Roses Quotes Novels & Stories

Napansin naman iyon ng kambal ngunit hindi ko sila pinansin. "Kahit gaano man karaming puting rosas ang ibigay ko sa'yo, hindi pa rin ito kayang tumbasan ng isang pulang rosas na mula sa kanya," malungkot na sambit niya upang mapayuko ako at mas lalong humagulgol. "At sa nakikita ko ngayon, hindi ka malaya. Hindi mo pa rin sa kanya na sinasabi na napupusuan mo siya, hindi ba?" patuloy ni Janus.

Isang matamis, inosente, ngunit punong-puno ng lason na ngiti. Dahan-dahan akong tumayo. Kinuha ko ang malaking bouquet ng rosas. Inamoy ko ito nang bahagya, tila ba na-a-appreciate ko ang ginawa niyang effort. Lalong lumawak ang ngisi ni Zion, halatang tuwang-tuwa sa nakikitang reaksyon ko. “See? I knew you couldn't resist me, Hyacinth. Isang bulaklak lang, alam kong lalambot ka na. Alam kong babalik ka ri—”

Tumayo na ito at kumuha pa ng isang rosas but this time, hindi nalang petals kundi pati ang katawan nito. She took my hand as she put the rose on my hand. "Imagine that's Zake, you can touch him...hold him...but not too tight...why? Because you'll bleed." She hold my shoulder as she stares at my eyes. "Roses are not just harmful wine, they withered...in a wrong time." "Just like him," Napatulala ako sa sinabi niya dahilan para di ko na siya masundan pa. Unti-unting bumaba ang mga tingin ko sa rosas na nasa kamay ko at bahagyang napaatras ng unti-unti iyong naluyos sa kamay ko.

The rose almost felt like it came to life. There were small notes written on it, which I hope Nathalie didn't notice. I love you but I'm keeping it Lowkey. Sorry, I'll make it a real rose next time.

ANG MGA ROSAS na iyon ay tunay na ipinatanim ni Oliver para sa kanyang asawa noong sila ay unang dumating sa Paris. Isang Linggo pa lang ang nakakalipas noon. Tumulong din siya doon kung kaya naman mayroon din siyang effort at ambag. Sa pagkakataong iyon noong patubo pa lang ang mga iyon ay lagi niyang sinasamahan ang kanyang asawa sa tuwing may oras siya na maglakad-lakad doon, lalo na noong nagdadalang-tao pa lang si Alia at hindi pa nanganganak kay Nero. Bukod sa exercise ay umaasa siyang sa pamamagitan noon ay mapapatawad siya nito at bibigyan pa ng isa pang pagkakataon na patunayan ang kanyang sarili. Kahit na magkalayo ang mga ito at nakatira sa hiwalay na bahay, iba ang kahulugan ng m

she whispered, her voice a hushed murmur that held a world of meaning. Osiris's fingers traced a gentle path along her cheek, his touch a silent affirmation of his love. "No rose, no gesture, can ever capture what we have," he replied, his words a gentle caress that mirrored the sentiment in his eyes. In the tender glow of the night, their unspoken vows hung in the air—a promise to cherish each moment, to weather the storms together, and to revel in the quiet joy of being in each other's arms. As they settled into the soft embrace of their bed, the night whispered promises of dreams and tomorrows. The rose remained a silent witness to their journey—a journey that had been filled with challen

tanong habang naka-krus ang mga braso. Pagpasok mo palang, bubungad na agad ang mga halaman at mga veins na nakasabit sa kung saan. Meron sa bintana, sa may kama at pati sa table. Hindi lang iyon dahil may mga bulakbulak pa na sa tingin ko ay plastic. “You’re so funny ate, ginamit lang naming ‘yan sa school. Ako na ang nag-uwi kasi ako naman bumili,” pagpapaliwanag ni Shanize habang nagkukusot ng mata.

Sadyang nakamamangha ang likhang sining na iyon, napakaganda! “Ultimo pétalo de la rosa, se escribirá un nuevo capítulo. (Huling talulot ng rosas, bagong kabanata ang maisusulat.)” Mali-mali man ang tono ng kaniyang pagkakabigkas at hindi rin niya maintindihan ngunit sinikap niyang basahin ang nakasulat na mga salita sa ibaba ng ipininta ni Mateo.

Pumeke siya ng ngiti at ipinunas sa suot niyang kamiseta ang hintuturo niyang nasugatan sa tinik ng rosas. “Blood on a white rose. It’s truly devastating, Lila.” “Huwag tayong mag-isip nang mga hindi magagandang bagay, Abionna.”

Ill start to imagine yung mundo naming kelan man di magkakatagpo pero nagtagpo parin kahit lumalakad kami sa magkasalungat na direksyon. Ngayon ko naintindihan ang sinabi sa akin ni Mom about sa roses niya sa garden when I was a little. Gusto kong pitasin iyon kahit hindi pa talaga siya bumubukadkad. Pinalo pa niya ang aking kamay. 'kahit gusto mo na yan pitasin wag mong gagawin kasi hindi mo na makikita ang ganda niyan. You will never see its potential kung agad mong puputulin sa magpapabukadkad sa kanya..yung buhay niya..makakapagpatuloy pa ba yan kung pinutol mo na sa puno.' When you grow up you'll understand that there's always time in everything so be patient. Wag kang laging nagmamadal