Roses Quotes Novels & Stories

“Ano iyon?” “Hindi mo kailangang manatili rito sa lahat ng oras,” mahinahon niyang sabi. “Kaya ko ang sarili ko.” Bahagyang ngumiti si Adrian. “Alam ko. Pero gusto kong manatili sa tabi mo kung sakaling kailanganin mo ako.” “Huwag mong kalimutan ang sarili mong buhay,” mahinang sabi ni Rosemary. “Hindi puwedeng umikot ang buong mundo mo sa akin.”

"G-Good morning, Sir." "Good morning." Lumapit si Alexander sa isa sa mga rose bushes. "You take care of these every morning?" "Opo." "Mom said flowers bloom better when you talk to them." Napangiti si Alexander. "And do they answer?" Napatawa si Sofia. "Hindi naman po." "But somehow..." "...they bloom." Tahimik na napangiti si Alexander. "She's different..." Hindi niya maipaliwanag kung bakit.

“Sinasabi ko lang na baka hindi naman siya ganoon ka-threatening.” “Neo,” sabi ni Astrid habang patuloy akong sinusuri ng tingin, yung tipong parang ina-analyze ang bawat detalye, “paano mo nalaman na red roses iyon?” “Ha?” “Sabi mo red roses. Pero sinabi ko lang na roses. Paano mo nalaman na red?” “Ah… nag-assume lang ako. I mean, red roses ang usual sa ganitong situation, di ba?”

So paanong hindi ko malalaman 'to? Napatingin ako sa paanan ko nang mapansin ko ang petals ng pulang rosas. Tinignan ko kung hanggang saan iyon at papunta iyon sa Amphitheatre. "Ate teka! Nahuli ako!" Natatawang sabi ng batang babae at hinahabol pa ang paghinga, "take your time baby," natatawang sabi ko. Hindi naman maalis ang ngiti ko sa labi ko. Inabot naman sakin ang peach rose—means gratitude.

Hindi ako bumahing! Sa dami ng rosas sa buong mundo, sa dami mg rosas na ibinigay saakin, ito lang yung natatanging rosas na naamoy ko at hindi ako nabahing! Parang kinurot ang puso ko sa saya! Noon paman, hopeless talaga ako kapag nakakakita ako ng rosas. Akala ko wala ng para saakin. Tinitigan ko si Kanji na may luha sa mga mata. "Thank you, Love. Bakit walang pollen ang mga rosas na'to? Hindi ako nabahing."

Well, Lucas will not gonna lie, the roses are beautiful and the scenery where they are in appeared very cinematic. “Anong masasabi mo, prinsipe Lucas?” masiyang tanong ng dalaga. Halos maningkit ang mga mata nito dala ng malawak na ngiting nakakurba sa mga labi nito, “natuwa ka ba sa hardin ko?” Tipid siyang tumango. “The roses are well taken care of and the scenery’s great. You’ve got a great taste, Princess.” “Ah! Mabuti naman nagustuhan mo! May ipinaayos pala ako na spot sa gitna ng rose garden para ro’n tayo makapagtsaa. Ayos lang ba sa ‘yo?”

pangmumungkahi sa akin ng tindera. Kay gandang pagmasdan ng mga ito, lalo na kapag silang nagsama-sama sa iisang lalagyan lamang, ngunit hindi maipagkakailang, ang rosas ang pinakanakaaakit sa lahat ng aking nakita. Nakita ng tindera na nakatingin ako sa isang boquet ng rosas sa gilid. “Ah! Yang rose po ba nag kukunin niyo,sir? Maganda po ‘yan para sa mga mahal niyo sa buhay,”anito,

Napansin naman iyon ng kambal ngunit hindi ko sila pinansin. "Kahit gaano man karaming puting rosas ang ibigay ko sa'yo, hindi pa rin ito kayang tumbasan ng isang pulang rosas na mula sa kanya," malungkot na sambit niya upang mapayuko ako at mas lalong humagulgol. "At sa nakikita ko ngayon, hindi ka malaya. Hindi mo pa rin sa kanya na sinasabi na napupusuan mo siya, hindi ba?" patuloy ni Janus.

Isang matamis, inosente, ngunit punong-puno ng lason na ngiti. Dahan-dahan akong tumayo. Kinuha ko ang malaking bouquet ng rosas. Inamoy ko ito nang bahagya, tila ba na-a-appreciate ko ang ginawa niyang effort. Lalong lumawak ang ngisi ni Zion, halatang tuwang-tuwa sa nakikitang reaksyon ko. “See? I knew you couldn't resist me, Hyacinth. Isang bulaklak lang, alam kong lalambot ka na. Alam kong babalik ka ri—”