Scarlett O'hara の小説・ストーリー

Hindi ko alam kung ‘oo’ ba ‘yon o ‘huwag mo na akong tanungin. “I see. That’s good to hear,” sagot ko, pilit ngiti. Napatingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, may lungkot akong nakita sa mga mata niya. O baka ako lang ‘yon… nagbabasa ng emosyon na gusto kong makita. Matapos ang ilang tanong, sumiklab na naman ang mahabang katahimikan. Nakita kong uminom ng tubig si Scarlett. She changed. She looks different. Mas eleganteng dalhin ang sarili, mas refined. She looks… mature. And heartbreakingly beautiful.

Del Castillo na sya. Hindi naman tumagal ang seremonyas, dahil lima lang naman silang andoon para saksihan ang pag-iisang dibdib nila, sya si Aiden, si Harvey ang Pari at isang sakristan. Wala naman sa garbo o dami ng bisita ang nagbibigay kulay sa isang kasal, kundi ang wagas na pagmamahalan, hindi man ang kasal nya kay Aiden ang kasal na pinapangarap ng bawat babae, masasabi naman nyang ang kasal nila ni Aiden ay ang syang pinapangarap nya, dahil naikasal sya sa taong mahal nya at mahal sya. Alam nyang sa ginagawa nila ni Aiden tinatahak na nila ang ikalawang yugto ng kanilang buhay, yon ang buhay may asawa. Bagong buhay kasama si Aiden at ang magiging anak nila. Ito na ang magiging bago

I was being watched by strangers who might one day take a bullet for me—or expect me to take one for them. Grandpa motioned for me to stand beside him. “This,” he said firmly, “is the Alpha Unit. You are meeting your team.” My heart thudded in my chest. He turned to the first girl, her gaze sharp like the edge of a glass shard. “Sabina Montero, thirteen years old. She is the last heir of the Montero Clan. We recovered her when she was only three—after her entire bloodline was wiped out.” Sabina gave a tight nod. I noticed the scar on her wrist, thin and silvery. A reminder. A warning.

"Mr. Jordan, alam mong fan niya ako. Pwede bang..." “Hindi!” Alam ni Jordan kung ano ang gustong gawin ni Salvatore sa mga mata nito. Si Scarlett Johansson ay isang sikat sa mundo na kagandahan. Talagang iniisip ni Salvatore na gumawa ng masama sa kanya.

A string quartet played softly in the background, their music adding a touch of sophistication to the atmosphere. Dumagdag pa sa ganda ng paligid ang asawa ko. She was stunning in a beautiful evening gown that shimmered under the soft lights. Personal na design ‘yon ni Miss Phoenix O’Hara—kilalang fashion designer at asawa ng isa sa mga kaibigan ni Dad na si Mr. Jake Martin O’Hara. Poppy’s hair was styled perfectly, and she carried herself with a grace that took my breath away. Seeing her like this made everything feel surreal and right.

Tiyak na magugulat sila at iisiping milyonarya na talaga siya. Scarlet O’hara is not just an ordinary woman who dares to use her body as a bait for a Mafia. She is much more than that. Mataas ang pinag-aralan niya. She is an only heiress of her family in Benguet uplands. Kailangan nilang tumira sa isang farm na mas malapit sa kanyang pinapasukang kolehiyo.

hiyaw ni Carla at napahawak sa ilong niya. Hinawakan ko ang buhok ni Carla at saka hinila pababa, dahilan para mapaluhod siya. "Sana matagal ko nang ginawa to sayo!" galit na sabi ni Scarlet habang tinatali ang kamay ni Carla gamit ang belt. "TULONG! TULON--" pinalo ko ang bibig niya dahilan para mapatigil siya. Pinahid ko sa damit niya ang lipstick na dumikit sa palad ko.

Nanatili ang kanyang braso sa bewang ko at mas lalo akong inilapit sa kanya. "Everyone. She's Lorraine Ocampo. She's my...wife," I heard gasp everywhere. Lumunok ako ng ilang beses. Biglang lumiwanag ang buong paligid. A woman wearing a red dress was seating in the middle, she looks sophisticated at the same time intimidating. May hawak siyang wine glass na kung hindi ako nagkakamali ay red wine ang laman o kung anumang alak na kulay pula.

I said. Unti unti siya tumango, hinalikan ko siya sa noo. Kinuha ko na nag susuotin niya isa ito white dress na may mga pearls sa harapan. Nilagyan ko lang ng light makeup si scarlet dahil she’s pretty hindi na niya kayilangan ng makeup.

bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang kwelyo ng scrubs ko. ​Pero bago ko pa mahawakan ang doorknob, bigla itong bumukas. Isang babaeng nasa late 40s, nakasuot ng salamin na kasing talas ng tingin niya, at may aura na parang kayang magpalamig ng kape sa isang sulyap lang, ang bumungad sa akin. ​Si Dr. Victoria Ramirez. Ang "Iron Lady" ng St. Gabriel’s. At ang Tita ng lalaking mahal ko.