Novel & Cerita Roses Quotes

“I was joking. I’m really coming to stay. At kapag tinawagan ko si Mama, I’ll let you hold my hand. I’ll need all the support I can get.” “You know I’m always here for you,” mahinahong sagot ni Rozein. “I know.” Muling sumilay ang ngiti sa labi niya bago pa muling magsalita. “Oh, and I’m sorry about the roses.” Napatawa siya nang malalim, puno ng saya. Hanggang sa isang boses ang gumambala sa kanilang sandali. “Hanggang kailan ba kayo magbabayad sa rosas?”

“I can’t believe you’re mine.” Tumawa ako, bagaman ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko. “Binobola naman ako.” Sagot ko, ngunit bago pa ako makapagsalita muli, inabot na niya ang mga rosas. “For every time you made my life brighter,” sabi niya. “For every smile you gave me when I thought I didn’t deserve one.”

Maliban sa matalino, mayaman, napakagaling mag basketball ay kamukha n'ya pa 'yong singer na kumanta ng No Promises na si Shane Ward. "A red rose to a beautiful lady." nakangiting wika n'ya sabay abot sa akin ng isang tangkay na pulang rosas paghinto n'ya sa tapat ko. I rolled my eyes. Ginaya pa 'yong asawa ko. Walang originality.

“Ano iyon?” “Hindi mo kailangang manatili rito sa lahat ng oras,” mahinahon niyang sabi. “Kaya ko ang sarili ko.” Bahagyang ngumiti si Adrian. “Alam ko. Pero gusto kong manatili sa tabi mo kung sakaling kailanganin mo ako.” “Huwag mong kalimutan ang sarili mong buhay,” mahinang sabi ni Rosemary. “Hindi puwedeng umikot ang buong mundo mo sa akin.”

"G-Good morning, Sir." "Good morning." Lumapit si Alexander sa isa sa mga rose bushes. "You take care of these every morning?" "Opo." "Mom said flowers bloom better when you talk to them." Napangiti si Alexander. "And do they answer?" Napatawa si Sofia. "Hindi naman po." "But somehow..." "...they bloom." Tahimik na napangiti si Alexander. "She's different..." Hindi niya maipaliwanag kung bakit.

“Sinasabi ko lang na baka hindi naman siya ganoon ka-threatening.” “Neo,” sabi ni Astrid habang patuloy akong sinusuri ng tingin, yung tipong parang ina-analyze ang bawat detalye, “paano mo nalaman na red roses iyon?” “Ha?” “Sabi mo red roses. Pero sinabi ko lang na roses. Paano mo nalaman na red?” “Ah… nag-assume lang ako. I mean, red roses ang usual sa ganitong situation, di ba?”

So paanong hindi ko malalaman 'to? Napatingin ako sa paanan ko nang mapansin ko ang petals ng pulang rosas. Tinignan ko kung hanggang saan iyon at papunta iyon sa Amphitheatre. "Ate teka! Nahuli ako!" Natatawang sabi ng batang babae at hinahabol pa ang paghinga, "take your time baby," natatawang sabi ko. Hindi naman maalis ang ngiti ko sa labi ko. Inabot naman sakin ang peach rose—means gratitude.

Hindi ako bumahing! Sa dami ng rosas sa buong mundo, sa dami mg rosas na ibinigay saakin, ito lang yung natatanging rosas na naamoy ko at hindi ako nabahing! Parang kinurot ang puso ko sa saya! Noon paman, hopeless talaga ako kapag nakakakita ako ng rosas. Akala ko wala ng para saakin. Tinitigan ko si Kanji na may luha sa mga mata. "Thank you, Love. Bakit walang pollen ang mga rosas na'to? Hindi ako nabahing."

Well, Lucas will not gonna lie, the roses are beautiful and the scenery where they are in appeared very cinematic. “Anong masasabi mo, prinsipe Lucas?” masiyang tanong ng dalaga. Halos maningkit ang mga mata nito dala ng malawak na ngiting nakakurba sa mga labi nito, “natuwa ka ba sa hardin ko?” Tipid siyang tumango. “The roses are well taken care of and the scenery’s great. You’ve got a great taste, Princess.” “Ah! Mabuti naman nagustuhan mo! May ipinaayos pala ako na spot sa gitna ng rose garden para ro’n tayo makapagtsaa. Ayos lang ba sa ‘yo?”

pangmumungkahi sa akin ng tindera. Kay gandang pagmasdan ng mga ito, lalo na kapag silang nagsama-sama sa iisang lalagyan lamang, ngunit hindi maipagkakailang, ang rosas ang pinakanakaaakit sa lahat ng aking nakita. Nakita ng tindera na nakatingin ako sa isang boquet ng rosas sa gilid. “Ah! Yang rose po ba nag kukunin niyo,sir? Maganda po ‘yan para sa mga mahal niyo sa buhay,”anito,