Roses Quotes Novels & Stories

Tumayo na ito at kumuha pa ng isang rosas but this time, hindi nalang petals kundi pati ang katawan nito. She took my hand as she put the rose on my hand. "Imagine that's Zake, you can touch him...hold him...but not too tight...why? Because you'll bleed." She hold my shoulder as she stares at my eyes. "Roses are not just harmful wine, they withered...in a wrong time." "Just like him," Napatulala ako sa sinabi niya dahilan para di ko na siya masundan pa. Unti-unting bumaba ang mga tingin ko sa rosas na nasa kamay ko at bahagyang napaatras ng unti-unti iyong naluyos sa kamay ko.

I kept my attention to the teacher while Zephaniah was busy scribbling on his notebook again. Maya maya ay inabutan niya nanaman ako ng kapirasong papel. May nakaguhit nanamang rosas doon. "Do you draw me roses because you really want to or just because you're bored at class?" I managed to write on my notebook. "Both." Napailing ako. "How sweet." "I know. I'm more romantic than Shakespeare."

ANG MGA ROSAS na iyon ay tunay na ipinatanim ni Oliver para sa kanyang asawa noong sila ay unang dumating sa Paris. Isang Linggo pa lang ang nakakalipas noon. Tumulong din siya doon kung kaya naman mayroon din siyang effort at ambag. Sa pagkakataong iyon noong patubo pa lang ang mga iyon ay lagi niyang sinasamahan ang kanyang asawa sa tuwing may oras siya na maglakad-lakad doon, lalo na noong nagdadalang-tao pa lang si Alia at hindi pa nanganganak kay Nero. Bukod sa exercise ay umaasa siyang sa pamamagitan noon ay mapapatawad siya nito at bibigyan pa ng isa pang pagkakataon na patunayan ang kanyang sarili. Kahit na magkalayo ang mga ito at nakatira sa hiwalay na bahay, iba ang kahulugan ng m

she whispered, her voice a hushed murmur that held a world of meaning. Osiris's fingers traced a gentle path along her cheek, his touch a silent affirmation of his love. "No rose, no gesture, can ever capture what we have," he replied, his words a gentle caress that mirrored the sentiment in his eyes. In the tender glow of the night, their unspoken vows hung in the air—a promise to cherish each moment, to weather the storms together, and to revel in the quiet joy of being in each other's arms. As they settled into the soft embrace of their bed, the night whispered promises of dreams and tomorrows. The rose remained a silent witness to their journey—a journey that had been filled with challen

tanong habang naka-krus ang mga braso. Pagpasok mo palang, bubungad na agad ang mga halaman at mga veins na nakasabit sa kung saan. Meron sa bintana, sa may kama at pati sa table. Hindi lang iyon dahil may mga bulakbulak pa na sa tingin ko ay plastic. “You’re so funny ate, ginamit lang naming ‘yan sa school. Ako na ang nag-uwi kasi ako naman bumili,” pagpapaliwanag ni Shanize habang nagkukusot ng mata.

May tangan itong isang palumpon ng mga pulang rosas. Ngumiti agad siya bago tumakbo nang mabilis at nagpakulong sa mga bisig nito. "Araw-araw kang maganda. Ano ba anv sikreto mo?" nakangiti nitong tanong bago ibinigay sa kaniya ang mga rosas. Mahina siyang humagikhik. "Sikreto ko? Hmmm, guwapong asawa!"

Pumeke siya ng ngiti at ipinunas sa suot niyang kamiseta ang hintuturo niyang nasugatan sa tinik ng rosas. “Blood on a white rose. It’s truly devastating, Lila.” “Huwag tayong mag-isip nang mga hindi magagandang bagay, Abionna.”

ngunit agad na napuno ng kakaibang pagkatuwa ang kanyang tinig. “Ah, sa bibig mo pala, huwag mong ipahid ang pula ng uwak sa ibabaw ng rosas at pagkunwaring matamis! Hayaan mong madama ko nga ang dugo ng ahas na nakalason! Aba, ang init pala!”

Ill start to imagine yung mundo naming kelan man di magkakatagpo pero nagtagpo parin kahit lumalakad kami sa magkasalungat na direksyon. Ngayon ko naintindihan ang sinabi sa akin ni Mom about sa roses niya sa garden when I was a little. Gusto kong pitasin iyon kahit hindi pa talaga siya bumubukadkad. Pinalo pa niya ang aking kamay. 'kahit gusto mo na yan pitasin wag mong gagawin kasi hindi mo na makikita ang ganda niyan. You will never see its potential kung agad mong puputulin sa magpapabukadkad sa kanya..yung buhay niya..makakapagpatuloy pa ba yan kung pinutol mo na sa puno.' When you grow up you'll understand that there's always time in everything so be patient. Wag kang laging nagmamadal

nakangusong wika nito. “Hindi mo naman kailangan gawin ‘yon no, kahit ano man ibigay mo ay buong puso ko ‘yong tatanggapin. I just like flowers, but I don't like kapag madalas na nang padalas. Once in a month is enough," saad naman ni Rosita upang pahupain ang selos nito. "And besides, your presence is enough for me,Babe.” dagdag pa niya na nagpapatibok ng puso nito. "Asus! Sinabi mo lang ‘yan para hindi sumama ang loob ko,” natawa na lamang si Rosita dahil sa pagtatampo nito. Hindi lang ito nagselos kundi nagtatampo rin.