Novel & Cerita Sarcastically Pronunciation

“If I were you, I would stop that hobby of glaring at people. You wouldn’t make friends with that attitude.” Hindi ko napigilang matawa sa sinabi niya. “You’re one to talk, you psychotic robot. You have no friends either.” Napatigil ito sa pag-type nang marinig ang sinabi ko. “H-Hindi ka sigurado.” Did he just stutter? I smiled. “Oh! Pres, don’t tell me you got offended with that ‘FACT’,” I said sarcastically. Diniin ko ang huling sinabi ko with matching pag-kuwit ng daliri. “But you really have no friends, right?”

sarcastic kong tanong. "HAHA! No, What I mean is, I like the way you make me laugh, Every single crazy thing you do is just--is just--- Ang tanga mo kasi, HAHA!" sabi niya habang tumatawa na parang may nakakatawa sa sinabi niya. -___- "Ano!? Masaya kang tawagin akong tanga? Grabe tawa ka pa ng tawa ah? Masaya ka na n'yan? Alam mo? ang babaw mo! Ha------Ha--------Ha." sabi ko at umacting na natatawa.

sarkastiko kong bulong saka kumuha ng tasa at hinanda ang coffee maker niya. "What did you say?" Nakatalikod ako, hindi ko kita ang mukha niya pero na-imagine ko na kung paano kumunot ang makapal niyang kilay. "Ang sabi ko, mahal na hari. Hindi ba't ikaw naman po talaga ang hari rito, don Vladimir." Hinintay kong bumuhos ang lahat ng kape sa tasa mula sa coffee maker. "Sina-sarcastic mo ba 'ko, Hana?"

sarkastikong saad ko sa kanya. "Is that a compliment? Thank you," sarkastiko naman niyang sagot. "Easy girls. Huwag niyo akong pagkaguluhan," ngiting-ngiting pumagitna si Jace sa amin. "Hi, Jace baby!" lahat kami ay napalingon sa tumawag kay Jace. Nakita kong papalapit ang isang babae habang nakangiti sabay h***k sa pisngi ni Jace. "How are you, baby?"

Sarcastic na saad ni Ashton. Mabilis naman siyang tinapunan ng tingin ng kaibigan na animo'y diring-diri. "Kilabutan ka nga sa sinasabi mo, Milo. Hindi ko gugustuhin na magkaroon ng ganyang code name 'no! Milo, yuck. Pangbading. Ano ka chocolate drink?" "Gago! Umalis kana nga. Baka mapukpok ko na talaga sayo 'yung sniper na hawak mo kanina."

Huminga ako ng malalim bago ko siya hinarap. "What?" I made it sternly as possible. "Are you okay?" I scoffed at what he said. Sinong hindi magiging okay? Binuhusan lang naman ako ng harina, nilait-lait ng madla, pinagchichismisan kahit saan, I am definitely okay. "Yes, I'm fine. Absolutely fine," I sarcastically said at pumeke pa ako ng ngiti tsaka pinaikot ang mata nang tumalikod ako sakanya.

Nakatutok pa rin sa cell phone n'ya 'yung atensyon n'ya habang sinasabi n'ya ang mga 'yon. "Sorry, ha? Akala ko kasi, hindi. Masyado mo kasing pinamukha na feel at home ka masyado rito. Kaya ako na 'yung nahiya para sa'yo,” sarkastikong sabi ko. I didn't mean to be sarcastic. Kusa lang 'yon na lumabas sa bibig ko. Ewan ko. Umupo na lang din ako sa parehong sofa ilang dangkal ang layo sa kanya.

naka-igting ang panga at nagkikiskisan ang mga ngipin na giit niya pero sarkastikong tinawanan ko lang. Tumango-tango ako sa kaniya at nagkibit lang ng balikat. I rest my case. Mahirap makipagtalo sa isang taong sarado ang isip, nagbubulag-bulagan at nagbibingi-bingihan. “Okay, William,” I said, conceding is in the tone of my soft, sarcastic and mocking voice. “Kung ganiyan mo gustong papaniwalain ang sarili mo sa habang panahon ay okay at ikaw ang bahala pero darating din ang araw na maiisip mo na tama ako at sobrang laki ng pagkakamali mong ipagtanggol siya.”

sarkastiko kong sunod-sunod na tugon. Tinitigan niya ako nang matagal, pagkatapos ay bigong inilingan. "You really don't take this seriously, huh?” Sarkastiko ko siyang sinimangutan. "Edi seseryosohin na. Gaano ka-serious ba gusto mo?”

sunod-sunod kong tanong sa kaniya gamit ang sarkastikong boses. "Of course not! Hindi kita titigilan hanggang sa sumuko ka na lang at bumalik sa lugar kung saan ka talaga nararapat," sagot niya sa akin pagkatapos ay ngumisi. Napaikot ang dalawa kong mata at sarkastikong natawa. Magsasalita na sana ako kaya lang ay inunahan ako ni Brandon.