Sayang Naman In English の小説・ストーリー

"Haist! Wala man nga lang paramdam kung may plano ba siyang pakasalan ako!" "Aba't ang bagal ng lalaking iyon, ah? Gusto mo bang tutukan na natin?" "Mabuti nang magkusa siya. At sabi nga ng kasabihan, slowly but surely." "Wow! Ang galing mo na talaga sa English!" "Oo naman. Top 10 kaya ako. Pero goal ko ang maging top 1." "No pressure, okay? Basta mag-aral ka lang nang mabuti."

Agad Naman siyang lumapit Sakin at niyakap ako ng mahigpit. " Thank you talaga ng Marami astra, dahil sayo ay makakatulog na ako ng mahimbing at magiging ligtas na ako" nakangiti Niya namang wika mukhang naiiyak pa nga yata siya kaya natawa nalang ako ng bahagya. " Ano ka ba Naman, okay lang. Ano pa bang silbi ng pagkakaibigan natin Kong Hindi Tayo mag tutulungan "

Nasa intersection sila, pulang ilaw. Hindi ito agad sumagot. Parang pinipili ang bawat salita. “Hindi ko alam,” sagot niya. “Pero every time I see you… parang may bumabalik.” “Bumabalik?” “Yung pagkatao kong nawala.” Tumahimik si Alyana. Parang may tumusok sa puso niya.

Ang bilis niya naman kasing mag-English kapag nagbabanta, nahihirapan tuloy akong intindihin lahat! "You understand, Nian?" Tumango na lang ulit ako para hindi na humaba pa. "Good girl."

“Hindi kaba napapagod sa sama ng ugali mo?” “Ay hindi, bakit naman ako mapapagod? Hindi din naman napapagod mga tao na maging masama sa'kin, so bakit ako mapapagod?” double meaning ang sinabi ko kaya impossible na 'di n'ya maramdaman yun. “Bakit Serenity ako lang ba ang naging masama sa'yo? 'Di ba madami din.” “Ikaw lang talaga Glayza, natatangi ang kasamaan mo.” pang-uuyam ko dito. “So please lang, lumabas kana dito at mahaba pa ang pasensya ko.” tinuro ko pa ang pintuan dito.

"Kaya nga dapat samahan mo akong magpalamig gusto kong lumayo at makapag isip isip dahil hirap na hirap na at pagod na pagod na ang isip at puso ko." "Sige Beshy sasamahan kita kahit saan mo gustong pumunta at kahit isang linggo. Pero after that sana makapag decide kana kung anong gagawin mo sa buhay mo. I don't want to see you sad, because I love you as my sister."

Napakalinis din ng simoy ng hangin, halatang healthy at walang polusyon ang hangin. “ Sayang at hindi ko man lang ito mapipicture-an. Wala akong magiging remembrance…” malungkot na bulong ni Samantha na hindi niya akalaing aabot sa pandinig ng kanyang nobyo. “ What is the use of you eyes and your brain if you can’t even remember what you see.” napalingon siya dito at nakitang itinago na nito ang phone sa bulsa na kanina lamang ay gamit niya sa katawagan.

walang gatol na sagot ko. "Noon yun." "Kung sumama man ako kay Saymon walang malisya yun kuya. I know my limitations sana ikaw rin." "I know baby, I'm sorry ,alright?" Shit. Bakit ganito si kuya mag english? Bagay sa kanya at kakaiba ang pagbigkas niya.

amoy mayaman. “Ouch, you don't need to hurt me.” Reklamo niya habang maarting hinahaplos ang kaniyang braso. “Huwag mo nga akong english-in dahil hindi tayo mag kakaintindihan.” sabi ko sabay irap sa kaniya. Bwisit na 'to, Ako na nga ang binulabog ako pa eenglish-in, Tss.

anas ni Ajing. "My Godness, I porgot that you don't understand deef englishing. What I men to said is that, Mag enjoy lang kayo kumain, wag kayong mahiya kayong lima. Marami pang pagkain doon. Kain lang kayo ng kain hanggang sa mabusog kayo," mahabang saad nito Buti na lang talaga at napaisipan ni Ajing na magtanong. Kahit hindi ko masyadong naiintidahan ang pangit pa rin sa pandinig lalo na ang no manners at fregnant.