Sadness In Korean นิยาย & เรื่องราว

umaasang tanong nito Hindi ko maiwasang maluha habang naka titig rito "I-I'm sorry..." tanging nasabi ko na lang rito saka nag iwas nang tingin "N-No Hindi mo magagawa sa'kin yun diba diba?" "I-I'm sorry, Kuya Zyair..."hilam ang luhang nag angat ako nang tingin rito Kitang kita ko sa mga mata nito ang disappoinment, Hindi maka paniwala at higit sa lahat Galit

naiiyak na saad ng boses mula sa pintuan. I can hear it, it's Gen's voice cracking from crying. They can say that because they don't know exactly what I feel right now. This is the feeling na gusto mo na rin mamatay pero di mo magawa. Pakiramdam ki ay kasalanan ko lahat. Kung wala ako doon sa Kimera, kung nakinig lang ako, kung hindi lang naging matigas ang ulo ko... Baka hindi ito nangyayari ngayon. Maybe, Cayden is still alive by now kung nakinig lang ako.

"i am willing to take the risk now Kim. I don't care anymore kung masira man ang kung anumang mayroon tayo dahil sa totoo lang matagal na tayong nasira. 4 years ago you made me feel loved but i just hurt you in returned. I was fucked up and devastated when you left me......hanging. I wanted to hold you back but i was scared. I was scared that i might hurt you even more coz i knew then i wasn't ready yet. But deep within me is slowly dying knowing the fact that i........rejected you. I'm sorry sweetheart. I'm so sorry for causing you pain." Tears rolled down my cheeks. My chest tightened. I could feel her emotions but damn it, ayoko. Ayoko itong nararamdaman ko. Ayoko ko itong sumisingaw na d

usual ni Joon. Pinahupa muna ni Joon ang damdamin sa gilid ng kalsada. Hindi niya kayang magneho nangnginig talaga siyaatpabigla biglabg bubuhos ang luha sak nyang mga mata. Nasaan ka babe? saan kita hahanapin Kate? Please mahal ko magpakita ka, let me be by your side i'm so sorry Kate please, give me a sign kung saan kita makikita.

Binuksan ko ang profile account at bumulaga ang posted na korean language. T*****r posted 사랑하고, 상처받고, 다시 사랑하고... 그곳을 떠난 누군가를. (Loving, hurt and loving again... to someone away from the place.) T*****r posted 나는 사랑에 빠졌었고, 과거에 상처받았었고, 꿈에서 누군가를 사랑했다는 것을 보여줬어요.

It’s just sad that going through this rough patch led them to whatever they are now. When I looked at Daisy, I saw sorrow in her eyes. Ever since I came here, ramdam kong tinatago niya lang iyong totoong nararamdaman niya. And I can’t blame her. Feelings are sometimes hard to express especially when it’s quite complicated.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Nakaka pagod nang umiyak ng umiyak. When I'm sad, I cry. When I'm hurt, I cry. When I'm in pain, I cry. When I miss my son, I cry. When I'm angry, I cry. When I'm happy, I cry aswell. Every emotion is associated with tears. Nakaka sawa. Nakaka pagod.

Hindi ko alam kung may magic ba siya o ano, pero nagpapasalamat ako sa kaniya. Nanatili lang kaming ganito ng ilang minuto. Hinayaan niya lang akong yakapin siya. Nang namanhid ang mga binti ko ay kumalas ako sa yakap niya. Nakakapagod tumayo ng matagal pero mas nakakapagod kung lagi kang malungkot at hindi makawala sa lungkot. Because for me, sadness can kill a person. Sadness is the source of evil to our lives.

MALIA'S POV "Condolence." Everywhere I go. Every step I take. Every move I make. Halos lahat ng kilos ko, isang salita lamang ang aking naririnig mula sa mga tao sa paligid ko. "We're sorry for your loss." "Nakikiramay kami." "Lubos kaming nakikiramay." "Condolence."