Roses Quotes Mga Nobela at Kwento

Nararamdaman ko na din ang panlalamig ng kan’yang mga kamay pero hindi ang mga mata niyang sa akin lamang nakatuon. Isa iyon sa mga nagustuhan ko sa kan’ya. Sa tuwing dadapo sa akin ang kan’yang mga mata, pinaparamdam niya na parang kami lang ang tao sa mundo. “That bouquet of roses comes in a range of colors, each of which symbolizes something special. Kai, you’re the roses in that bouquet. You brighten up my world, and you, like the rose, have given my life meanings I didn’t realize I needed.”

Hiningi pa nito ang opinyon ng anak na ngayon ay parang pipi na hindi makapagsalita. At dahil sa sinabi ni Aleng Rosalinda ay mas lalong lumakas ang pag-asa niya. Kaya naman nagawa niyang harapin si Rosette habang inaabot dito ang bulaklak ng sunflower. "Nga pala, for you. Hindi na 'yan artificial kasi I wanted to make you feel that I am more true to you for the second time around."

Hindi naman gaanong kalawak ang hardin—sakto lang, katulad ng sukat ng fountain. “Kaya pala kanina ang bango ng sumalubong sa akin. Kayo pala ’yon?” sabi ni Elvis sa mga rosas. Iba’t iba ang kulay ng mga ito—may black rose pa na ngayon lang niya nakita nang personal. “Ang ganda mo, at ang bango pa. Alagang-alaga talaga kayo, no? Ang sarap niyong pagmasdan,” masayang wika niya.

Nilagay niya sa sink ang baso. Gulong-gulo ang utak ko sa mga sinabi niya. Ang alam ko ay may gusto siyang ipahiwatig sa akin ngunit malabo para sa aking maintindihan iyon sa ngayon. “What exactly do you want to say?” I remained calm. “Even beautiful roses have their own thorn. Flowers can lure you closer to them without your realizing that their hidden thorns are slowly pricking you.” He shrugged. “Sometimes, it will be too late to realized that you've been pricked by their thorns and left bleeding.”

"Tatanggapin mo ba ang rosas o tatanggapin mo na lang ako direkta sa puso mo?" Napatingin si Sara sa kanya. Kahit maraming tao sa paligid, kahit nakakahiya ang eksena, hindi niya maitanggi ang sinseridad sa mga mata nito. Kaya dahan-dahan niyang kinuha ang bouquet ng rosas. "Tinatanggap ko ang rosas…" mahina niyang sabi, saka binigyan ito ng matalim na tingin. "Pero yung sa puso ko, wala pang kasiguraduhan!"

“Ito na lang.” “Ang pulang rosas ay sumisimbolo ng pagmamahal. Simple at direkta. Miss, tanggapin mo na!” Nakangiting sabi ng tindera. Napatawa si Cerise sa loob-loob niya. “Hawakan mo na!” Napakunot ang noo ni Sigmund habang iniaabot ito. Naalala ni Cerise ang pagiging maselan nito sa kalinisan, kaya wala siyang nagawa kundi tanggapin ang rosas.

Kinuha ko naman iyon. "May nagpapabigay po. Pati po noong tatlong red roses. Sabi rin po niya na huwag na daw po kayong malungkot." Suddenly Rozzean's image appear on my mind. Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi. Ito na naman ako. Even after the conversation I had with Luther, bigla na naman akong umasa. "Sige po aalis na po ako!"

Siguro ay iiwasan ko na lamang lutuin ang kare-kare, baka may hindi siya nagustuhan sa paraan ng pagkaka luto ko kaya siya nagalit at ininsulto ako. “Good morning miss Rose, how are you today?” nakangiting tanong ko sa rosas na kasalukuyan kong dinidiligan. Palagi kong kinakausap ang mga halaman dito, turo ito ng lola ko noong nasa probinsya pa ako na kung gusto ko raw umusbong ng maganda ang mga bulaklak ay kailangan kong kausapin ang mga ito. “Ang hilig mo talagang kausapin ang mga halaman, Carmella,”

“At alam mo ba, apo? Ang mga rosas na ito ay matagal nang nakatanim dito, pero ngayon ko lang nakitang may babaeng mas higit pa sa kanilang ganda. Bagay na bagay sa’yo ang kulay ng mga ito, mahinhin, maganda, at puno ng buhay. Sana ay huwag mong isiping ikaw ay naiiba o kulang, dahil sa paningin namin, ikaw ang pinakamagandang bulaklak na dinala ng tadhana sa aming tahanan.” Sa bawat salitang binitiwan ng matanda, lalong bumilis ang tibok ng puso ni Mallort. Ang papuring iyon ay parang mainit na tubig na dahan-dahang umaagos sa kanyang dibdib, magkahalong hiya at tuwa na mahirap ipaliwanag. Gusto niyang sumagot, ngunit tila natuyo ang kanyang lalamunan at walang salitang lumalabas sa kanyang

Jeceline decidió tomar el ramo de rosas rojas y tirarlo a la basura para no tener que volver a ver esas rosas en su escritorio. Jeceline tampoco entendía por qué la tarjeta de felicitación en las rosas rojas era tan absurda. "Flores rojas hermosas y frescas cuyo aroma se extiende por toda la tierra. Flores que se parecen a ti, ¡pero desafortunadamente eres mucho más hermosa que estas rosas rojas!" Así fue el mensaje que Willy dio en la tarjeta de felicitación. Jeceline tomó su teléfono e intentó llamar a Willy.