimbing habang binabantayan pa rin siya nila Eros. “Anong oras naman kaya siya magigising?” tanong bigla ni Juliet.

Napuno ng malakas na palakpakan at hiyawan ang bulwagan. Ang pangalan ni Miss Juliette ay sikat internationally. Kumakanta lang ito sa mga national theaters at bibihirang tumanggap ng pribadong imbitasyon. Sa pagdalo nito sa pagdiriwang na iyon ay pinapatunayan ang lakas ng pamilya Del Rosario. Isang puno ng dignidad at malamang babae ang naglakad patungo sa entablado, suot ang maitim na eleganteng gown. Mabait ang naging ngiti nito at bum*ti sa salitang French.

Pero sa ilalim ng lahat ng iyon, alam ni Julian na hindi niya kayang saktan ang babaeng pumatay sa huling piraso ng kanyang puso. (1st POV) THE WEST WING Nakatayo ako sa gitna ng dormitoryo, nakasuot na ng aking grey training uniform. Dominique and the others were already whispering, looking at my neck where the Black Rose was prominently displayed. “Look at her,” Dominique sneered. “Kaka-brand lang, mukha nang reyna. Siguro kung anu-ano na namang ginawa mo kay Julian para makuha ang Top 5 spot na ‘yan.”

Napatingin naman si Rose kay Jeffrey na siyang nakakuha sa garter at nang magawi naman ang tingin niya kay Harold na nasa tabi lang ni Jeffrey ay kitang kita niya ang nakakalokong ngiti na nakapaskil sa labi nito. “Tama nga naman sila, Rose. Talagang malulungkot ako kapag hindi mo ito tinanggap kaya kunin mo na ito,” sabi naman ni Jillian at muli niyang iniabot kay Rose ang kanyang bouquet.

Pagbukas niya sa messages, dumagsa ang dose-dosenang mensahe. Ang mga mensahe ay mula sa group chat ng ilang mayayamang ginang sa bayan. [Balita ko, siniraan daw ni Juliette si Roxanne at sinaktan siya, kaya kinasuhan siya at nagpunta sa presinto ngayong gabi?] [Oo, narinig ko rin iyon. Ang nakakahiya pa, siya na nga ang naunang nanakit, at nagawa niyang siraan ang dating manugang. Nakakahiya!]